Kawa z filozofem

Dziś o odzyskiwaniu siebie, gdy nic nie cieszy i nic się nie otwiera. O przekraczaniu alienacja wynikłej z nieradzenia sobie z nadmiarem (zobowiązań, projektów, spraw, ale też możliwości, ambicji etc.). Będzie Ristos i Nietzsche. Ale będzie też o jedzeniu skorpionów. To ostatni odcinek tego sezonu. Dziękuję za waszą obecność i wspólne myślenie. Odpoczywajcie i odzyskujcie siebie. I pozostańmy w ko...

Słynna wypowiedź Olgi Tokarczuk o AI powinna dać nam do myślenia. Zamiast świętego oburzenia lub niemądrych prób obrony jej stanowiska, warto zapytać co mówi nam ono o naszej relacji do sztucznej inteligencji, a także o tym, co przez nią w życiu człowieka niezastępowalne. A także dlaczego nie chroni już tego literatura. Może nadszedł czas, by ogłosić koniec literatury i na nowo zdefiniować zadanie...

W tym odcinku rozwijam odpowiedzi na dwa pytania, które z okazji Wielkanocy zadano mi w telewizyjnych “Kwiatkach polskich”. Pierwsze: “Czy duchowość bez religii jest możliwa?” Drugie: “Czy współczesny człowiek szuka w życiu sensu czy komfortu?” Odpowiadam, dotykając wielu kwestii związanych z tymi pytaniami, ale też oddając głos mojemu ulubionemu filozofowi i ulubionemu poecie, a także przyrodzie...

O budzącym się życiu, stęchliźnie rozmarzającej ziemi, kole życia i śmierci, wiośnie, Nowej Hucie, wewnętrznym wyzwoleniu i sprawach z tym związanych. Ze wspaniałego, nowo otwartego baru kawowego “Przełom” na krakowskim Kazimierzu.

Odspawany od social mediów zapraszam na relację z czasu offline, poza rytmem narzuconym przez technologię i rynek, w milczeniu trwania wobec pustki, pełni i niewiadomego. Opowiadam też o greckiej podróży Heideggera, o tym, czym jest (staro)grecki początek i jego dar dla nas, czyli możliwość przebywania w tym, co przychodzi, otwiera nam świat, daje nam zadomowienie i niesamowitość. Kawę wypiłem we...

Opowiadam o tym, jak udało mi się uwolnić od social mediów i jak bardzo tego wszyscy potrzebujemy. A zarazem o tym, że często jest to praktycznie niewykonalne, bo zawładnęła nami technologiczna machinacja. W tym kontekście wracam raz jeszcze do Heideggera. Pojawiają się też wiersze Ritsosa, które ostatnio przełożyłem i które - choć nie wprost - wiele mają wspólnego z tym zagadnieniem.

O świętach niewierzącego i czasie sprofanowanym, o greckim ogrodzie i jego aromatach, o byciu, które odsłania, o Heideggerze, istocie techniki, zasobach i uwalniającym przestworze. I o wielu innych sprawach… Zapraszam! Jak możesz to polub i udostępnij dalej…

Bycie. Zatroszczyć się o nie. Otworzyć się na nie. Zamieszkać w nim... Zamiast alienacji, dezorientacji, frustracji i technologicznego uzależniania. A przy okazji dużo o Heideggerze, o jego podróży do Grecji, o moim przebywaniu we Wiedniu, o Instytucie Nauk o Człowieku i jego niegdysiejszych gościach. Dobrego słuchania. Jeśli podoba Ci się ten podcast, zaobserwuj go. Możesz też postawić mi kawę.

Marzenie o technicznej nieśmiertelności jako bluźnierstwo przeciwko życiu i chora fantazja niebezpiecznych jednostek (politycznych dyktatorów i kapitalistycznych hegemonów). A wszystko to we wiedeńskim domu Hundertwassera, którego sztuka jest dowodem, że szacunek dla natury i oddychanie w rytmie życia są wciąż możliwe.

O otchłani raz jeszcze, tym razem z kawiarni Gota, również we Wiedniu. O tym, że otchłań jest najpiękniejsza i najważniejsza ze wszystkiego. I że można ją usłyszeć a nawet zobaczyć słuchem, jak śpiewa. Tylko dla oczu pozostaje niewidzialna. Usłyszycie też fragmenty książki, którą kończę pisać. Mam nadzieję, że będziecie na nią po tym odsłuchaniu czekać.

O demokracji i jej związkach z chaosem, który musi nadejść. I o tym, że w naszym świecie demokracji już raczej od dawna nie ma. O Grekach, którzy z chaosu świat wywodzili (Hezjod i Anaksymander) i o ich nowoczesnych pobratymcach Schopenhauerze oraz - całkiem nowa, niesamowita postać w moim podcaście! - Corneliusie Castoriadisie. Prosto z niesamowitej wiedeńskiej kawiarni “Schopenhauer Café”, zaraz...

Dziś o tym, że sensem myślenia jest odkrywanie tego, co niesamowite i nieoswajalne, w sercu naszej zupełnie zwyczajnej codzienności. Dzięki czemu codzienność ta wydobywa się z ogłupienia i trywialności. W wiedeńskiej Cafe Jelinek towarzyszą mi, zrośnięci w jedno, Heraklit i Heidegger, no i tutejsza wspaniała kawa.

