208 dni do 40stki

Wygoda, zaufanie, przetarte szlaki, to argumenty dla których trzymam się stałych usługodawców, mimo że nie zawsze jest z nimi idealnie. Obserwuję u siebie tą lekko toksyczną relację, ale dobrze mi z nią :)

Zastanawiam się nad tym, czy przekaz nadawany w jedną stronę, może być w stu procentach zgodny z rzeczywistością. Mam wrażenie, że każdy taki przekaz jest wystąpieniem i zawsze jest jakaś przestrzeń, o której się nie mówi. Wierzę, że warto brać to pod uwagę

Zastanawiam się nad tym czy to prawda, że gdy nazywamy treści intymnymi one takie faktycznie są dla nadawcy, czy to tylko nasze przekonanie o tym, że dany temat jest intymny.

Polowanie na okazje to popularna działalność ludzka, tak popularna, że można by nazwać ją cechą. Zastanawiam się, skąd ona się bierze i czy na pewno zawsze chodzi o tą ustrzeloną okazję.

Dziś o poranku utknąłem reasearchu dumbphoneów ( takich telefonów co nie są smart ) Zastanawiam się czy wejście w posiadanie urządzenia minimalnego w funkcje może ułatwić mi życie, czy może jednak są prostrze i tańsze rozwiązania.

Spontanicznie nagrany odcinek, zaowocował wspaniałą obserwacją tego co się we mnie wydarzyło przez decyzję na spontan. O tym jak wiara i odwaga robi magię.

Opowiadam o moich obserwacjach po organizowanym przeze mnie O!bozie. O moich zachwytach, lekcjach, aspektach bycia w grupie i rozwijania się w niej. To było wspaniałe i wyjątkowe wydarzenie, które będzie miał kolejne edycje. Mój pomysł się zrealizował w 100% i jaram się !

Dzielę się moim pomysłem na wykorzystanie cyklu 208 dni w nowy sposób :) O potrzebie poszukiwania innych perspektyw.

Odcinek inspirowany wystąpieniem Snoop Dogga na jednej z ceremonii wręczania nagród, podczas, której dziękował sobie za nagrodę, którą dostał.

Opowiadam o zagwozdce, którą mam od lat. Kiedy możemy zacząć nazywać twórcę artystą, a jego twórczość, sztuką? Czy może twórca i artysta to to samo? Jakie są kryteria aby dzieło było sztuką?

Opowiadam o tym jak zmieniłem swoją relację ze sztuką, i jakie obserwacje mam z konsumowania jej.

Dziś poruszam temat muzyki, która jest mi bardzo bliska i zastanawiam się jak to jest, że słuchamy muzyki i dlaczego zabieramy ją ze sobą do domu.

Wracam do tematu mojego poranka, bo czuje, że to temat ważny, choć trudno mi znaleźć rozwiązanie na tworzenie moich idealnych poranków.

Od zastanawiania się nad relacją moją z pracą, doszedłem do tematu misji życiowej, rozróżnienia jej od pracy i sprawdzenia moich przekonań czym ta praca dla mnie jest czy też być powinna.

Odcinek o tym, że osoby poświęcające czas na prace nad sobą stają się czarnymi charakterami w życiu tych, którzy tego czasu sobie nie dają. Okazuje się, że z biegiem czasu taka rola może być coraz wygodniejsza.

Zastanawiam się czym skracanie czy też wybieranie skrótów jest motywowane, jakie są źródła takiego działania, czy to kreacja czy "lenistwo"

Od mleka wychodzę do tematu przekonań społecznych, i o tym jak nie są uniwersalne i jak bardzo są bezwzględne.

Lubie bazarki, i opowiadam, a raczej sam się dowiaduje dlaczego je lubie, okazuje się to głębsze niż mi się wydawało.

Luźna improwizowana powolna rozkmina czasu.

Luźne wnioski po koncertowym warsztacie muzycznym, który robiłem na dzień dziecka. O tym, że człowiek potrzebuje tworzyć, i być w grupie, w twórczym rytmie.

Fantazjuje o tym jakie by to było piękne, gdyby wszyscy w autobusie mówili sobie dzień dobry

Obudziłem się z pomysłem na nowy produkt farmaceutyczny, tabletkę OFF

Okazało (mi) się, że limbo to otchłań. Otchłań brzmi złowieszczo. Takie jest przekonanie większości społeczeństwa. Ja zaczynam w niej widzieć szanse na nowe, pełniejsze życie.

Po warsztacie o oporze, na którym bylem po raz drugi, zainspirowałem się tematem, którego często nie dostrzegamy, a raczej nie nazywamy go.

Zobaczyłem dziś taką scenę na ulicy, która bardzo dała mi do myślenia. Mama z trójką dzieci siedziała na krawężniku, po to aby dać im przestrzeń na wyrażenie emocji, bo właśnie w tym momencie tego potrzebowały.