Θέα απ' τον εξώστη

Στον κόσμο των σειρών που όλο και μεγαλώνει και γίνεται πιο απαιτητικός, δεν υπάρχει η συνέπεια άλλων εποχών. Πλέον οι σειρές κάνουν διαλλείματα ή παίρνουν περισσότερο χρόνο για να ετοιμάσουν μια σεζόν. Απ' όσες βγήκαν μέσα στην προηγούμενη χρονιά, αυτές είναι οι αγαπημένες μας. 

Μία χρόνια του ύψους και του βάθους. Μια χρονιά αντίδρασης, σάτιρας και κριτικής στα άτομα που κρατούν οποιαδήποτε εξουσία. Αυτές ήταν οι πέντε ταινίες της που ξεχωρίσαμε εμείς.

Κάποια στιγμή το πρόγραμμα της τηλεόρασης θα μπουχτίσει από τις επαναλήψεις των ίδιων ταινιών και θα στραφεί σε άλλες. Κι ενώ αυτές οι άλλες δεν θα έχουν άμεση αναφορά στα Χριστούγεννα, θα έχουν κάμποσα από εκείνα τα στοιχεία που θεωρούνται χαρακτηριστικά. Μια εξ αυτών των ταινιών θα είναι το The Grand Budapest Hotel. 

Το ξανθό παιδάκι που σίγουρα θα εμφανιστεί σε κάποιο κανάλι αυτές τις μέρες, διχάζει. Είναι ένα ταραχοποιό στοιχείο με καλή καρδιά ή ένας σαδιστής που τρομοκρατεί δύο ληστές; Μια συζήτηση για δύο από τις πιο χαρακτηριστικές χριστουγεννιάτικες ταινίες. 

Η ταινία που ξεκινάει την εποχή των εορτών είναι και η πιο πρόσφατη από τις αξιομνημόνευτες. Το The Holdovers μοιάζει πολύ μεγαλύτερο ηλικιακά κι αυτό γιατί λέει την ιστορία ανθρώπων, των οποίων τα προβλήματα δεν έχουν εποχή.  

Η πρώτη ταινία σε βάζει σε ένα κόσμο, η δεύτερη τον επεκτείνει. Στην πρώτη γνωρίζεις τους χαρακτήρες, στην δεύτερη τους μαθαίνεις. Την πρώτη την ερωτεύεσαι, την δεύτερη την αγαπάς. Αυτά είναι κάποια από τα sequels που πέτυχαν τον σκοπό τους.  

Ο καλύτερος χαρακτήρας στην αντικειμενικά καλύτερη ταινία των 00s. Όσα κι αν προσπαθήσεις να καταλάβεις γι' αυτό το δημιούργημα των αδερφών Κοέν, ο Anton Chigurh ποτέ δεν θα συμβολίζει μόνο ένα πράγμα.  

Μέσα από τρεις διαφορετικές ταινίες, με τρεις πολύ διαφορετικούς πρωταγωνιστές μαθαίνουμε πως το σινεμά αντιμετώπιζε το viral ακόμα και χρόνια πριν δημιουργηθεί σαν όρος. 

Πριν το διάλλειμα που φαίνεται να έχει ανάγκη πλέον, μετά από τρία χρόνια ασταμάτητης δουλειάς, ο Γιώργος Λάνθιμος βγάζει φέτος το Bugonia. Παρακάμπτοντας το όμως και πηγαίνοντας στο παρελθόν του, βρισκόμαστε μπροστά σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φιλμογραφίες σκηνοθετών της εποχής. Την οποία φιλμογραφία του χάους εμείς θα δοκιμάσουμε να βάλουμε σε σειρά. 

Κάθε τέλη Οκτωβρίου, γιορτάζουμε το σινεμά. Σαν μια άξια πρωτοβουλία και σημαντική γιορτή της τέχνης, συνεχίζει να γίνεται αφορμή για το καθιερωμένο ποτ πουρί. 

Αντί να αναλωθούμε σε ήδη γνωστές απεικονίσεις του πολέμου, ακολουθούμε το φιλοσοφικό δράμα του Terrence Malick και όσα αφήνει να εννοηθούν μέσα από ερωτήματα, δυναμικές και αντιθέσεις.

Η Annie Hall, η Kay Adams, η κινηματογραφική Louise Bryant, άφησαν τον κόσμο αυτό, αλλά μένουν στον κόσμο του σινεμά. Μια από τις πιο ικανές συναισθηματικά ηθοποιούς, μέσα από πέντε αγαπημένες ερμηνείες που την έκαναν μια σταρ στην καλύτερη εποχή του αμερικανικού κινηματογράφου. 

