Θέα απ' τον εξώστη

Σε κάτι ξένο απ' όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα, η προσοχή μας πάει προς την μουσική και στην δυνατότητα της να περιέχει το σινεμά, παρά να περιέχεται σε αυτό. Ο Kendrick Lamar καταφέρνει, στον δεύτερο δίσκο της καριέρας του, να δημιουργήσει εικόνες με κάθε τραγούδι, τόσο έντονες, που δεν αρκεί απλά να περιγραφούν. Πρέπει να ακουστούν. 

Πολύ πριν την εποχή όπου ζητάς από το ΑΙ να λύσει τα προσωπικά σου ή να γράψει την πτυχιακή σου, κάποιοι έκαναν απαισιόδοξες σκέψεις για το μέλλον μας μαζί του. Σίγουρα υπάρχουν τα στάνταρ καταστροφικά σενάρια, αλλά δεν είναι τα μόνα, ούτε ο άνθρωπος είναι πάντα ο καλός της υπόθεσης. 

Το next big thing της τηλεόρασης ονομάζεται Severance και μέχρι τώρα μας δίνει ότι μπορεί να ζητήσει κανείς.

Μπαίνουμε στο mood των ημερών, με ένα έργο που έρχεται από τα δικά μας μέρη. Ο τελευταίος πειρασμός, αρχικά του Καζαντζάκη και έπειτα του Scorcese, αλλάζει εστίαση στην ιστορία που βλέπεις περισσότερο από κάθε άλλη, σε αυτήν την εποχή του χρόνου.

Ένας Ρώσος εξόριστος στη Σιβηρία, που γράφει βιβλία για να ξεχρεώσει λεφτά που έχει χάσει στον τζόγο και ένας Αμερικανός σκηνοθέτης, που αργότερα στη ζωή του θα χωρίσει τη σύντροφο του και θα παντρευτεί την θετή της κόρη, συναντιούνται και μέσα από το σινεμά κάνουν μια συζήτηση περί ηθικής. 

Αφού οι ιστορίες που περιλαμβάνουν πληρωμένους δολοφόνους και τρελές αποστολές έχουν μπουχτίσει το κοινό, ο Bill Hader αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό μέσα σε αυτό το είδος. Φτιάχνει το Barry, μια dark κωμωδία, με όλα εκείνα τα άτομα που αρνούνται να αλλάξουν.

Στην καλύτερη, ποιοτικά, εποχή της τηλεόρασης, η διάκριση κάποιων σειρών είναι ακόμα πιο τιμητική. Το White Lotus είναι μια από αυτές που δικαίως ακούγονται περισσότερο, τελευταία. Στην άρτια αισθητική του και στην eat the rich διάθεση του, προστίθεται το μυστήριο που γίνεται καλύτερο με κάθε κύκλο. 

Ξεκινώντας από τις σταθερές σχέσεις της ζωής της και συνεχίζοντας σε αυτές που δημιουργεί, η Lady Bird μαθαίνει ποια είναι. Και σαν ιστορία ενηλικίωσης που σέβεται τον εαυτό της, θα την αφήσει με ένα μάθημα περί αγάπης.

Μια φυσιογνωμία που όλο και κάπου έχεις δει και θα την έχεις συνδυάσει με τον κακό της ιστορίας. Ο Gene Hackman έχτισε την καριέρα του με τέτοιους ρόλους και την τελειοποίησε με πολύ διαφορετικούς.

Η εποχή που το σινεμά παίρνει περισσότερη προβολή από κάθε άλλη, είναι η εποχή των βραβείων και τα Oscars. Τηρούμε κι εμείς τον δικό μας θεσμό, με τα δικά μας βραβεία, για φέτος.

Μια υποτιμημένη ταινία, ένα άψογα μπερδεμένο σενάριο και μια αδικημένη ερμηνεία καριέρας. Όλα αυτά τα βρίσκει κανείς στο Uncut Gems. Μέσα στο χάος ενός εθισμένου μυαλού, τα αδέρφια Safdie καταφέρνουν να φτιάξουν μια ανάλογη πλοκή και έναν δυνατό πρωταγωνιστή. 

Μια ιστορία για την κατάρα ενός ονόματος, ή μια ιστορία για την κατάρα ενός ψεύτικου οράματος. Όποια εξήγηση κι αν διαλέξει κανείς, το Iron Claw ήταν μια από τις απουσίες των περυσινών βραβείων, δεδομένου των ερμηνειών που περιείχε. 

Τα γνωστότερα παραδείγματα του υποείδους, των δυστοπικών, έρχονται από την λογοτεχνία. Πέρασαν στο σινεμά σε μεμονωμένες ιστορίες και τέλος στην τηλεόραση. Το Black Mirror συνεχίζει στην ίδια γραμμή, δίνοντας τις δικές του προειδοποιήσεις για το άμεσο μέλλον. 

