زندگی تازه

شهوت، هرگز نمی‌تواند ما را ارضاء و سیراب کند، بلکه عطش ما را بیشتر می‌کند و ما را به فلاکت می‌کشاند. نیاز به عشق و محبت و همچنين قدرت، برخی از دلایل گرفتار شدن در شهوات مختلف است.‏

یکی از گناهان ويرانگر، طمع است که به صورت ارثی از آدم و حوا در ما وجود دارد. دلایل وجود طمع در شخص، می‌تواند خلأ درونی و همچنين احساس کمبود محبت و امنیت باشد.‏

باید به گناه توجه داشت، زیرا گناه مانع داشتن زندگی خوب و سالم می‌شود. غضب، یکی از این گناهان است که نوعی خشم و عصبانیت مخرب می‌باشد و باعث آسیب به زندگی ما و اطرافیان‌مان می‌شود.‏

غرور، یعنی وقتی کسی فکر می‌کند که کاملاً دانا و قادر است و خود را از دیگران بزرگتر و برتر می‌داند. اما فقط خدا دانا و قادر مطلق است و همۀ ما اول به خدا و بعد به دیگران وابسته هستیم.‏

یکی از گناهانی که باعث نابودی ما می‌شود، حرص و ولع است و ریشۀ آن لذت‌جویی می‌باشد. حرص و ولع، یک ناتوانی‌ست که ما را وادار می‌کند نتوانیم به لذت‌های زودگذر، نه، بگوییم.‏

تنبلی و سستی، یکی دیگر از گناهانی‌ست که مانع رشد و موفقیت ما در زندگی می‌شود. تنبلی در رابطۀ خانوادگی نیز تأثيری مخرب دارد، زیرا فرد تنبل همۀ مسئولیت‌ها را بر دوش دیگران می‌گذارد.‏

یکی از گناهانی که زندگی را تباه می‌کند، حسادت است. اما اگر اشتياقی را که خدا در ما گذاشته کشف کنیم و با انگيزۀ صحيح آن را پرورش دهیم، نتيجۀ خوب به‌همراه داشته و باعث سعادتمندی ما خواهد شد.‏

وقتی در خانواده، اختلاف و درگیری به‌وجود می‌آید، بعد از تشخیص دقیق موضوع، باید سهم و مسئوليت هر شخص در درگیری مشخص شده و هر کس سهم خود را بپذیرد و در جهت اصلاح وضعيت اقدام کند.‏

اولین اقدام برای احیای آرامش در رابطه‌ای که در آن درگیری به‌وجود آمده، تشخيص علل درگيری می‌باشد. با پذيرفتن حقيقت و انکار نکردن ضعف‌های خود و اعتراف صادقانه، آرامش حاصل می‌شود.‏

با بخشیدن اشخاصی که به ما آسیب زده‌اند، آزادی و رهایی به‌وجود می‌آيد. ما باید ببخشیم و همه چیز را به دستان عيسی مسیح بسپاریم تا خدا ما را تسلی بخشد و ما نیز بتوانيم دیگران را تسلی دهیم.‏

آسیب‌های روحی و زخم‌های دوران کودکی، مانعی برای داشتن زندگی سالم در بزرگسالی می‌شوند. با شناسایی زخم‌ها و بخشیدن ديگران و اعتماد به خداوند، می‌توانیم از دردها و زخم‌های خود آزاد شویم.‏

افراد کمال‌پرست، رفتارهای کنترل‌کننده دارند و تاب و تحمل ضعف در خود و دیگران را ندارند. آنها روحیۀ انتقاد‌آميز دارند و انعطاف‌پذیر نیستند و دوستان زيادی هم ندارند.‏

کمال‌پرستی، ناشی از ترس و شرم و احساس گناه است. کمال‌گرایی، با تمام نیرو به سمت هدف حرکت کردن می‌باشد. ما باید در زندگی خود، کمال‌گرایی را جایگزین کمال‌پرستی کنیم، تا مسيح در ما کار کند.‏

برای تأديب و انضباط کودک، باید به‌جای خشم، غم و اندوه خود را نشان دهیم و همچنین قوانينی ساده ولی عميق، برای آنها تعیین کنیم. برای خود، طلب احترام نکنیم، بلکه با نمونه بودن، احترام آنان را کسب کنیم.‏

تأديب و انضباط بر طبق کتاب مقدس، باعث ساخته شدن شخصیت کودکان می‌شود، اما مجازات کردن هیچ نتیجۀ مثبتی ندارد. خشم و مجازات، باعث کُند‌ذهنی و فشار روحی و عصبی در کودک می‌شود.‏

صبر و بردباری، ثمرۀ روح‌القدس است و باعث آرامش در خانواده می‌شود. صبر معمولاً با درد همراه است، اما باعث بنا خواهد شد. با صبر، می‌توانیم منتظر عملکرد به‌موقع خدا، در زندگی‌مان باشیم.‏

بی‌حوصله بودن والدین، یکی دیگر از جنبه‌های ایجاد خشم در خانواده است. رشد، نیاز به پرورش دارد و ما باید با صبر و محبت و مراقبتِ درست از کودکان، اجازه دهیم که آنها در سلامتی رشد و نموّ کنند.‏

ما نباید فداکاری و ازخودگذشتگی را از دیدگاه خودمان ببینیم، بلکه باید از دیدگاه دیگران به آن نگاه کنیم. فداکاری خودخواهانه هرگز نمی‌تواند جایگزین محبت خالصانه باشد.‏

خودخواهی و خودمحوری، باعث تولید خشم در خانواده می‌شود. ما باید خانواده را محفلی مقدس بدانیم و برای پيش‌برد ارادۀ عالی، مقدس و نيکوی خدا در خانوادۀ خود، با فداکاری‌ و ازخودگذشتگی عمل کنيم.‏

هیچ‌چیز به اندازۀ تشویق، شخص را برای عوض شدن و بهتر عمل نمودن آماده نمی‌کند. ما باید در خانواده هر‌روز يکديگر را تشویق کنیم و با انجام این کار، نشانه‌ای از رحمت و فیض خدا باشیم.‏

انتقاد کردن، یکی از عوامل جدایی بين زوج‌ها است .اما اگر به‌درستی صورت بگیرد باعث بهبود روابط می‌شود. اشخاص ایراد‌گیر همیشه عصبانی هستند و هیچ‌چیز آن‌ها را خوشحال و راضی نمی‌کند.‏

ما باید بین پذیرش افراد و تأیید کارهای‌ آنها تفاوت قائل شویم. وقتی فردی در خانواده اشتباه می‌کند باید همچنان به او محبت کنیم، زیرا اگر محبت خود را از او دریغ نماييم هیچ‌گاه اصلاح نخواهد شد.‏

طرد شدن، باعث ايجاد خشم‌ شديد در خانواده می‌شود. ما باید مانند مسیح، پذیرای افراد باشیم و به انسان‌ها نشان دهیم که ارزشمند هستند و بدون هيچ قيد و شرطی، آنها را در خانواده و کليسا محبت نماييم.‏

تبعيض و طرفداری، برخلاف اراده و حکمت خداست. خدا بهترین نمونه از بی‌طرف بودن است، پس ما نیز باید بی‌طرف باشیم و بین فرزندان خود تبعيض قائل نشويم و آنان را خشمگين نسازيم.‏

اگر والدین به یکی از فرزندان خود بیشتر توجه کنند، خشم و غم در ساير فرزندان توليد می‌شود و اين در بزرگسالی ضایعاتی پدید می‌آورد. خدا تبعیضی قائل نمی‌شود، پس ما هم نباید جانب‌داری کنيم.‏