فرزندان نور

کسانی که می‌دانستند باید منتظر خدا بمانند، بیش از افراد دیگر در تاریخ مسیحیت تأثیرگذار بوده‌اند. انتظار کشیدن برای خدا، باعث می‌شود برای نجات انسان‌ها وارد مبارزۀ روحانی بشویم.‏

دعا، نه تنها باعث پیروزی ما می‌شود، بلکه باعث تغيير دوستان و جامعه نیز می‌گردد. همچنین دعا باعث می‌شود از تمام امکاناتی که خدا برای ما تدارک دیده است برخوردار بشویم.‏

زمانی بیداری روحانی را مشاهده خواهیم کرد، که شروع به دعا کردن نماييم. برای داشتن زندگی مسیحی موفقیت‌آمیز، باید رؤیا و شور‌و‌شوق داشته باشیم، که اين‌ها توسط دعا به‌وجود می‌آیند و حفظ می‌شوند.‏

دعا، فیض خدا را جاری می‌کند و پیروزی ما را تضمین می‌نمايد. داشتن قلب فروتن یک امر ضروری است و مسیح بهترین نمونۀ فروتنی می‌باشد. پیروزی از خداست و بر اثر توانایی ما حاصل نمی‌شود.‏

سامی تیپت که خادم و مبشر مسیحی ا‌ست، دعوت شد که در کلیسايی کوچک در زمان جنگ ویتنام انجيل را موعظه کند. او قدرت خدا را در بين مردم به‌واسطۀ دعای فروتنانه مشاهده کرد.‏

برای آموزش مسائل روحانی به کودکان، باید ابتدا این روحانیت و ایمان در زندگی خودِ والدین جاری و نمایان باشد. ما والدین، خدا را همان‌گونه که خود می‌شناسیم به فرزندان‌مان معرفی می‌کنیم.‏

کودکانی که به‌شکل متعادل وابسته هستند، انسان‌هایی خودساخته، با اراده، مستقل و امیدوار خواهند شد. ما می‌توانیم با تمرین و پشتکار به افرادی منظم تبدیل شویم، تا بتوانیم به فرزندان‌مان نیز نظم را بیاموزیم.‏

والدین باید در همۀ شرایط احساس امنیت و آرامش و اعتماد را در کودکان ایجاد کنند. باید در کنار کاشتن بذر اعتماد در دل فرزندان، آنها را از خطراتی که در اجتماع وجود دارند آگاه سازند.‏

باید بچه‌ها را زمانی که کار و رفتاری درست انجام می‌دهند، تشویق کرد. تنبیه کودکان نیز باید در هر حالت با انگیزۀ محبت همراه باشد، زیرا هدف، اصلاح آنها می‌باشد.‏

کودک باید به‎شکلی پرورش یابد که تصویر درستی از خود داشته باشد. آنها نباید خود را بیشتر یا کمتر از آنچه که هستند تصور کنند. تشویق و تنبیه به‌موقع، باعث ایجاد اعتماد به‌نفس واقعی در کودک می‌شوند.‏

والدین باید در آرامش، نوزاد را در آغوش گرفته و با او صحبت کنند و شرایط مناسبی برای احساس امنیت او فراهم سازند. بهترین نوع محبت به کودکان، محبت مسیحی است که با انضباط همراه می‌باشد.‏

خیلی از خصوصیات شخصیتی انسان در شش سال اول زندگی شکل می‌گیرند. پس اگر در این دورۀ مهم، والدین اصول تربیتی درستی را به‌کار ببرند، بنیاد محکمی برای شخصیت فرزند خود ساخته‌اند.‏

مهم‌ترین اصل در تربیت کودک، محبت می‌باشد. همان‌گونه که خدا در مسیح، محبت فداکارانۀ خود را آشکار کرد، ما نیز باید فرزندان خود را محبت کنیم. تأدیب و انضباط نیز جزئی از محبت می‌باشند.‏

تمام شرایط روانی و جسمی مادر در دوران بارداری، تأثیر مستقیم بر شکل‌گیری شخصیت کودک دارد. والدین باید زمانی که از هر نظر آمادگی دارند، صاحب فرزند شوند.‏

فرزندان نه از سخنان ما، بلکه از رفتار ما الگو می‌گیرند. همۀ ما تحت تأثیر محیط خانواده و مدرسه و فرهنگ جامعۀ خود هستیم. کتاب مقدس توجه خاصی به مقام کودکان و تربیت آنها در خانواده دارد.‏

کلام خدا، معتبرترین منبعی‌ست که واقعیت وضعیت روحانی انسان را آشکار کرده است. انجیل، ما را مطلع می‌سازد که با تکیه بر فیض خدا و به‌وسیلۀ ایمان به مسیح، تمام گناهان‌مان آمرزیده و پاک می‌شود.‏

خدا، در ذات الهی خود پاک و عادل است و گناه و بی‌عدالتی ما میزان راستی و عدالت خدا را تغییر نمی‌دهد. در مقایسه با خدای قدوس، ما آدميان گناهکاريم و برای نجات، به فیض خدا در مسیح نیازمندیم.‏

يکی از اهداف پولس برای نوشتن این رساله، به زیر کشاندن انسان گناهکار و مغرور از تخت خیالی‌اش بود، تا انسان درک کند که گناهکار است و با توبه و ایمان به مسیح، هدیۀ رایگان نجات را دريافت کند.‏

همۀ انسان‌ها فرق خوب و بد را می‌دانند، اما کسی نمی‌تواند شریعت را به‌طور کامل رعایت کند. با ایمان به مسیح و مرگ و قيام او، حیات جاويدان می‌يابيم اما بدون مسیح، توسط شریعت محکوم خواهیم شد.‏

داشتن شریعت و انجام قوانین مذهبی کافی نیست، بلکه شخص باید به مسیح ایمان بیاورد که نجات یافته و از حیات جاويدان بهره‌مند گردد. فقط با ایمان، نجات حاصل می‌شود و اعمال نیکو، نتیجۀ نجات است.‏

خدای مهربان در مسیح، انسان را به سوی خود، دعوت می‌کند. مهربانی خدا، شخص را به توبه هدایت می‌کند. قدم اول برای ایجاد رابطه با خدا توبۀ واقعی و قدم بعدی ايمان به مسيح است.‏

پولس به افرادی که ظاهراً ديندار بودند و برای نجات بر اصول اخلاقی تکیه می‌کردند، هشدار می‌دهد. یک فرد مسیحی نباید دیگران را بی‌جا قضاوت کند، بلکه در‌پی یافتن نکات مثبت در اشخاص ديگر باشد.‏

وقتی انسان از خدا دوری می‌کند و مطیع امیال و هوس‌های خود می‌شود، خدا اجازه می‌دهد تا انسان ننگ گناه و عواقب اعمال ناپاک خود را تجربه کند. بت‌پرستی پست‌ترین مرحلۀ گناه و شرارت انسان است.‏

خدا از دو طریق، مکاشفۀ عام و مکاشفۀ خاص، خود را به ما می‌شناساند و با ما صحبت می‌کند. خدای مهربان به ما انسان‌ها، امتیاز انتخاب بين نیکویی و شرارت را عطا فرموده است.‏

بی‌ايمانی و خدا‌نشناسی، باعث عدم محبت به خدا و انسان‌های ديگر می‌شود. ريشۀ تمام گناهان و شرارت‌ها، نشناختن خدای حقيقی و ايمان نداشتن به اوست. غضب خدا بر گناه و شرارت نازل می‌گردد.‏