Korzeń i reszta | Radio Katowice

Owoc z drzewa, które wyrosło niedaleko, bo tuż za naszą zachodnią granicą, w smaku - tak melodią, jak i rytmem - przypomina całe kosze owoców jakie na przestrzeni dziejów przynosiła historia muzyki rozrywkowej... ale w tym konkretnym przypadku reszta korzeniami przez Kanadę i Detroit sięga Appalachów w latach 40-ych XX w.

Owoc modyfikowany genetycznie z innego owocu, który spadł z drzewa wyrosłego na paryskim gruncie, ale wokalnie bardzo przypomina zaśpiew z pewnego znanego przeboju, który z dyskoteki w remizie, z festynu i biesiady, spod strzech i z zabaw wiejskich wszedł, o zgrozo!, na wielkomiejskie salony, przyprawiając o zawał serca takich, co to im się zdaje, że się "na wysokiej sztuce znajo!".

Owoc pozornie ostry i pikantny. Tym większe pozory pikanterii, że gościnna gitara rzeczywiście z tych autentycznie ostrzejszych. I właściwie na tej gościnnej gitarze autentyczność się kończy. Kiczowata reszta korzeniami sięga do legendarnej wytwórni z Detroit, a stamtąd głębiej, aż do źródeł bluesa, które biją gdzieś w Afryce.

Owoc z mocną nutą wzruszenia, mający właściwości oczyszczające, a korzenie przez bagienne okolice Delty Mississippi sięgną Afryki.

Owoc modyfikowany nie tyle genetycznie, co elektronicznie, pierwotnie zerwany z jednego z najważniejszych drzew w historii muzyki. Drzewa te rosną na Karaibach, a zrodzone przez nie owoce są obecne lekką lub cięższą nutą w bardzo wielu piosenkach.

Owoc współpracy belgijskiego kompozytora z wokalistką wyrosłą na południu USA, a więc w miejscu świętym dla takich gatunków jak blues, country i jazz... i akurat tymi gatunkami ten owoc w ogóle nie smakuje, choć wyczuwa się tam pewną nutę tradycyjnej pieśni żeglarskiej, która z kolei w narodzinach wspomnianych gatunków ma wcale niemały udział.

Owoc tak stary, że nikt już nie pamięta, jakie drzewo go zrodziło. Faktem jest, że każdy przynajmniej raz w życiu to śpiewał, no i to idealny owoc na setne wydanie "Korzenia i reszty".

Drzewo, które zrodziło ten owoc, wyrosło w mieście, do którego pielgrzymują fani muzyki Country i akurat nie jest to Mrągowo. To miasto leżące na południu USA i tam też sięgną korzenie, choć do innego "kultowego" miasta.

Owoc z drzewa wyrosłego na polskim gruncie, w smaku mocno przypomina dokonania Sanah, ale reszta i korzenie sięgają do amerykańskiego stylu, nierozerwalnie związanego z początkami rock'n'rolla.

Owoc z rodzimego drzewa, wyrosły na gruncie teleturnieju. Smakiem przypomina przebój pewnego amerykańskiego zespołu, który moglibyśmy posądzić o związki z Portugalią, ale to tyko zbieżność nazwy. A korzenie sięgają słynnej wytwórni z Detroit.

Tytuł sugeruje, że to jeszcze nie owoc, a dopiero "kwiaty", które zakwitły z potrzeby złamanego serca... reszta również zakorzeniona w gruncie nieszczęśliwej miłości.

Owoc z włoskiego drzewa, dojrzewający w promieniach kalifornijskiego słońca. Wyraźna nuta połyskujących cekinami ballad rockowych z przełomu lat 60' i 70', a korzenie - przez Nowy Jork - sięgają aż na lazurowe wybrzeże.

Owoc smakujący tak podobnie do innych, zwłaszcza do tych dojrzewających w latach 80., że trudno uwierzyć, że jest wyhodowany od podstaw, a nie przeszczepiony albo klonowany. Reszta zahacza o gitarę, a korzenie sięgają dziewiętnastowiecznej klasyki.

