Bəlkə elə deyil?

Deyəsən bu həyatda gizli bir bug tapmışam ❤️

Telefonla yazıb, paylaşdım. Gəlin söhbətləşək♥️

Ən sevdiyim iş

bu dəfə soyumuş çayımla birlikdə sizinlə heç bir mövzunun olmamasından danışdım. 

Gəldik o mövzuya: Niyə hamı kimi kafe açmırıq, Baliyə köçmürük, amma niyə onlar kimi də bozlaşmaq istəmirik? Bir az Parkinson qanunu, bir az qara qarderoblar, bir az da 'bu işıq sönməməlidir' davası...

Bu buraxılış, başa düşülməmək qorxusundan azad olub, öz daxili kainatınızın tək sahibi olmağın verdiyi o möhtəşəm gücü kəşf etmək üçündür.

Ağlıma yığılan fikirlərdən qarışıq bir şeylər danışdım.

Yenə, yenə, yenə!

Balidən əli və dili dolu qayıtmışdım.. 

Ən son nəyə ''not intersted'' demisiniz? 

Ah bu travmalar..

Həyat keyfiyyətimizi artırmağa bəlkə elə ev paltarından başlayaq?

Böyüyəndə bizə çoxlu sözlər deyilirdi bəs bunlar haqqında niyə heç kim danışmadı?

"Kaş dünən o qədər danışmazdım..." Bu cümləni neçə dəfə demisən? Səhər oyananda gələn o "Səmimiyyət Poxmel"indən (Vulnerability Hangover), hələ başlamadığımız işləri İnstaqramda car çəkməkdən və niyə hər şeyin bir izləyiciyə ehtiyacı olmadığından danışdım. Toxumlar ən yaxşı qaranlıqda böyüyür. Bu bölüm, nəticələr danışana qədər susmağı öyrənmək istəyənlər üçündür.

bir aydır ki, yox idim çünki...

Bir nahar gəzintisində ağlıma gəldi bunu danışmaq. Bulvar və bulvara oxşayan insanlardan danışaq biraz. 

Niyə mən?  Həftəsonu beyin qarışıqlığını sizə gətirmişəm. 

Bəhs etdiyim film 1944-cü ildə çəkilib və 2 Oskarlı bir filmdir. Mütləq baxın. O ki qaldı nələrdən danışmışam, niyə danışmışam - yenə məsələ özüməm. 

O saxta gülümsəmələrin bizi əslində necə çökdürdüyündən danışırıq. Və o içimizə atdıqlarımızın bir gün necə partlayacağından... Bəlkə də ağlaya bilməmək, elə ən böyük zəifliyimizdir. 

Keçən dəfə oxuduğum bir status mənə təsir etdi dedim səsli düşünüm bu barədə. Ona görə də elə sizinlə söhbətləşmək istədim bu barədə.

Bu dəfə rənglərdən, necə ətrafımızı və ruhumuzu rəngləndirə bilərikdən danışdım.  Həyatımız boz və qaralarda sıxışıb qalmayacaq qədər qısadır. Əlinizə boyanı alsanız siz ilk haranı rəngləyərdiniz? 

Bu bir sağollaşma deyil. Bu həyatımın ən vacib insanını sizə tanıtmaqdır. Onunla olan münasibətimiz fiziki dünyadan mənəvi dünyaya keçdi. Və sonsuz oldu.  Səni çox sevirəm canım Babam ❤️

Bazar ertəsindən cüməyə qədər avtopilot rejimində yaşayırıq. İşə get, evə gəl, yemək ye, yat. Bütün ümidlərimizi isə o müqəddəs iki günə – həftəsonuna bağlayırıq. Amma şənbə səhəri gözümüzü açan kimi yeni bir stress başlayır: "Mənim cəmi bir həftəsonum var, onu da ən yaxşı şəkildə keçirməliyəm!" Görüşlər planlaşdırılır, gediləcək məkanlar siyahısı tutulur, sosial mediada hər kəsin "mükəmməl" həftə...

Bizi xoşbəxt etməyən bir iş, enerjimizi tükədən bir münasibət və ya artıq bizə xidmət etməyən köhnə bir vərdiş... Bütün bunlardan "qopmaqdan" niyə bu qədər qorxuruq? Bizi o qədər də rahat olmayan "komfort zonasında" saxlayan nədir? Bu buraxılışda dəyişim qorxusunun köklərinə enir, həqiqətən sağlam münasibətlərin içində olub-olmadığımızı sorğulayırıq. Bəlkə də ən böyük haqsızlığı, daha yaxşısına la...

İkinci buraxılışda fikirlərimi biraz daha sərbəst ifadə edə bildim məncə. Hamımızın içərisindəki ''mən sizdən fərqliyəm'' düşüncəsinin altında nələr var? Travmaları olan insanlar sizi də çox yormadı? Bəs asılılıqlarımızla vəziyyət necədir? Nə qədər yalançıyıq sosial mediada? Yenə ortaya qarışıq bir söhbət sizi gözləyir.