Kendime Kulak Verdim

Çocukken kimse sana "fazlasın" dememiş olabilir. Ama yine de daha az yer kaplamayı öğrenmiş olabilirsin. Belki üzüldüğünde "abartıyorsun" dendi. Belki ihtiyaçlarını dile getirmek yerine içine attın. Belki kimse seni susturmadı ama duygularına da yeterince yer açılmadı. Bu bölümde, çocukken duygularımızın ne kadar görüldüğünün yetişkinlikte kurduğumuz ilişkileri nasıl etkileyebi...

Bazen insanın en çok ihtiyacı olan şey, birine gerçekten ne hissettiğini anlatabilmek oluyor. Kırıldığını, yorulduğunu, etkilendiğini söyleyebilmek… Ve bunu yaparken fazla bulunmayacağını hissetmek. Bu bölümde, birilerine ihtiyaç duymanın neden çok temel bir şey olduğunu, duyguları paylaşmanın neden zayıflık olmadığını ve kendi içimizde kurduğumuz daha güvenli yerin ilişkileri nasıl daha mümkün ha...

Bazen her şey biraz daha iyiye gidiyor gibi gelir. Daha az düşünür, daha az zorlanır, artık geçti sanırız. Sonra beklenmedik bir anda eski bir duygu yeniden gelir ve çoğumuz başa döndüğümüzü düşünür ve hayal kırıklığı hissederiz. Bu bölümde, toparlanmanın neden her zaman düz bir çizgide ilerlemediğini, yeniden zorlanmanın neden her şeyi silmediğini ve bazen en çok da “ben bunu geçmiştim sanıyordum...

Bazen bir insanı değil, onunla kurduğumuz ihtimali bırakmak daha zor gelir. Bu bölümde, uzun vadesini göremediğimiz romantik ilişkileri, eskisi gibi iyi gelmeyen arkadaşlıkları ve bazen geride bıraktığımız şeyin bir kişi değil, onunla ilgili umudumuz olduğunu konuşuyorum. Çünkü bazı bağlar büyük bir kopuşla değil, yavaş yavaş içimizde yer değiştirerek bitiyor. Ve bazen büyümek, tam da artık bize i...

Hiç kendini defalarca anlatıp yine de duyulmamış hissettin mi? Bu bölümde, anlaşılmama yarasını, çocuklukta duyulmayan taraflarımızı ve ilişkilerde tekrar eden “söyledim ama duyulmadı” deneyimini ele alıyorum. Ama sadece kırgınlıktan değil, umuttan da konuşuyoruz: Çünkü bazen duygusal derinlikleri farklı iki insan, birbirini anlamaya gerçekten emek verdiğinde ilişki onarıcı bir yere dönüşebiliyor....

Bazen insan hiçbir şey yapmak istemez. Eskiden keyif aldığı şeyler bile ağır gelmeye başlar. Ve çoğu zaman kendimize şu soruyu sorarız: “Motivasyonumu mu kaybettim, yoksa başka bir şey mi oluyor?” Bu bölümde motivasyonun gerçekten kaybolup kaybolmadığını, içimizdeki eleştirel sesi, yorgunluğu ve bazen durmanın neden gerekli olabileceğini konuşuyoruz. Belki motivasyon dediğimiz şey tamamen kaybolma...

Hayatımızdaki bazı ilişkileri seçmeyiz. Aynı aileye doğarız, aynı ortamda çalışırız, aynı insanlarla karşılaşmaya devam ederiz. Peki uzaklaşamadığımız bir ilişkide kendimizi nasıl koruruz? Her eleştiriyi, her sert cümleyi, her küçümsemeyi neden bu kadar kişisel algılarız? Bu bölümde zor insanları değiştirmeyi değil, zor ilişkilerin içinde kendimizi kaybetmeden kalmanın mümkün olup olmadığını konuş...

Bazen sorun yaşadıklarımız değil, hissettiklerimiz olur. Çok etkilenmek, çok düşünmek, çabuk kırılmak… Ve bir noktadan sonra şu soru gelir: “Ben neden böyleyim?” Bu bölümde duyguların neden bazen bu kadar yorucu olabildiğini, çok hissetmenin gerçekten bir sorun olup olmadığını ve duygularımızla savaşmadan onlarla kalmanın mümkün olup olmadığını konuşuyoruz. Belki de mesele daha az hissetmek değild...