Ένα χρωστούμενο ποτ πουρί με μια μικρή καθυστέρηση. Ένα πιο λάιτ σύνολο με ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές ταινίες της χρονιάς. Ένα σκονάκι για όποιον δεν ξέρει τι να δει. Όλα μαζί σε ένα.

Τα λόγια του τίτλου ήταν αυτά που είχε διαλέξει ο David Niven για να περιγράψει την Claudia Cardinale, την γυναίκα που ξεκίνησε από έναν διαγωνισμό ομορφιάς στην Τυνησία και έφτασε μέχρι την διεθνή καριέρα.

Με αφορμή την πρόσφατη βράβευση του Werner Herzog στο φεστιβάλ της Βενετίας, κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση της καριέρας του, της ιστορικής παρουσίας του στο παγκόσμιο σινεμά και μια ανακεφαλαίωση όλων όσων αναζητούσε και τον ωθούσαν προς τα άκρα.

Ο Robert Redford ήταν μια προσωπικότητα που χωρούσε το παρελθόν της βιομηχανίας και των πρωταγωνιστών μιας άλλης εποχής και την στροφή προς το μέλλον και σε όσα μπορούν ακόμα να ανακαλυφθούν σε αυτό. Η κίνηση του ήταν ίδια με την κίνηση της εποχής, χωρίς εμμονές σε ρόλους ή είδη που τον ανέδειξαν. Ένας από τους επιζώντες της εξέλιξης του σινεμά. 

Όση προσπάθεια κι αν κάνεις να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις τα λάθη σου, κάποια στιγμή θα κληθείς να τα διορθώσεις. Και όσο μεγαλύτερα τα λάθη, τόσο πιο σίγουρο είναι το κάλεσμα. Αυτό φαίνεται να μας λέει ο Βιμ Βέντερς, με το Paris, Texas. Αυτό που δεν μας λέει είναι ότι το κάλεσμα θα γίνει είτε είσαι έτοιμος είτε όχι. 

Στον Jim Jarmusch κατέληξε ο χρυσός λέοντας, στην πρώτη του παρουσία στη Βενετία, αλλά στη σκιά της συζήτησης για την ταινία που το κοινό θεωρούσε φαβορί. Εμείς κατατάσσουμε τις αγαπημένες μας ταινίες αυτού του μεγάλου ονόματος του ανεξάρτητου σινεμά. 

Συνεχίζουμε και κλείνουμε με τα φετινά Emmys, με μια γρήγορη ανασκόπηση των υποψηφίων των κωμικών κατηγοριών και όσους αξίζουν την νίκη περισσότερο. 

Ένα από τα σύγχρονα διαμάντια της τηλεόρασης, παίζει ανάμεσα στα όρια της μυθοπλασίας και του ντοκιμαντέρ. Το Chernobyl προσπαθεί να δώσει απάντηση σε αυτό που καταδικάζει με την πρώτη φράση που ακούμε βλέποντας το. Τον απολογισμό του κόστους ενός ψέματος.

Λόγω της φετινής επιστροφής του franchise, με ένα ακόμα σίκουελ, και του αναμενόμενου φινάλε του σε ένα χρόνο, στρεφόμαστε στο cult classic του Danny Boyle και μεγάλη στιγμή των zombie apocalypse ταινιών. 

Στο καθιερωμένο ραντεβού για τα Όσκαρ της τηλεόρασης έχουμε κι εμείς τους νικητές που βγάζουμε μόνοι μας. Απονέμουμε τα δικά μας βραβεία, σε μια χρονιά με γεμάτες τις κατηγορίες των ερμηνειών.

Απ' όλα όσα έχουν περάσει κατά καιρούς από την τηλεόραση, λίγα έχουν ιντριγκάρει τον κόσμο τόσο όσο η ψυχαγωγική πάλη. Το περίεργο αυτό θέαμα, που πλέον θεωρείται μια μορφή τέχνης, έχασε μια εμβληματική προσωπικότητά του, εντός των ρίνγκ, τον Hulk Hogan. Και με αφορμή αυτό, κοιτάμε προς την κατεύθυνση της βιομηχανίας που άνθισε εξαιτίας του.

Paul Thomas Anderson και Di Caprio στη νέα ταινία του πρώτου και αυτή η αναμονή μας δίνει αφορμή για ανασκόπηση στην καριέρα ενός εκ των σπουδαιότερων του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά. 

Κάπου μέσα στο 2019, στην καρδιά του eat the rich ρεύματος, κοντά στην εποχή μας, βγήκε ίσως η κορωνίδα του. Το modern classic του Bong Joon Ho κάνει τα πάντα τέλεια και γίνεται μια μόνιμη αναφορά, μια ταινία που δεν μπορείς να αποφύγεις.