Jak wyjaśnić naturę kapitalizmu, który nas dopada, osacza, masakruje więź społeczną, napędza indywidualne i zbiorowe egoizmy (z nacjonalizmami na czele), trwale zniekształca ludzką podmiotowość? Spróbuję rozjaśnić to jednym z najbardziej zagadkowych greckich mitów z serca starożytnej Arkadii. Odcinek inspirowany wyprawą na górę Zeusa-Wilka, lekturą Platona i Pauzaniasza, nagrany w słonecznej jak z...

Odwlekanie, opóźnianie, opór jako szansa, którą nam daje życie, czyli o prokrastynacji całkiem inaczej. W pustoszejącym ogrodzie mojego zmarłego ojca, z poezją Ritsosa i twardymi gruszkami. Sezon drugi uważam za otwarty. Fot. Dawid Linkowski

Moim gościem jest ponownie Tadeusz Bartoś. Pijąc poranną kawę w krakowskiej “Nowej Prowincji”, kontynuujemy podróż w głąb myśli Fryderyka Nietzschego. Szukamy nie tylko tego, co jest sekretem jego perspektywy, ale też próbujemy patrzeć jego oczami na nasz świat, m.in. na absurdy współczesnej polityki i nauki.

Refleksje powyborcze, ale bez bieżących odniesień. Próba przyjrzenia się różnym typom głupoty, które niszczą demokrację. I o ratunku dla niej, jaką jest filozofia. A wszystko w oparciu o słynną mowę obronną Sokratesa.

Dziś wyjątkowa kawa. Nie tylko pierwsza po dłuższej przerwie, ale też w nowej formule. Na filozoficzną kawę zaprosiłem Tadeusza Bartosia. Porozmawialiśmy o Fryderyku Nietzschem, o fascynacji jego filozofią, o pożytecznej (nie zawsze) fikcji jaką jest „ja”, o panteizmie, chrześcijaństwie i jego ponurości, o śmiechu jako zasadzie życia i o innych ważnych sprawach. Zapraszam!

Od chaosu Trumpa i jego kolesi do chaosu Heraklita i Anaksymandra. Nie ma nic bardziej odległego, a zarazem tajemniczo splecionego. Trump od fetyszu do symptomu. Chaos od zamętu i draństwa do pierwotnej siły i czystości bezkresu… Przed każdym z nas jest ten wybór: Trump czy Anaksymander. Zwyczajne „porąbanie”, czy święte szaleństwo. Trzecia droga jest złudą.

Hurra! Już za nieco ponad miesiąc ukaże się moja nowa książka “Boga nie ma, jest życie”. Usłyszycie dziś o niej trochę. A także o tym, że Bóg nie ma, ale że to nie kończy sprawy. Czyli o totalnym doświadczeniu życia, którego warto szukać. I że na tym polega “duchowość”, “wewnętrzne życie” “mistyka życia” itp. I że to raczej domena filozofii niż religii, która to zasadniczo ideologizuje, zawłaszcza...

Dziś o smaku nieśmiertelności. O zoe, której innym imieniem jest Dionizos. O labiryncie życia-i-śmierci. Próbuję otworzyć przed wami misterium boskich zaślubiny Dionizosa i Ariadny, taneczny splot tego, co nieśmiertelne z tym, co skończone. Scenerią tych osobliwych myśli jest wyspa Naxos, gdzie wybrałem się w podróż po wewnętrzne ukojenie i upojenie. Dedykuję tę audycję dzielnym mieszkańcom nieodl...

O tym, że życie jest tam, gdzie trans. W drodze na wyspy szczęśliwe gdzie bogowie tańczą. Gdzie boska wolność porywa człowieka. Gdzie światło i przestwór uwalniają od obsesji siebie a radość i wzruszenie przepełnia umysł i serce.

Dziś o Heideggerze, współczesnej bezmyślności, radykalnym, nowoczesnym wykorzenieniu, technicznej eksploatacji naszego życia. Ale także o szansie na nowe osadzenie w świecie i o różnicy pomiędzy kairotycznym transem a nihilistycznym konserwatyzmem. A wszystko to u barbera w podgórskim salonie Tactless. Podoba Ci się ten podcast? Chciałbyś więcej filozofii ze mną? Zapraszam na mój profil patronite....

Dziś o radości istnienia. O tym, że to stan ducha a nie chwilowa wesołość. I o tym jak ją osiągnąć. A także o tym, co jej się sprzeciwia: o podmiotowości, która nie widzi nic poza sobą, o ukrytym resentymencie wobec życia i czasu, jakim jest nowoczesna cywilizacja, o odcięciu od greckich początków. Mówię też o tym, dlaczego nie zgadzam się z tezą mojego serdecznego kolegi Tomka Stawiszyńskiego, że...

Odszedł mój Tato. Postanowiłem podzielić się z wami tym, co myślę i czuję. O śmierci. O moim Tacie. O Platonie i Sokratesie. O filozofii i poezji. O zoe i bios.

O ciężarze i wyzwalającej prawdzie zimy. O jej różnych obliczach. O Misiu Uszatku i mitycznej zimie dzieciństwa. O polskiej zimie oraz tytułowym aforyzmie, który odkryłem jak Nietzsche Schopenhauera. O Ritsosie, Dionizosie i zimie po grecku. O Manifeście Komunistycznym Marksa, duchowej zimie nowoczesności oraz kapitalistycznym hajcowaniu w przegrzanym domostwie planety. Jest mi zimno, więc dołóżci...