Abeslang

Bu bölümde bir şairin iç savaşına, Bir adamın yalnızlığına, Bir buzdağının görünmeyen derinliklerine iniyoruz. Atilla İlhan, sadece bir isim değil. Bir coğrafyanın hafızası, bir çağın öfkesi, Bir insanın sonsuz yalnızlığıdır. Kelimeler onun için birer kılıç, Dizeler birer siper. Ve biz bugün onun inşa ettiği o gizli şehri, Satır aralarına sakladığı isyanı ve suskunluğu keşfe çıkıyoruz. Bu bir aşk...

Bu bölümde bir şiir okumuyoruz. Bu bölümde gölgede kalmış bir hafızayı kazıyoruz. Ah Muhsin Ünlü gibi şiir değil, hafıza yazanların izini sürüyoruz. Kimi zaman bir çocuğun unuttuğu oyuncağın gölgesinde, kimi zaman susturulmuş bir hikâyenin yarım kalan cümlesinde kendimizi arıyoruz ve rüzgârla savrulmuş kelimelerin geride bıraktığı izle bir “ah” işitiyoruz. Geç kalınmış bir hatırlayışın iç sesi......

Bu bölümde, aynadaki yansımanın ardında saklanan benliği arıyoruz. “Gerçek ben kimim?” sorusu, sosyal medyanın illüzyonları, kimlik çatışmaları ve bireyin kendine yabancılaşması üzerinden derin bir anlatıya dönüşüyor. Lacan’ın “ayna evresi” kuramı, çağdaş toplumun sahte benlikleriyle birleşiyor. Kendi yansımana bakmaya cesaretin varsa, bu bölüm tam sana göre. Abeslang, kelimelerin kemiğe dönüştüğü...

Bu bölüm bir pencerenin önünde başlıyor. Onursuz olduğumuz bir aşkta, onurlu bekleyişlerimizle geçiyor. Cemal Süreya’yı yalnızca dizeleriyle değil, sabahladığı pencerelerle, yarım bıraktığı cümlelerle, ve tamamlayamadığı aşklar üzerinden konuşuyoruz. Aşkın utançla kol kola yürüdüğü o uzun sokaklarda, bazen sadece bir şairi değil, kendi geçmişimizi de buluruz. Bu bölüm; Beklemekten yorulanlara, Onu...

Bu bölümde, Alexandre Cabanel’in fırçasından düşen bir meleği konuşuyoruz; ama bu düşüş, yalnızca gökyüzünden değil — kalpten, inançtan, insandan… Cennetten kovulanın sadece şeytan mı olduğu, “yaşanmamış hayatlar”ın sosyal medyada nasıl sergilendiği, ve bir meleğin kanatsız da uçabileceği gerçeği… İçimizdeki çürümeye bastırılmış kelimelerle dokunuyoruz bu bölümde. Çünkü bazı düşüşler sessiz olur,...