Tussen hoop en houvast

‘Elke dag krijgen meer dan 200 mensen in ons land te horen dat ze kanker hebben. Wij spraken met 6 van hen die hun verhaal openhartig met ons wilden delen. En we spraken ook met oncologisch chirurge Natacha Ruyssers. Zij vindt dat dokters verder moeten kijken dan alleen de kanker. De zorg voor mensen met kanker stopt niet bij het behandelen van het gezwel of de tumor.’

‘Patricia vindt dat er meer gepraat mag worden over kanker. Veel mensen ondervinden precies angst of schaamte om erover te beginnen. Maar dat is nergens voor nodig. Het is niemand zijn schuld. Toch merkt ze ook dat het niet altijd makkelijk is om er met haar kinderen over te praten.’

‘Kanker was altijd wel aanwezig in het leven van Kris. Toen ze 4 jaar was, verloor ze haar moeder aan de ziekte. Later ook haar vader. Intussen kreeg haar zus de diagnose, en zijzelf. Niet 1 keer, maar 2 keer: eerst borstkanker, daarna longkanker. Kristine leeft in de extra tijd. En daar is ze dankbaar voor. Maar soms overvalt haar ook een tristesse.’

‘Toen de dokter zijn hand vastpakte, wist Andre genoeg. Hij zal nooit meer genezen. Maar als hij gaat, zal het op zijn manier zijn. Andre is palliatief, maar hij is vooral ook heel positief. Uiteraard is hij soms ook bang, maar hij probeert vooral de mooie dingen te zien. En dat met Elvis, zijn grote idool, altijd aan zijn zij.’

‘Daniëlle zat in een vechtscheiding toen ze de eerste keer geconfronteerd werd met kanker. Na de darmkanker kwam ook nog eens nierkanker. Waar vind je de mentale kracht om op zo’n momenten recht te blijven? Daniëlle is in elk geval van plan om er binnen de kortste tijd weer helemaal te staan en te stralen.’

‘Hoe ga je om met een ziekte die alles op zijn kop zet als je er helemaal alleen voor staat? Sylvia heeft geen gezin en toen ze de kankerdiagnose kreeg, was er net de corona-lockdown. Werken deed haar deugd in die moeilijke periode. Maar Sylvia hoopt nog altijd op een relatie die haar de nodige houvast kan geven in haar leven.’