Sır Kâtibi

"Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş..." Bu sözün sahibi, 17. yüzyılın en büyük başkaldıranı, en çok yananı ve en hür mahkûmu: Niyâzî-i Mısrî. Bir insanın Malatya’da başlayan hikâyesi, nasıl olur da Mısır’ın ilim kürsülerinden geçip bir adanın rutubetli zindanında kemale erer? Bu bölümde; sarayların korkulu rüyası, dervişlerin gönül sultanı Mısrî’nin hayatını, eserlerini ve o...

Tarih kitaplarının tozlu sayfalarında, Haçlı Seferleri'nin ve Viyana kuşatmalarının ötesinde saklı kalmış, ezber bozan bir davet yankılanıyor. Sultan II. Abdülhamid, Katolik dünyasının ruhani liderini neden İstanbul’a, "Yeni Roma"ya davet etti? Sırkâtibi’nin bu bölümünde, diplomasi tarihinin en sofistike köprülerinden birine, Osmanlı ve Vatikan arasındaki o "sessiz ama etkili&qu...

Sadaka Taşları: İhtiyacın Mahremiyeti ve Osmanlı’nın Görünmez Dayanışması Zamanın unuttuğu sokak aralarında, sessiz birer tanık gibi yükselen o taşlar... Ne veren elin kibrine şahit oldular, ne de alan elin mahcubiyetine. Sırkâtibi’nin 7. bölümünde, Osmanlı medeniyetinin insana verdiği değerin en zarif imzalarından biri olan 'Sadaka Taşları' nı inceliyoruz. Sadece mermerden birer sütun değ...

Vakit, sırrı aşikâr etme vaktidir... Bugün Sırkâtibi’nin tozlu evrak çantasından, 1951 yılında Büyük Doğu mecmuasında yankılanan, ama kökleri 1919’un işgal altındaki İstanbul’una uzanan "mahrem" bir dosya çıkıyor. Resmi tarihin satır aralarında kaybolmuş, Nişantaşı’nın loş konaklarından işgal mümessilliklerinin soğuk koridorlarına uzanan bir strateji dehasına tanıklık etmeye hazır mısın?...

Biz ne ara bu kadar ince ruhlu bir milletten, bu kadar koşturmacalı bir hayata evrildik? Sırkâtibi’nin bu bölümünde, tarihin tozlu raflarından süzülüp gelen, zarafetin ve cömertliğin en yüksek mertebesi olan ‘Diş Kirası’ geleneğini konuşuyoruz. Birinin evine misafir olup karnınızı doyururken, kapıdan çıkarken ev sahibinden hediye almanın o ince felsefesine yolculuk yapıyoruz. Mahmud Paşa’nın altın...

Hepimiz daha geniş evlerin, daha ferah şehirlerin, daha büyük ekranların peşindeyiz. Ama garip bir şekilde, alanımız genişledikçe ruhumuz daralıyor. Sırkâtibi’nin bu bölümünde, bugün bizim sığamadığımız koca dünyadan, 63 yaşında vazgeçen bir adamın izini sürüyoruz. Hoca Ahmet Yesevi... Neden tam zirvedeyken her şeyi elinin tersiyle itti? O daracık, ışık sızmayan hücrede nasıl bir aydınlık buldu ki...

"Âvâzeyi bu âleme Dâvûd gibi sal... Bâkî kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş." On altıncı yüzyılın İstanbul’unda, cami kandillerini temizleyen bir çocuğun ellerindeki is, nasıl oldu da cihan sultanlarının diz çöktüğü bir şiir deryasına dönüştü? Bugün Sırkâtibi ’nde; rütbelerin, makamların ve hırsların ötesine geçip, zamanın eskitemediği o tek şeye, "hoş bir sadâya" odaklanıyoruz...

Bugün, kitapların tozlu sayfalarından değil, doğrudan ruhumuzun kanayan yaralarından yükselen bir çığlığa kulak veriyoruz. Bir peluş oyuncağa sarılan maymun için sızlayan vicdanlar, enkaz altındaki Filistinli çocuk karşısında neden susuyor? Merhametimiz ne ara bu kadar seçici, algımız ne kadar kör oldu? ' Dijital Ekranların Kör Merhameti 'nde, modern dünyanın ışıltılı gürültüsü içinde kayb...

Sırkâtibi’nin ilk yolculuğuna hoş geldiniz. Dünya, tarihin en karanlık ve en karmaşık dönemlerinden birini yaşıyordu. İnsanlığın artık bir çıkış yolu kalmadığı o noktada; çöle bir nur indi ve sadece zamanı değil, eşyanın hakikatini de değiştirdi. Bu bölümde; Üstad Necip Fazıl Kısakürek 'in kaleminden, dünü, bugünü ve yarını aynı karede birleştiren o eşsiz eser; "Çöle İnen Nur" üzerin...