Bazı insanlar duygularını ve ihtiyaçlarını kimseye anlatmaz. Yük olmamak için susarlar. İhtiyaçlarını küçültürler. Çok erken zamanlarda “Ben hallederim” demeyi öğrenirler. Bu bölümde, istemekten vazgeçmeyi öğrenmiş bir tarafı, duygusal olarak yalnız kalmış bir çocuğun yetişkinliğe taşıdığı yükleri ve istemekle aşırı talep arasındaki ince çizgiyi konuşuyoruz. Az istemek de, çok ister gibi hissetmek...

Gün içinde durmadan bir şeyler yapıyoruz. Ama akşam durduğumuzda… bedenimiz yorgun, zihnimiz hâlâ tetikte. Dinlenmek istiyoruz ama içimiz rahat etmiyor. Boş kaldığımızda huzursuz oluyoruz. Sanki durmak yasakmış gibi. Bu bölümde, dinlenememenin çoğu zaman öğrenilmiş bir hâl olduğunu konuşuyoruz. Boşlukla, suçlulukla, “bir şey yapmalıyım” sesiyle nasıl baş etmeye çalıştığımızı; neden durmanın bazıla...

Kontrol etme arzusu insanı kötü yapmaz. Çoğu zaman sadece emin olmak isteriz. Bazen de zor bir duyguyla yalnız kalmamak. Ama kontrol arttıkça rahatlamıyorsak, belki de mesele kontrol değil… içimizde yükselen o duygudur. Bugün bu bölümden tek bir şey kalsın istiyorum: Kontrol ihtiyacını fark ettiğinde kendine kızmak değil. Bir an durup şunu diyebilmek: “Şu an zor bir duygu var. Ve ben onu kontrol e...

Bir gün durup düşünüyorsun: Eskisi gibi heyecanlanmıyorum… peki bu ne demek? Bu bölümde “heyecan bitti” hissinin her zaman sevginin bittiği anlamına gelmediğini konuşuyoruz. Bazen mesele heyecan değil; görülmek, duyulmak, temas edebilmek . Bazen de tam tersi: ilişki sakinleşmiştir ama bedenimiz huzura alışık değildir. İki hikâye üzerinden; heyecanın azalmasının normal bir geçiş mi, yoksa ilişkide...

Bazen aynı cümle iki kişide iki ayrı alarma basıyor. Sen “konuşalım” diyorsun, o “baskı” hissediyor. O susuyor, sen “terk edildim” gibi oluyorsun. Bu bölümde, farklı tepkilerle aynı ilişkide kalmaya çalışan iki insanı konuşacağız. İki hikâye var; iki tarafın da iç dünyası var. Ve kimseyi suçlamadan şunu soracağız: Bu ilişkiyi yoran şey zıtlık mı, yoksa birbirimizi yanlış okumak mı? Tek bir reçete...

Tam güzel gidiyor derken bir anda geri mi çekiliyorsun? Mesajlara dönmek zor geliyor, planlar yaklaşınca içini bir huzursuzluk mu kaplıyor? Bu bölümde “soğudum” sandığımız hâlin bazen sevmemek değil,  kendini korumak  olabileceğini konuşuyoruz. İki hikâye eşliğinde; yakınlık arttığında neden kusur aradığımızı, neden bir anda uzaklaşmak istediğimizi ve bu örüntünün nereden beslenebileceğini yumuşak...

Yan yanayız… Sevgi var gibi. Ama içim rahat değil. Bu bölümde, ilişkideyken neden huzursuz hissedebildiğimizi konuşuyoruz. Bazen bedenin geçmişten kalan alarmı, bazen ilişkide öğrendiğimiz tepkiler, bazen de içimizde hâlâ tedirgin olan o küçük yan… Huzursuzluk her zaman bir sorun değildir. Bazen bedenin ve duyguların bize bir şey anlatma şeklidir. Bu bölüm, doğru–yanlış ilişki ayrımı yapmadan; eti...

Modern ilişkilerde hepimizin aklından geçen o soru: “Beni gerçekten seviyor mu?” Bazen karşımızdakinin davranışını okumakta zorlanıyoruz… Bazen de gördüğümüz şey davranış değil, geçmişten kalan bir duygunun yankısı oluyor: Yeterince değer görmediğimiz dönemler, kendimizi eksik hissettiren deneyimler, ya da birine güvenmenin uzun süre riskli geldiği o eski alışkanlıklar… Bu bölümde hem modern ilişk...

Kendimizi duymak bazen en zor şeydir. Herkesi düşünmekten, herkese yetişmekten, herkesin duygusuna alan açmaktan kendi sesimizi duyamaz hale geliriz. Bu bölümde uzun süredir kenara koyduğumuz o iç sese dönüyoruz. Başkalarının istekleri, beklentileri ve gürültüleri arasında unuttuğumuz “ben ne hissediyorum?” sorusunu yeniden hatırlıyoruz. Anlatım ve mektup parçalarının iç içe geçtiği bu bölüm; kend...

