Baptyści w Gdyni

Często zastanawiamy się, co jest sednem chrześcijaństwa. Wskazujemy na właściwe postępowanie lub religijne praktyki. Jednak Piotr w swoim kazaniu pokazuje, że sednem wiary Kościoła jest zmartwychwstały Jezus, ustanowiony przez Boga jako Pan i Władca.

Bóg zawsze chciał przebywać ze Swoim ludem. Grzech zawsze był przeszkodą, ale Bóg w Swej miłości i sprawiedliwości pokonuje grzech na krzyżu i zsyła Ducha Świętego, który zamieszkuje w człowieku. Bóg jest nie do zatrzymania.

Gdy w sądzie zapada ważny wyrok, największą wagę mają słowa naocznych świadków. Podobnie jest z chrześcijaństwem – jego fundamentem nie są przypuszczenia, ale świadectwo ludzi, którzy widzieli zmartwychwstałego Jezusa. W Dziejach Apostolskich 1:12–26 zobaczymy, jak uczniowie w modlitwie szukają Bożego prowadzenia, aby uzupełnić grono Dwunastu i zachować mocne, wiarygodne świadectwo o tym, że Jezus...

Chrześcijańskie życie nie jest statyczne. Paweł modli się, abyśmy wzrastali w poznawaniu Boga, chodzeniu z Bogiem oraz w dziękczynieniu Bogu, starając się żyć w sposób godny Pana.

Wraz z przyjściem Jezusa Króla Królestwo Boże wkroczyło w tę rzeczywistość, a Jego powrót do nieba nie oznaczał końca. Jezus przez czterdzieści dni dawał dowody swojego zmartwychwstania i nauczał o Królestwie, które ma być kontynuowane w mocy Ducha.

Jezus w trakcie swojej misji spotykał się z różnymi ludźmi. Wśród nich był ktoś wyjątkowy, kto jak nikt inny zrozumiał, kim jest wobec Syna Bożego.

Czy opowiadanie sprzed 3000 lat — o Dawidzie i Goliacie — może nam, współczesnym, rzucić nieco światła na to zagadnienie? I co mają z tym wspólnego owce?

Jako chrześcijanie jesteśmy przyzwyczajeni do nabożeństw, śpiewu i modlitw. A co, jeśli Bóg nie przyzwyczaił się do nich? Na co zwraca nam szczególną uwagę?

Bycie innym czasami dodaje nam wartości i wyróżnia, a czasami spycha na margines i izoluje. Bóg jest INNY — co to znaczy dla Jego ludu?

Paweł, pisząc do Filipian, ma na uwadze głębokie podziały, jakich doświadczają jako wspólnota. Jako drogę uzdrowienia wskazuje na naśladowanie Chrystusa w Jego uniżeniu i poświęceniu okazanym ludziom.

Konflikty mają różne przyczyny i różnie się kończą. Jest jednak taka przyczyna, której usunięcie lub ograniczenie zdecydowanie pozytywnie wpływa na relacje. Zapraszamy do rozważania Przypowieści Salomona 26,20–22.

U progu całkiem nowego 2026 roku potrzebujemy tych dwóch perspektyw, aby nasze „noworoczne postanowienia” miały solidny fundament. Jesteś ciekaw, jaki fragment będzie nas w tym prowadził?

Bóg stworzył świat z jego niezmiennym rytmem, w którym człowiek próbuje zapanować nad życiem i je kontrolować. Jak to robi? Na przykład, nabywając mądrości. Czy to działa? Czy to wystarcza? Zapraszamy do rozważań nad 1. rozdziałem Księgi Kaznodziei Salomona.

Jezus przyszedł na ten świat – to znaczy skąd przyszedł? Anioł Gabriel przyszedł do Maryi, aby przekazać jej wiadomość – to znaczy skąd przyszedł? Jezus łączy w sobie dwa światy: ten dobrze nam znany oraz ten duchowy, Boski. Boży Syn wkroczył w tę rzeczywistość, aby uczynić realną dla nas Jego rzeczywistość.

Zbliżają się święta. Przyglądamy się wydarzeniom, które opisują przyjście Boga do nas, ludzi, i pytamy: co Bóg chce nam przez nie pokazać? Odkrywamy Boga, który staje się człowiekiem, nie idąc na skróty. Przyglądamy się Jego pokorze.

Niepewność wywołuje obawę, rodzi wątpliwości i wpływa na nasze wybory. Jan, kończąc swój list, pięciokrotnie używa zwrotu „wiemy” – jakby chciał, aby jego odbiorcy byli pewni, stabilni i niewzruszeni co do osoby Jezusa oraz swojej pozycji w Nim. My także potrzebujemy „wiedzieć”, aby nie chwiać się w tym świecie i pewnie kroczyć w bliskiej relacji z Jezusem oraz z innymi wierzącymi.

W 1 liście Jana 5:1-14 widzimy, że wiara w Jezusa, posłuszeństwo Bożym przykazaniom i miłość wobec ludzi są ze sobą nierozerwalnie połączone. Wiara prowadzi nas do zaufania Bożej miłości, to zaufanie rodzi posłuszeństwo, a posłuszeństwo owocuje miłością wobec innych. Dzięki boskości Chrystusa i świadectwu, jakie Bóg o Nim złożył, możemy mieć pewność zbawienia i doświadczać zwycięstwa nad tym, co n...

Nie ma chyba innego tematu, stanu czy uczucia na świecie, który byłby tak popularny i pożądany przez ludzi, a jednocześnie tak zużyty, spłycony i źle rozumiany, jak miłość. W swoim pierwszym liście Jan nie pisze o subtelnych zachowaniach czy miłych gestach. On od razu przechodzi do sedna – osoby Jezusa Chrystusa – objawienia miłości Boga wobec człowieka. Musimy zrozumieć, że bez Boga i Jego obecno...

Gdy nasze życie podąża w określonym kierunku, nie zawsze zdajemy sobie sprawę, jak doszło do jego wybrania. Dobrze jest poddawać się wpływowi Ducha, ale jak rozpoznać Jego głos pośród tak wielu głosów, które nas otaczają?

Przez dwadzieścia wieków chrześcijanie używali i wciąż używają różnych symboli, które mają wyrażać ich przynależność do Chrystusa. Autor 1 Listu Jana proponuje jednak coś zupełnie innego jako nasz, chrześcijański znak rozpoznawczy.

Każdy grzeszy, ale nie każdy wyznaje grzech, porzuca i ucieka od niego. Dlaczego wierzący nie znosi grzechu? Dlaczego nie może go znieść w swoim życiu?

Ostatnia godzina - tak Jan opisuje czas od przyjścia Jezusa. W tej ostatniej godzinie ostrzega przed nadejściem antychrystów, którzy głoszą innego Jezusa, niż tego przekazanego przez apostołów.

Bycie prawdziwym, według apostoła Jana, wiąże się z otrzymaniem od Boga wielkiego daru. Jednak dar ten jest konfrontowany z otaczającym światem zbuntowanym przeciwko Bogu.

W różnych okresach życia jesteśmy poddawani weryfikacji — naszej wiedzy, umiejętności, odpowiedzialności czy dojrzałości. Weryfikacja pozwala także zobaczyć jak wygląda nasze życie duchowe. Co jest jego źródłem i jakie powinno w związku z tym być nasze życie.

Wiele słów wypowiedziano przez wieki na temat światła, jego natury i naszej od niego zależności. Apostoł Jan podejmuje jednak ten temat w sposób wyjątkowy i niezwykle praktyczny. Jesteś ciekawy?