Θρίλερ, δράματα και παρωδίες, απ' όλα έχει περάσει, ένας από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες όλων των εποχών. Ο Κόμης Δράκουλας υπήρξε επιδραστικός, τόσο λόγω της δημιουργίας αντιγράφων του, όσο και την γενικότερη εξάπλωση των ιστοριών με βαμπίρ. 

Ο David Lynch κατάφερε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους σουρεαλιστές του σύγχρονου σινεμά. Αφαιρώντας το εύκολο νόημα και αυξάνοντας την ατμόσφαιρα, ο Lynch δεν σου άφηνε τόσο την πλοκή, όσο το συναίσθημα. Μια μικρή αναδρομή, στα σημαντικά σημεία της σκηνοθετικής του καριέρας. 

Με αφορμή την πρόσφατη, νέα ταινία του Mike Leigh, το επεισόδιο αυτό αφιερώνεται στην καλύτερη του. Το Naked είναι για τον πρωταγωνιστή του, μια άβολη και μοναχική περιπλάνηση στο Λονδίνο και παράλληλα μέσα του. Και για κάποιον που εμφανώς μισεί τον εαυτό του, όσο αυτός, η περιπλάνηση αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη. Ούτε για τον ίδιο, ούτε για τον θεατή.

Η τηλεόραση παράγει περισσότερο από ποτέ και είναι αδύνατον να τα προλάβεις όλα. Τουλάχιστον απ' όσα είδαμε εμείς, αυτές είναι οι αγαπημένες μας σειρές, της προηγούμενης χρονιάς.

Το 2024 έφυγε, όσα μας έδωσε, έμειναν. Με την πρώτη εκπομπή του νέου χρόνου, κάνουμε την πρώτη μας προσπάθεια, στην κατάταξη όσων ταινιών μας άρεσαν περισσότερο από τον προηγούμενο. 

Τα σημεία αναφοράς της γενιάς μου, περιέχουν παιχνίδια, παιδικά, εμπειρίες και ορισμένες ταινίες. Βάση αυτών κρίνουμε την αγάπη που αποκτήσαμε για άλλα πράγματα, μεγαλώνοντας. Ένα από αυτά, είναι η σειρά των ταινιών του Harry Potter. Οκτώ ταινίες, που μας έβαλαν σε ένα κόσμο, του οποίου πολύ θα θέλαμε να ήμασταν μέρος.

Τι θα πάρεις, όταν βάλεις τρείς Ιρλανδούς και έναν Άγγλο, σαν βασικά μέρη, μιας μαύρης κωμωδίας με φόντο τα Χριστούγεννα; Θα πάρεις μια από τις καλύτερες μαύρες κωμωδίες όλων των εποχών, ένα τέλεια γραμμένο σενάριο, με ατελείωτες ατάκες και τρεις φανταστικές ερμηνείες. Και όλα αυτά για εσένα που δεν θες να δεις τα συνηθισμένα feel-good και φέτος. 

Σε ένα από τα συνηθισμένα πλέον ποτ πουρι, ρίχνουμε μια τελευταία ματιά σε ταινίες και σειρές που κυκλοφόρησαν πρόσφατα και συγκέντρωσαν πλήθη θεατών, μπροστά από οθόνες.

Γνωρίζοντας την επιρροή του Akira Kurosawa στο παγκόσμιο σινεμά μέχρι σήμερα, ίσως να αναλογιστείς για τις δικές του πηγές έμπνευσης. Στο Ran, παντρεύει την ιαπωνική κουλτούρα, με μύθους αυτής της παράδοσης και τον βασιλιά Ληρ. 

Ως ένας από τους παλαιότερους και πιο αγαπημένους χαρακτήρες του σινεμά, είναι ασφαλές να πεις, ότι ο Sherlock Holmes θα επιστρέφει συνεχώς, μέσα από τις γνώστες ιστορίες. Πόσο καλά τον γνωρίσαμε εμείς, από τις ταινίες της εποχής μας και ποια είναι η πιο ακριβής εκδοχή του;

Αν και μπορεί να κρίνεις σαν κλισέ, την συνοδεία πλάνων του Παρισιού, με μουσική του Sidney Bechet ή του Stephane Wrembel, πάντα θα πετυχαίνουν το σκοπό τους. Και αυτός ο σκοπός είναι να του δώσουν κι άλλο ρομαντισμό. Αυτό κάνει και ο Woody Allen, με τη σειρά του, στο Μεσάνυχτα στο Παρίσι. Την, μέχρι τώρα, πιο όμορφη ταινία του.

Στην πρώτη, ουσιαστικά, στροφή προς την Ευρώπη, μιλάμε για μια αγαπημένη ταινία. Το La Haine, ακόμα κι αν η ιστορία του, δεν φεύγει από το Παρίσι, είναι ένα παγκόσμιο κλάσικ. Ένα αποτέλεσμα μίξης μειονοτήτων, αντίδρασης, κοινωνικού σχόλιου και βίας.