Satır Arası

“yas tutmanın gerçekliği kabul etmek demek olduğunu anlayamadım.”Stephen Grosz- Sevgi Emeği Kitabı İkinci Bölüm #kitapönerisi #tavsiye

“Dr. Limentani onu memnun etme, yapmamı istediğini düşündüğüm her şeyi yapma arzumun farkındaydı. İlerleyen günlerde, eğer itaat edersem- yani onun olmamı istediğini sandığım türden bir hasta olursam- beni kabul edeceğine, bu kabulün de beni yücelteceğine, iyileştireceğine ve hayatıma dönmemi sağlayacağına inandığımı gösteren bir dizi net, kaçacak yer bırakmayan yorumda bulundu.” #tavsiye #kitapön...

“Özgürlük ve dolayısıyla da neşe kazanmak için, içsel köleliğimizin zincirlerini kırmayı öğrenmek gerekir. Zira, çoğunlukla, öncelikle kendimizin kölesiyiz ve bunu bilmek de kurbanı olmaya karşı bir panzehirdir.” #kitapönerisi #tavsiye

“İnsan ulvi saadete, teessürlerinin köleliğinden kendini kurtardığında erişir.”#kitapönerisi #tavsiye

“Dışarıdan gelen her bir sıfatı üstümüzden atmak ve boş bir kimliğin neden olduğu sıkıntıya dayanmak gerekir.” #kitapönerisi #tavsiye

“Gönül yarası nedeniyle psişik olarak ölmek, kendiliğini kaybetmek, kaybolup gitmek mümkündür. Neden aşk ayrılığı bazen bu denli katlanılmazdır? Çünkü bu ani içsel devrimde artık ne kim olduğumu ne de var olup olmadığımı bilirim.” #kitapönerisi #tavsiye

“Bununla birlikte içindeki çevirmek, bir dilden bir dile, somut çizimlerden soyut çizgilere, soyut simgelerden somut deneyimlere geçmek, bir örnekseme ağını tekrar tekrar örmek gereksinmesini hiçbir zaman söndüremeyeceğini biliyor. Yorumlamamak olanaksızdır, tıpkı düşünmeyi engellemenin olanaksız olması gibi.” #kitapönerisi #tavsiye

“Şefkat, bazen nasıl da ona en çok gereksinim duyanları paramparça ediyor.”

Her şeyi bilebilir olmanın baskısı altında günden güne hep daha az şey bilerek yaşıyoruz.

Hiçbir günümüzü, hiçbir anımızı bir ötekinin sahne arkası haline getirmemek dileğiyle...

“Benim hoşlanmadığım, doğuşumun ve yetişme şeklimin bana kişilik yerine vermiş olduğu duygu ve heyecanlar, yatkınlıklar, cari fikirler, sınıfsal refleksler manzumesiydi. Yerine, evet. Çünkü öbürlerinin sahip oldukları ya da sahip olduklarını sandıkları gibi, hiçbir zaman bir kişiliğim olmadı benim. Ben her daim sıra dışı bir hiç-kimse olduğum halde, en şiddetli arzum sıradan bir kimse olmaktı. Ann...

“Ben bir canavarım, özgür ve tek başına ormanlarda gezinmek isteyen, alnına bir sarmaşığın dokunmasına bile katlanamayan bir canavar. O kadar da kötü bir şey olmazdı bu. Ama işte o canavar zaman zaman sevilmek, okşanmak ister ve inleye inleye sürünerek insanların arasına döner.”

“Yine böyle bir günde, biraz daha önce, biraz daha sonra, bir şeylerin yolunda gitmediğini, açık konuşacak olursak, yaşamayı bilmediğini, hiç bilmeyeceğini şaşırmadan keşfediyorsun.”

“Bazen insana hiçbir şey hatırlamak kadar acı veremez, özellikle de mutluluğu hatırlamak kadar. Unutamamak. Belleğin kaçınılmaz intikamı. Herhangi bir iz taşınıyorsa eğer, bu bir zamanlar bir yara açıldığındandır.”