Hayat bazen en çok güvendiğimiz yerlerden incitir. Beklediğimiz olmaz, umduğumuz gerçekleşmez, tutunduğumuz kopar. Ve hayal kırıklığı dediğimiz o duygu… tam kalbimizin ortasına oturur. Bu bölümde hayal kırıklığını küçümseyen, hızla geçiştiren bir yerden değil; hepimizin içinden geçen, çok insani bir yerden konuşuyoruz. Neden bu kadar acıttığını, neyi kaybettiğimizi, neden bazı şeyleri kabullenemed...

Bazen biri bir şey yapmaz… Ve biz anlam veremediğimiz bir kırgınlık yaşarız. Tam o anda içimizde küçük bir soru belirir: “Ben burada neyi bekledim?” Bu bölümde tam da bu sorunun izini sürüyoruz. Çünkü her beklenti bugüne ait değildir. Bazıları çocukken duyulmayan bir sesin, karşılanmayan bir ihtiyacın, yarım kalmış bir temasın yankısıdır. Partnerimizden, arkadaşımızdan, sevdiklerimizden beklediğim...

“Onları seviyorum… ama yanlarında kendim olamıyorum.” “Birlikteyken içim daralıyor, uzaklaştığımda da suçluluk hissediyorum.” Aileyle aramıza mesafe koymak bazen ihanete benzer. Ama belki de bazen, kendini kaybetmeden sevebilmenin tek yoludur bu. Bu bölümde, aileye duyulan sevgiyle bireysel özgürlük arasındaki o ince çizgiyi konuşuyoruz. Neden mesafe koymak suçluluk yaratır? Neden bazı yetişkinler...

Bazen herkesin hayatı ilerliyor gibi hissedersin. Kimisi evlenir, kimisi taşınır, kimisi bambaşka bir şehirde yeni bir başlangıç yapar. Ve sen… sanki yerinde kalmışsındır. Sanki gerisinde kaldığın hayatlar vardır. Ama belki de mesele, kimsenin önünde ya da arkasında olmamakta — sadece kendi hızını bulamamakta. Bu bölümde, “herkes bir şeyler yaparken” neden kendimizi geride hissederiz, çocuklukta b...

Birini kırmamak için kendini kırdığın oldu mu hiç? Bazen sevgiyi korumaya çalışırken, aslında kendimizden uzaklaşırız. “Ayıp olur” diye sustuğumuz, “üzülmesinler” diye kendi içimizi bastırdığımız anlarda yavaş yavaş sınırlarımız silinir. Bu bölümde, sınır koymanın neden bu kadar zor olduğunu, “hayır” derken neden suçluluk hissettiğimizi ve sınırın aslında uzaklaşmak değil,  kendinde kalabilmek  ol...

Bazı günler güçlü olmak istemezsin. Bir şeyleri halletmek, toparlamak, gülümsemek gelmez içinden. Sadece dağılmak, biraz sessiz kalmak, içinden geçenleri olduğu gibi bırakmak istersin. Ama o anda bile içinden bir ses yükselir: “Dayan. Sen güçlüsün.” Bu bölüm, o sesin altında kalmış, yorulmuş tarafımıza dair. Hep güçlü durmaya çalışan, ama içten içe “artık istemiyorum” diyen yanımıza. Şema terapide...

DİKKAT FAZLACA FARKINDALIK İÇERİR !!! Hiç durmak istemediğin oldu mu? Sadece düşünmemek için telefona sarıldığın, işe gömüldüğün, temizlik yaptığın, bir şeyler izlediğin anlar… Aslında tüm bunlar bazen sadece bir şey hissetmemek içindir. Bu bölümde, duygularla başa çıkmak yerine onlardan kaçtığımız o anları konuşuyoruz. Kimi zaman hissizleşiyoruz, kimi zaman susuyoruz, kimi zaman da güçlü görünmey...

Bazen affetmek kolay değildir. İçinde yıllar öncesinden kalan bir öfke, bir kırgınlık, bir “neden böyle oldu” sorusu vardır. Ve zaman geçtikçe affetmek değil, bu yükü taşımak yorucu hale gelir. Bu bölümde, affedemediğimiz insanlara karşı içimizde biriken o duygulara yakından bakıyoruz. Bazen affetmek istemeyiz çünkü hâlâ anlaşılmadığımızı hissederiz. Bazen sadece bir “özür” duymak isteriz, ama o k...