Θέα απ' τον εξώστη

Το genre που έχει εξελιχθεί σε εκείνο που ο κόσμος αγαπάει να μισεί, είναι το ίδιο που αναπτύχθηκε περισσότερο τις δυο προηγούμενες δεκαετίες. Και από εκεί που απέκτησαν ένα πρεστίζ με την τριλογία του dark knight και έχτισαν σύμπαν με το σερί της Marvel, πλέον οι ταινίες σούπερ ηρώων περιγράφονται σαν τόσο ανεπιθύμητες που πεθαίνουν. 

Το δράμα της κουζίνας εξελίσσεται σε ένα δικό του genre και αυτή είναι μια από τις αρχές. Η pixar κατάφερε μέσα σε μια ιστορία για ένα ποντικό που μαγειρεύει να βάλει το θέμα του status, την εμπορευματοποίηση της τέχνης και ένα σχόλιο για τον κόσμο των κριτικών.

Η σχέση ανάμεσα στο original και το remake χρειάζεται μελέτη από μόνη της. Άλλα τα χωρίζει ο μισός πλανήτης, άλλα τα χωρίζουν δεκαετίες και άλλα έρχονται από τον ίδιο δημιουργό. Και δεν είναι μόνο οι διαφορές στην ιστορία, το ενδιαφέρον κομμάτι τους, όσο και η παρατήρηση των διαφορετικών προσεγγίσεων.

Όλα γύρω αλλάζουνε και όλα ίδια μένουν. Άνθρωποι, συνθήκες, απόψεις σε οποιοδήποτε θέμα. Κάποια στιγμή θα βαρεθείς το τραγούδι που ακούς μανιωδώς. Κάποια στιγμή θα ξανακούσεις εκείνο που κάποτε δεν σου έκανε. Οι γνώμες μας πάνω στη τέχνη αλλάζουν και αυτό είναι καλό. 

Επειδή όσες φορές κι αν σώσει τον πλανήτη από τη νέα μεγάλη απειλή, κάποια στιγμή θα καταλάβει ότι κανείς δεν σώζεται από τον χρόνο, ο Tom Cruise και λοιποί συνεργάτες, ανακοίνωσαν πως η πρόσφατη ταινία Mission Impossible, θα είναι και η τελευταία. Κι εμείς ξανακοιτάμε όλα τα επεισόδια-στάδια ενός francise σχεδόν τριών δεκαετιών.

Μέσα σε αυτήν την πιο προβληματισμένη και εσωτερική περίοδο της δουλειάς του, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Wes Anderson λατρεύτηκε για την αισιόδοξη και feel-good πλευρά του. Πάμε πίσω, στα μέσα της πορείας του, ξεκινώντας από εκείνη που αγαπήσαμε περισσότερο.

Όπως πάνε να μας πουν οι δημιουργοί, συνδυάζοντας τίτλο και περιεχόμενο, η εφηβεία είναι εκείνο το σημείο της ζωής όπου θα κληθείς να αντιμετωπίσεις πράγματα για τα οποία δεν είσαι έτοιμος. Από το bullying που δέχεται μια κοπέλα, μέχρι αυτό που κάνει αργότερα και στις ιδέες που εντυπωσιάζουν τους περιθωριοποιημένους της κοινωνίας, όλα μπορούν να γίνουν μέρος της και η αντίδραση να έρθει με απώλειε...

Ο εκκεντρικός θείος του αμερικανικού σινεμά, επανεμφανίστηκε στις Κάννες. Με τα πρώτα καλά δείγματα των κριτικών για την νέα του ταινία, βρίσκουμε την ευκαιρία να δούμε όσα προηγήθηκαν στην καριέρα του. 

Οι μαμάδες έχουν γίνει τραγούδια, έχουν γίνει βιβλία και ανάμεσα σε όλα τα μέσα που έχει επιστρατεύσει ο εκάστοτε μαμάκιας και μη, έχουν γίνει ταινίες. Ακόμα κι αν η αγάπη είναι το κεντρικό θέμα, είναι φανερές οι διαφορές που θα την κάνουν, είτε ζεστή, είτε σκληρή, είτε καταπιεστική. Almodovar και Bong Joon Ho, μας δίνουν τις δικές του εκδοχές. 

Μέσα από την ικανότητα τους να γράφουν φανταστικούς χαρακτήρες, οι αδερφοί Coen, άθελά τους δημιούργησαν έναν που θα ξεπερνούσε τους άλλους σε αναγνώριση. Ο Dude φτιάχτηκε απ' όλα όσα συμβολίζει και έφτασε να είναι τόσο αγαπητός, ώστε να δημιουργηθεί θρησκεία στο όνομά του. 

Τρείς άνδρες, τρείς ιστορίες και όλες θα ενωθούν, με κάποιο τρόπο. Ο Κριστόφ Κισλόφσκι, στην προσπάθεια να του να καταδικάσει κάθε είδους βία, κατάφερε να συμβάλει στην αλλαγή των νόμων της Πολωνίας. 