“Kuşkusuz kendilerini bir şeye adamak, eğilim olarak adlandıracakları güçlü bir gereksinim, onları yükseltecek bir heves, tüm benliklerini dolduracak bir tutku duymak herkes gibi onların da hoşuna giderdi. Ne yazık ki tek bir hevesten, daha iyi yaşama isteğinden başkasını duymuyorlardı ve bu onları tüketiyordu.”

“Uykusuzluk farkına varmadan verimliliğe tapınmamızın içten gelen başkaldırısıdır.”

“Neye geç kaldık şimdiden? Çağımızın hangi konuda treni kaçırdığını söyleyeceğiz? Iskalamakta olduğumuz hayatın kendisi. Hatırlatmak gerekir mi? Hepimiz bitiş çizgisine varacağız. Hem de oldukça çabuk.”

“Gündelik hayatta parantez içine alınan beden bireyin dikkatine semptom olarak geri döner.”

“Bulutlar, bizi sükunete davet eder. Aşağımızda dostlar, düşmanlar, kederler ve korkular kol gezer; fakat onlar, yeryüzü üzerindeki minicik tırnak izlerinden ibarettir artık. Bunun böyle olduğunu zaten biliriz ya, yine de uçakta oturmuş başımızı pencerein soğuk camına dayamışken, bu gerçek daha bir doğruymuş gibi gelir bize.”

“O günlerde dokunulmaz bir gelecek stoğumuz vardı, biz de onu cesurca dağıtıyorduk. Bunu da, daha sonra anlaşıldığı üzere, son derece safça yapıyorduk. On yıl sonra, sıfırlı yıllarda, bu stok artık bitmişti, karşımızda sadece dibi parlıyordu. Onyılın sonunda ve bir sonrakinin başında, orada bir yerlerde zamana bir şey oldu, kaset sardı sanki, çatırdadı, cazırdadı, takıldı ve durdu.”

“Eğer yaşam bir hapishaneyse, bir insanın, hayatındaki duvarların tam olarak nerede durduğunu, özgürlüğünün sınırlarının nerede yattığını fark ettiği bir an gelir; tabii kapılar ve kaçış yolları olduğu sürece.”

Bu kitap hem toplumun dayattığı birtakım değerlerin peşinden nasıl sürüklenebildiğimizi hem de kendi değerlerimizi kurarken ve bu değerler doğrultusunda hareket ettiğimizi zannederken kendimizi ne şekilde kandırabildiğimizi çok etkileyici şekilde ortaya koyuyor. Korkuların bizi nasıl yönetebildiğini, harekete geçmek isteyen ve güvenliği eylemsizlikte bulan yanlarımızın nasıl çatışabildiğini, etraf...

Birçok insana sahip olmak alışkanlıklarından vazgeçmek güç gelebilir hatta vazgeçme düşüncesi, yüzme bilmeden denizin ortasına düşeceklermiş gibi bir korku ve güvenlik dayanaklarını yitirme telaşı hissettirebilir. Ancak Erich Fromm diyor ki: “mülkiyet” denilen koltuk değneklerini atmadıkça, kendi güçlerini ve yeteneklerini kullanabilecek duruma gelmeleri mümkün değildir. Onları engelleyen, sahip o...

Olmak ilkesine göre yaşayan biri olabileceklere ilişkin merak duyar. Bu merakı onu yeni şeylerin doğmasına alan açacak şekilde davranmaya yöneltir. Kendisini belli bir imajın içine sıkıştırmadığı için yetenekleri daha kendiliğinden ortaya çıkar, daha canlı ve etkileyicidir. Bu canlılık karşısındaki kişiye de yansır ve diyaloğu canlandırır. “Böylece konuşma; bilgi, statüko ve toplumsal konumların s...

“Daha önce burada kaybolmuştum, dolayısıyla şu anda nerede olduğumuzu biliyorum.”