Bibelpoden

Å lytta til Jesus Kristus er det einaste som strengt tatt er naudsynt her i verda, og definert av Jesus som "den gode del" i livet.

Når me speglar liva våre i Guds lov, blir me audmjuke. Då er me komne i posisjon til å ta imot nåde.

Simon frå Kyrene visste det ikkje då, men han skjøna det sidan at å få bera Kristi kross var ei stor ære. Men viktigare enn at han bar krossen for Jesus, var det at Jesus bar syndene hans, og dine og mine.

Guds lover er meir verdfulle enn all verdas rikdom. Hadde alle respekterte desse lovene, ville det ha vore meir enn nok sølv og gull til alle.

Salmisten hadde vorte utsett for falske skuldingar. Det gjorde vondt. Han vart audmjuka. Då var Herren hos han med sin nåde.

Desse versa i salme 25 femner store deler av kristenlivet. Det vil du få eit inntrykk av gjennom denne talen.

Når Gud audmjukar oss, gjev han oss sunn og sann sjølvinnsikt. Berre når me er sanne med oss sjølve, er me mottakelege for Guds nåde. 

Guds miskunn blir formidla til verda gjennom Guds kyrkje

Lovlause manglar ikkje lover, dei har berre erstatta Guds lover med sine eigne

Salmisten ber om Guds velvilje. Det er eit anna uttrykk for Guds nåde. Han har vike av frå Guds veg, og når han ser det, regulerer han straks livet sitt slik at alt blir rett og sant. Slik er han eit førebilete for oss alle.

Alle som trur på Jesus er Guds barn og Kristi medarvingar til det evige riket. Men den store arven, Herren sjølv, får me når me kjem til tru. 

Gud vil at du skal ha ein djup fred i han. Då må du først ha fred med han, vera ein sann kristen, eit Guds barn. Då blir du eit Kristi vitne, og når du vitnar om Jesus, vekker du motkrefter. Men har du fred med Gud og Guds fred i hjarta, då blir du uovervinneleg i den kampen du kjempar for å fri dine medmenneske ut av djevelens makt. 

Salmisten opplever at folk hånar han fordi han hevdar at Guds ord er sant og gyldig for alle menneske. Men han vik ikkje av likevel. Han går ikkje på kompromiss. Og Herren trøystar han gjennom sitt ord, og fyller han med sang.

Det hender at Gud talar veldig spesielt til kvar enkelt av oss, og gjev oss ord som er veldig personlege. Det skaper tru, glede og oppdrift. 

Guds lover reflekterer Guds kjærlege vesen, difor vil alle som elskar Gud ut frå hans vesen, også elska lovene hans. 

Mektige kvinner og menn har like stort behov for frelse som alle andre, og Gud har sin eigen plan for korleis han skal nå dei. 

Guds lover er gode, og nøye tilpassa menneskelivet. Dersom me følgjer dei, blir me lukkelege. Lever me i konflikt med dei, blir me like sikkert ulukkelege menneske. 

Når Bibelen snakkar om frelse, snakkar han ikkje berre om tilgjeving for synd, men også om berging frå alle dei vonde konsekvensane som kjem av synda, inkludert spott frå andre menneske. 

Jesus er forvandlingens meister. Han kan forvandla vatn til vin, men enno betre: han kan forvandla folk, og alltid til noko betre.

Gud demonstrerte sin kjærleik mot oss ved at Kristus døydde for oss medan me enno var syndarar. I Kristus har me samfunn med Gud og tilgang til hans trune. 

Når me bøyer oss for Guds lover, og sannar syndene våre, då er det liv og frelse å henta hos Gud. 

Me menneske har ein dragning mot det som kan gje oss ei forteneste. Men slikt kan ikkje få styra livet til ein kristen. 

Vårt håp som kristne er 100% knytta opp til den oppstandne Jesus Kristus. Ja, det står rett ut at Kristus er vårt håp, og fordi han det er 100% sikkert at han lever, er vårt håp også 100% sikkert. 

Det hender me møter kristne som er varmare og har ein større iver enn andre. Det er forfriskande og fornyande. Det handlar denne refleksjonen om. I bønnedelen møter du dei marokkanske arabarane i Marokko. 

Mykjer av det eg las i dette avsnittet førte tankane mine til  historia om Jesu liding, død og oppstode.