Σε κάτι ξένο απ' όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα, η προσοχή μας πάει προς την μουσική και στην δυνατότητα της να περιέχει το σινεμά, παρά να περιέχεται σε αυτό. Ο Kendrick Lamar καταφέρνει, στον δεύτερο δίσκο της καριέρας του, να δημιουργήσει εικόνες με κάθε τραγούδι, τόσο έντονες, που δεν αρκεί απλά να περιγραφούν. Πρέπει να ακουστούν. 

Πολύ πριν την εποχή όπου ζητάς από το ΑΙ να λύσει τα προσωπικά σου ή να γράψει την πτυχιακή σου, κάποιοι έκαναν απαισιόδοξες σκέψεις για το μέλλον μας μαζί του. Σίγουρα υπάρχουν τα στάνταρ καταστροφικά σενάρια, αλλά δεν είναι τα μόνα, ούτε ο άνθρωπος είναι πάντα ο καλός της υπόθεσης. 

Το next big thing της τηλεόρασης ονομάζεται Severance και μέχρι τώρα μας δίνει ότι μπορεί να ζητήσει κανείς.

Μπαίνουμε στο mood των ημερών, με ένα έργο που έρχεται από τα δικά μας μέρη. Ο τελευταίος πειρασμός, αρχικά του Καζαντζάκη και έπειτα του Scorcese, αλλάζει εστίαση στην ιστορία που βλέπεις περισσότερο από κάθε άλλη, σε αυτήν την εποχή του χρόνου.

Ένας Ρώσος εξόριστος στη Σιβηρία, που γράφει βιβλία για να ξεχρεώσει λεφτά που έχει χάσει στον τζόγο και ένας Αμερικανός σκηνοθέτης, που αργότερα στη ζωή του θα χωρίσει τη σύντροφο του και θα παντρευτεί την θετή της κόρη, συναντιούνται και μέσα από το σινεμά κάνουν μια συζήτηση περί ηθικής. 

Αφού οι ιστορίες που περιλαμβάνουν πληρωμένους δολοφόνους και τρελές αποστολές έχουν μπουχτίσει το κοινό, ο Bill Hader αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό μέσα σε αυτό το είδος. Φτιάχνει το Barry, μια dark κωμωδία, με όλα εκείνα τα άτομα που αρνούνται να αλλάξουν.

Στην καλύτερη, ποιοτικά, εποχή της τηλεόρασης, η διάκριση κάποιων σειρών είναι ακόμα πιο τιμητική. Το White Lotus είναι μια από αυτές που δικαίως ακούγονται περισσότερο, τελευταία. Στην άρτια αισθητική του και στην eat the rich διάθεση του, προστίθεται το μυστήριο που γίνεται καλύτερο με κάθε κύκλο. 

Ξεκινώντας από τις σταθερές σχέσεις της ζωής της και συνεχίζοντας σε αυτές που δημιουργεί, η Lady Bird μαθαίνει ποια είναι. Και σαν ιστορία ενηλικίωσης που σέβεται τον εαυτό της, θα την αφήσει με ένα μάθημα περί αγάπης.

Μια φυσιογνωμία που όλο και κάπου έχεις δει και θα την έχεις συνδυάσει με τον κακό της ιστορίας. Ο Gene Hackman έχτισε την καριέρα του με τέτοιους ρόλους και την τελειοποίησε με πολύ διαφορετικούς.

Η εποχή που το σινεμά παίρνει περισσότερη προβολή από κάθε άλλη, είναι η εποχή των βραβείων και τα Oscars. Τηρούμε κι εμείς τον δικό μας θεσμό, με τα δικά μας βραβεία, για φέτος.

Μια υποτιμημένη ταινία, ένα άψογα μπερδεμένο σενάριο και μια αδικημένη ερμηνεία καριέρας. Όλα αυτά τα βρίσκει κανείς στο Uncut Gems. Μέσα στο χάος ενός εθισμένου μυαλού, τα αδέρφια Safdie καταφέρνουν να φτιάξουν μια ανάλογη πλοκή και έναν δυνατό πρωταγωνιστή. 

Μια ιστορία για την κατάρα ενός ονόματος, ή μια ιστορία για την κατάρα ενός ψεύτικου οράματος. Όποια εξήγηση κι αν διαλέξει κανείς, το Iron Claw ήταν μια από τις απουσίες των περυσινών βραβείων, δεδομένου των ερμηνειών που περιείχε. 

Τα γνωστότερα παραδείγματα του υποείδους, των δυστοπικών, έρχονται από την λογοτεχνία. Πέρασαν στο σινεμά σε μεμονωμένες ιστορίες και τέλος στην τηλεόραση. Το Black Mirror συνεχίζει στην ίδια γραμμή, δίνοντας τις δικές του προειδοποιήσεις για το άμεσο μέλλον. 

Θρίλερ, δράματα και παρωδίες, απ' όλα έχει περάσει, ένας από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες όλων των εποχών. Ο Κόμης Δράκουλας υπήρξε επιδραστικός, τόσο λόγω της δημιουργίας αντιγράφων του, όσο και την γενικότερη εξάπλωση των ιστοριών με βαμπίρ.