208 dni do 40stki

Na podstawie mojego rzucenia się na trenowanie, i szybkiego przetrenowania. O zabieraniu się za zmiany w życiu i o sposobach, które rzadko są w balansie harmonii i łagodności z nami i wobec nas. Ważne, żeby było widać efekt szybko i już.

Usiadłem do nagrywania tego odcinka przy biurku, na którym leżał swoiście przedziwny zestaw przedmiotów. Zacząłem się zastanawiać na ile on ma na mnie wpływ i czy aby nie warto się pozbyć tych przedmiotów.

W dniu słabości fizycznej, zastanawiam się co jest ważniejsze odpoczynek i regeneracja czy może jednak bycie konsekwentnym i wytrwałość w założeniach.

Zastanawiam się nad istotą powrotów i tego jakie informacje ze sobą niosą. Powroty są swoistym momentem zderzeń światów, które mogą dawać wiele cennych informacji odnośnie życia.

Obserwuje w sobie to, że łatwiej mi działać wg jakiegoś schematu i w ramach konkretnego czasu niż bez tego. Wszelkie challange/wyzwania rozwojowe czy edukacyjne pomagają mi w stawianiu kroków na przód.

Obserwuje w sobie to, że nie natłok rzeczy do zrobienia utrudnia mi działanie, tylko brak szerokiego spojrzenia na te rzeczy, i konsekwentnego rozwiązywania spraw.

Obserwując siebie na wyjezdzie zauważam zmiany w trybie życia, w relacji ze sobą i innymi. Opowiadam o tym co zauważyłem, a na czym nigdy wcześniej nie skupiałem uwagi.

Przebywanie na ogólnodostępnych polach biwakowych tworzy różne możliwości interakcji z innymi ludźmi. Zastanawiam się dlaczego lub skąd pojawiają się we mnie emocje związane z tymi interakcjami.

Skumulowały mi się zachwyty miejscami, które odwiedziłem i dziś właśnie, w tej kulminacji kumulacji dzielę się tym zachwytem i przy okazji zastanawiam się czy wogole da się nim podzielić.

Praktyczny odcinek o rzeczach, które przydają mi się podczas biwakowania.

Spotkałem bezdomnego kota, który dał temat dzisiejszego odcinka. Czemu pomagamy? Czy musimy pomagać? Czy zawsze pomaganie jest ok? I co z zadbaniem o siebie?

Usłyszałem dziś, że ktoś nie zaczął słuchać mojego podcastu bo ma za dużo odcinków. Zainteresował mnie ten fakt i zastanawiam się skąd w nas ta mocna potrzeba wszystkiego albo niczego.

Dojechałem do miejsca, które spełnia moje potrzeby, w którym chętnie zostanę dłużej. Dzięki temu, łatwiej mi o siebie zadbać, bujać się na hamaku, i patrzeć na zachód słońca.

Zastanawiam się nad tym czym jest dla mnie odpoczywanie, jakie warunki muszą zaistnieć aby odpoczywanie było optymalne. Czy brak wygody może wspierać w odzwyczajaniu się od niechcianych przyzwyczajeń?

Zaobserwowałem jak wygodnie mi jest na wyjezdzie być z ludźmi. Wyjezdzie, który miał być odpoczynkiem od bodźców. Łatwiej, przyjemniej, dalej od siebie było mi z nimi, a podjęcie decyzji o ruszeniu dalej nie było dla mnie łatwe.

Przez to, że wyjechałem sobie na biwakowanie, zaobserwowałem, że mieszkanie w samochodzie automatycznie spowalnia moje działania. Dało mi to do myślenia o tym jak bardzo nie chcemy być slow, i jak zabieramy swoje domy, przyzwyczajenia, nawyki ze sobą bo trudno z nich zrezygnować.

Przypadkowa wizyta w szpitalu, dała mi impuls do rozważań na temat dbania o zdrowie emocjonalne i mało popularnego prewencyjnego dbania o aspekty emocjonalno psychiczne naszej egzystencji.

To był trudny miesiąc, dający mało przestrzeni i sił na nagrania. O satysfakcji z zażegnania kryzysu, kryzysu podcastowego, mówię i nagrywam dziękując sobie.

Wszedłem w proces ratowania kurtki, bo nie chciałem jej wyrzucać. To wzbudziło refleksje na temat ciuchów i ilości ich na całym świecie i wpływie jaki na nas i na świat ma.

Zastanawiam się dlaczego bierzemy suplementy, czy to tylko dbanie o zdrowie, czy może jeszcze fomo, lęki o życie, czy ciągła możliwość bycia na najwyższych obrotach.

Prace zaliczeniowe są o kończeniu etapów, oczywiście najczęściej etapów edukacji choć mam wrażenie, że zamykanie każdego z etapów wiąże się z jakąś pracą. Tym razem o moich rozterkach z wyborem tematu, rozterkach między głową a sercem.

Zastanawiam się nad tym jakie progi wejścia na ścieżkę samorozwoju tworzy sama branża rozwojowa. Na ile to zniechęca a na ile zachęca ludzi gotowych sięgnąć po siebie. Czy te progi w ogóle mają znaczenie, czy po prostu ma być tak jak jest.

Zastanawiam się nad tym jak to jest z tym dniem ojca, u mnie, w społeczeństwie i w relacjach. Nie najłatwiejszy temat.

Od lat zastanawiam się i obserwuję jak ludzie realizują potrzebę twórczą, mimo tego, że nie są artystami albo raczej nie mają się za artystów czy twórców. Jakie substytuty twórczości sobie w życiu znajdują, i czym karmią tą potrzebę tworzenia.

Od lat nie miałem okazji obcować przez dłuższą chwilę, 1 na 1 z młodym psem, aż w końcu nadarzyła się okazja. To odcinek o moich obserwacjach tej krótkiej relacji.