Առավոտը թանգարանում

1928 թվականին բելգիացի սյուրռեալիստ նկարիչ Ռենե Մագրիտը ստեղծեց «Սիրահարները» կտավների շարքը, որի երկու տարբերակներն էլ դարձան նկարչի արվեստի մասին պատմող ամենահայտնի աշխատանքները: 

1490-1510 թվականների միջակայքում հոլանդացի նկարիչ Հիերոնիմոս Բոսխը, ստեղծեց «Երկրային վայելքների այգին» կտավը, որը հետագայում դարձավ արվեստագետի ամենահայտնի աշխատանքներից մեկը: 

1511 թվականին Բարձր Վերածննդի իտալացի նկարիչ, գրաֆիկ և ճարտարապետ Ռաֆայել Սանտին Վատիկանի պալատի համար ստեղծեց «Աթենական դպրոց» ֆրեսկոն, որը դարձավ պալատի մասին պատմող ամենատպավորիչ աշխատանքը: 

1941 թվականին մեքսիկացի նկարչուհի Ֆրիդա Կալոն ստեղծեց «Ես և իմ թութակները» կտավը, որտեղ ապրեցրեց այդ շրջանի իր հույզերն ու ապրումները: 

1870 թվականին Նյու Յորքում հիմնադրվեց մի թանգարան, որը հետագայում դարձավ ԱՄՆ-ի ամենահարուստ գեղարվեստական հավաքածուն ունեցող թանգարանն ու կոչվեց Մետրոպոլիտեն:

1984 թվականին Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայում 20-րդ դարի նկարիչ, ճարտարապետ Ֆրիդենսրայխ Հունդերտվասերը, ստեղծեց մի շենք, որը դարձավ Վիեննայի ամենանորարար կառույցներից մեկը ու կոչվեց Հունդերտվասերի տուն` ի պատիվ ճարտարապետի: 

Հանրապետության 32 հասցեում գտնվող հուշարձան–շենքում մեկ ամիս է՝ հետաքրքիր աշխուժություն է։ Մարդիկ գալիս են բացահայտելու թե´ շենքը, թե´ ներսում իրականացվող արտասովոր ցուցադրությունները։ Այս ամենը կայացավ հուլիսի 12-ից օգոստոսի 9-ը` Ռամբալկօշէ մշակութային հիմնադրամի և Գրականության արվեստի թանգարանի “musaeum” նախագծի շրջանում։ 

1915 թվականին ռուս նկարիչ Կազիմիր Մալևիչը ստեղծեց «Սև քառակուսի» կտավը, որը փոխեց ժամանակակից արվեստի գույներն ու դարձավ ամենաքննարկվող աշխատանքներից մեկը: 

1595 թվականին բարոկկո շրջանի իտալացի նկարիչ Կարավաջոն ստեղծեց «Երաժիշտներ» կտավը, որը դարձավ 16-րդ դարի կերպարվեստի ու երաժշտության մասին պատմող ամենավառ աշխատանքը: 

1922 թվականին հայ գեղանկարիչ, գրաֆիկայի վարպետ Հակոբ Կոջոյանը ստեղծեց «Սասունցի Դավիթ» կտավը, որը հետագայում դարձավ հայկական կերպարվեստի ամենայուրահատուկ աշխատանքներից մեկը:

1911 թվականին ֆրանսիացի ֆովիստ նկարիչ Անրի Մատիսն իր արվեստանոցը պատկերեց կտավին ու այն անվանեց «Կարմիր արվեստանոց»: 

1888 թվականին հայ նկարիչ Վարդգես Սուրենյանցը ստեղծեց «Սերենադ» կտավը, որը դասվեց նկարչի այն աշխատանքների շարքին, որոնք պատմում են արևելյան երկրներում ապրող մարդկանց կյանքի ու առօրյայի մասին: 

1662-1665 թվականներին բարոկկո դարաշրջանի հոլանդացի նկարիչ Յան Վերմեերը ստեղծեց «Երաժշտության դասը» կտավը, որը համալրեց նկարչի խորհրդավոր նկարների շարքը: 