Bardzo soczysty owoc z brytyjskiego drzewa, choć o smaku tradycyjnie amerykańskim, z mocno wyczuwalną nutą dramatu wpisanego w życiorysy występujących tu bohaterek w osobach: Księżniczki, Królowej i Pierwszej Damy.

Owoc z drzewa wyrosłego na gruncie brytyjskim, z mocno wyczuwalną nutą pewnej legendarnej wytwórni, do której wiedzie wiele muzycznych dróg, które z kolei biorą początek w kościele, z którego pieśń religijna wyszła na ulicę i stała się bluesem.

Owoc rodzimej produkcji, wyhodowany przez jednego z najlepszych krajowych gitarzystów. Swój szlachetny smak zawdzięcza podlewaniu purpurową deszczówką, która z kolei urwała się z tej samej chmury, co małe skrzydełko gitarowego boga... brzmi nieco surrealistycznie, ale ten korzeń, sięgając kolorowych lat 60-tych, ociera się również o surrealizm.

Owoc wyhodowany przez kolumbijską mistrzynię przyprawiania odrobiną pikanterii, która nadaje smak nawet najbardziej nijakim kawałkom. Choć tu akurat, tak reszta, jak i korzeń mają smak bardzo wyrazisty i nie może być inaczej, skoro owoc został wyhodowany na prawdziwą ucztę... piłkarską.

Owoc, który – jeśli wierzyć tytułowi – jest najsmaczniejszym owocem świata... mocno przypomina smakiem klasyczne dzieło rockowe, które wyrosło na gruncie szeroko pojętej filozofii wschodu z jednej strony, a z drugiej, na pewnego rodzaju fascynacji minimalizmem.

Owoc sklonowany z innego owocu, w wyniku czego stracił nieco swój rockowy smak. Zaś oryginał czerpie soki z rzewnej ballady, która korzeniami sięga do amerykańskich tradycji folkowych.

Swojski owoc z polskiego drzewa, a raczej z drzewka, z lekką nutą przyśpiewek, którymi do boju szkolną drużynę np. koszykarzy zagrzewają cheerleaderki i w ogóle pachnie tu amerykańskim liceum, czy tam innym high school'em.

Owoc z drzewa o wyraźnie dwóch korzeniach. Korzenie rytmiczne, które przez Chicago, Florydę, północno-zachodnią Anglię, ostatecznie sięgają słonecznej Italii. Korzenie melodyczne, które przez Los Angeles docierają do francuskiej piosenki kabaretowej.

Owoc z drzewa wyrosłego w Armenii, co akurat nie ma znaczenia dla tego, jak smakuje. A smakuje jak miliony wcześniejszych piosenek śpiewanych przy ogniskach, przy gitarze grającej pewien typowy układ akordów. Choć korzeni można również się doszukać w klawiszach typowych dla epoki romantyzmu.

Owoc z drzewa, które rodziło będąc jeszcze latoroślą. Tu, mocno wyczuwalna nuta karaibska, każe szukać korzeni na Jamajce.

Jeden z pierwszych owoców, który spadł z tego drzewa, to była "Wiśnia", ale ten któremu tu spróbujemy znaleźć resztę i korzenie, smakuje nieco inaczej, bo przede wszystkim miąższ jest gitarowy, a nie klawiszowy i też reszta - podobnie jak korzenie - sięgają na drugą stronę Atlantyku, gdzie właśnie gitara odegrała w historii przysłowiowe "pierwsze skrzypce".

Owoc współpracy dwojga utalentowanych, polskich songwritterów... trudno znaleźć dobry odpowiednik tego słowa w języku polskim, choć chyba najtrafniejszym wydaje się "pieśniarz". Z kolei samo pojęcie "singer songwritter" jest tu kluczem do poszukiwań tak reszty, jak i korzenia, który w zasadzie tkwi gdzieś głęboko w czasach starożytnych.