1975 թվականին Գյումրու Վարդան Աճեմյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի շենքի առջև կանգնեցվեց հայ գրող Ավետիք Իսահակյանի արձանը, որը քանդակեց հայ քանդակագործ, նկարիչ Նիկոլայ Նիկողոսյանը: 

1893 թվականի ապրիլի 19-ին Ումբերտո I-ի կնոջ՝ Մարգարիտա Ջիովանիի արծաթե տարեդարձը նշելու համար Վենետիկի քաղաքային խորհուրդը բանաձև ընդունեց` տարեկան երկու անգամ անցկացնել իտալական արվեստի ցուցահանդես, կամ, ինչպես հայտնի է` Վենետիկի Բիենալե: 

1931 թվականին ամերիկացի նկարիչ Գրանթ Վուդը ստեղծեց «Ամերիկյան գոթիկա» կտավը, որը դարձավ 20-րդ դարի ԱՄՆ-ի ամենահայտնի արվեստի գործերից մեկը: 

Մ.թ.ա 2570-ական թվականներին Գիզայում` Նեղոս գետի արևմտյան ափին, կառուցվեց մի քանդակ, որը հետագայում համարվեց Հին աշխարհի ամենահայտնի և ամենահին ժայռաքանդակը: 

16-րդ դարում իտալացի նկարիչ Ջորջոնեն ստեղծեց «Քնած Վեներա» կտավը, որը դարձավ արևմտյան նկարչության ամենաքննարկվող աշխատանքը: 

1793 թվականին Ֆրանսիայի արքա Ֆիլիպ Օգոստոսի հիմնած Լուվր ամրոցը Նապոլեոն Բոնապարտի նախաձեռնությամբ վերածվեց թանգարանի, որը հետագայում դարձավ Ֆրանսիայի ամենավառ խորհրդանիշը: 

1819-1823 թվականներին իսպանացի նկարիչ Ֆրանցիսկո Գոյան իր տան պատին նկարեց մի պատկեր, որը հետագայում նույնությամբ տեղափոխվեց կտավին ու կոչվեց «Սատուրնը որդուն հոշոտելիս»:

1499 թվականին իտալացի քանդակագործ Միքելլանջելոն ստեղծեց «Պիետա» արձանը, որը հետագայում դարձավ աշխարհի ամենահայտնի քանդակներից մեկն ու մինչև օրս էլ իր խորհրդավորությամբ չի դադարում գրավել արվեստասերների ուշադրությունը:

1863 թվականին Րաֆայել Պատկանյանի «Քաջ Վարդան Մամիկոնյանի մահը» պոեմի նկարազարդումն իրականացնելիս, գրողի եղբայրը` Հովհաննես Պատկանյանը, ստեղծեց Վարդան Մամիկոնյանի և Վասակ Սյունու պատկերները. Վարդան Մամիկոնյանի պատկերը մեծ տարածում ունեցավ ու դարձավ ոչ միայն Րաֆայել Պատկանյանի պոեմի մասին պատմող վիզուալ դետալ, այլև` հավաքական կերպար հայ ժողովրդի համար: 

1887-1889 թվականներին ֆրանսիացի ճարտարագետ-շինարար Գուստավ Էյֆելն ու իր թիմը ստեղծեցին մի աշտարակ, որը, ի պատիվ ճարտարագետի, կոչվեց «Էյֆելյան» ու դարձավ Փարիզի խորհրդանիշը: 

1899 թվականին ֆրանսիացի գեղանկարիչ Կլոդ Մոնեն ստեղծեց «Ճապոնական կամուրջ» կտավների շարքը, որը դարձավ նրա ամենախորհրդավոր աշխատանքներից մեկը: 

1897 թվականին ֆրանսիացի իմպրեսիոնիստ Էդգար Դեգան ստեղծեց «Երկնագույն պարուհիները» կտավը, որը դարձավ արվեստագետի ամենահայտնի աշխատանքներից մեկը: