زندگی تازه

وقتی در خانواده، اختلاف و درگیری به‌وجود می‌آید، بعد از تشخیص دقیق موضوع، باید سهم و مسئوليت هر شخص در درگیری مشخص شده و هر کس سهم خود را بپذیرد و در جهت اصلاح وضعيت اقدام کند.‏

اولین اقدام برای احیای آرامش در رابطه‌ای که در آن درگیری به‌وجود آمده، تشخيص علل درگيری می‌باشد. با پذيرفتن حقيقت و انکار نکردن ضعف‌های خود و اعتراف صادقانه، آرامش حاصل می‌شود.‏

با بخشیدن اشخاصی که به ما آسیب زده‌اند، آزادی و رهایی به‌وجود می‌آيد. ما باید ببخشیم و همه چیز را به دستان عيسی مسیح بسپاریم تا خدا ما را تسلی بخشد و ما نیز بتوانيم دیگران را تسلی دهیم.‏

آسیب‌های روحی و زخم‌های دوران کودکی، مانعی برای داشتن زندگی سالم در بزرگسالی می‌شوند. با شناسایی زخم‌ها و بخشیدن ديگران و اعتماد به خداوند، می‌توانیم از دردها و زخم‌های خود آزاد شویم.‏

افراد کمال‌پرست، رفتارهای کنترل‌کننده دارند و تاب و تحمل ضعف در خود و دیگران را ندارند. آنها روحیۀ انتقاد‌آميز دارند و انعطاف‌پذیر نیستند و دوستان زيادی هم ندارند.‏

کمال‌پرستی، ناشی از ترس و شرم و احساس گناه است. کمال‌گرایی، با تمام نیرو به سمت هدف حرکت کردن می‌باشد. ما باید در زندگی خود، کمال‌گرایی را جایگزین کمال‌پرستی کنیم، تا مسيح در ما کار کند.‏

برای تأديب و انضباط کودک، باید به‌جای خشم، غم و اندوه خود را نشان دهیم و همچنین قوانينی ساده ولی عميق، برای آنها تعیین کنیم. برای خود، طلب احترام نکنیم، بلکه با نمونه بودن، احترام آنان را کسب کنیم.‏

تأديب و انضباط بر طبق کتاب مقدس، باعث ساخته شدن شخصیت کودکان می‌شود، اما مجازات کردن هیچ نتیجۀ مثبتی ندارد. خشم و مجازات، باعث کُند‌ذهنی و فشار روحی و عصبی در کودک می‌شود.‏

صبر و بردباری، ثمرۀ روح‌القدس است و باعث آرامش در خانواده می‌شود. صبر معمولاً با درد همراه است، اما باعث بنا خواهد شد. با صبر، می‌توانیم منتظر عملکرد به‌موقع خدا، در زندگی‌مان باشیم.‏

بی‌حوصله بودن والدین، یکی دیگر از جنبه‌های ایجاد خشم در خانواده است. رشد، نیاز به پرورش دارد و ما باید با صبر و محبت و مراقبتِ درست از کودکان، اجازه دهیم که آنها در سلامتی رشد و نموّ کنند.‏

ما نباید فداکاری و ازخودگذشتگی را از دیدگاه خودمان ببینیم، بلکه باید از دیدگاه دیگران به آن نگاه کنیم. فداکاری خودخواهانه هرگز نمی‌تواند جایگزین محبت خالصانه باشد.‏

خودخواهی و خودمحوری، باعث تولید خشم در خانواده می‌شود. ما باید خانواده را محفلی مقدس بدانیم و برای پيش‌برد ارادۀ عالی، مقدس و نيکوی خدا در خانوادۀ خود، با فداکاری‌ و ازخودگذشتگی عمل کنيم.‏

هیچ‌چیز به اندازۀ تشویق، شخص را برای عوض شدن و بهتر عمل نمودن آماده نمی‌کند. ما باید در خانواده هر‌روز يکديگر را تشویق کنیم و با انجام این کار، نشانه‌ای از رحمت و فیض خدا باشیم.‏

انتقاد کردن، یکی از عوامل جدایی بين زوج‌ها است .اما اگر به‌درستی صورت بگیرد باعث بهبود روابط می‌شود. اشخاص ایراد‌گیر همیشه عصبانی هستند و هیچ‌چیز آن‌ها را خوشحال و راضی نمی‌کند.‏

ما باید بین پذیرش افراد و تأیید کارهای‌ آنها تفاوت قائل شویم. وقتی فردی در خانواده اشتباه می‌کند باید همچنان به او محبت کنیم، زیرا اگر محبت خود را از او دریغ نماييم هیچ‌گاه اصلاح نخواهد شد.‏

طرد شدن، باعث ايجاد خشم‌ شديد در خانواده می‌شود. ما باید مانند مسیح، پذیرای افراد باشیم و به انسان‌ها نشان دهیم که ارزشمند هستند و بدون هيچ قيد و شرطی، آنها را در خانواده و کليسا محبت نماييم.‏

تبعيض و طرفداری، برخلاف اراده و حکمت خداست. خدا بهترین نمونه از بی‌طرف بودن است، پس ما نیز باید بی‌طرف باشیم و بین فرزندان خود تبعيض قائل نشويم و آنان را خشمگين نسازيم.‏

اگر والدین به یکی از فرزندان خود بیشتر توجه کنند، خشم و غم در ساير فرزندان توليد می‌شود و اين در بزرگسالی ضایعاتی پدید می‌آورد. خدا تبعیضی قائل نمی‌شود، پس ما هم نباید جانب‌داری کنيم.‏

کنترل شدید والدین، رشد اخلاقی فرزندان را به تعویق می‌اندازد. از شرمگین ساختن و توهین به بچه‌ها به‌خصوص در حضور دیگران و خشمگين نمودن آنها بپرهیزید، زیرا برخلاف توصيۀ کتاب‌ مقدس است.‏

در تربیت همراه با خشم و کنترل شدید، معمولاً رفتارهای نامناسبی مانند، درخواست اطاعتِ بدون چون و چرا، مچ‌گیری از فرزندان و دخالت‌های بی‌جا در زندگی آنها، توسط والدین صورت می‌گیرند.‏

دلایل کنترل و حمایت بيش از حد والدین، می‌تواند ترس از تکرار شرایط بدِ گذشتۀ خودِ آنان و همچنین ترس از والدين خوبی نبودن، دوست داشته نشدن توسط فرزندان و شبیه شدن فرزندان‌ به خودشان باشد.‏

حمایت و کنترل بيش از حد فرزندان، ضایعاتی در بزرگسالی برای آنها به‌وجود می‌آورد. عدم تصمیم‌گیری، ترس از طرد شدن، انتظارِ تایید دائمی و ترس از شکست، در زمرۀ این ضایعات می‌باشند.‏

فرزندانی که توسط والدین خود مورد حمایت و کنترل بیش از حد قرار می‌گیرند، طوری بار می‌آيند که وقتی محبت و توجه واقعی را از خانواده دریافت نمی‌کنند، آن را در بیرون جستجو می‌کنند.‏

وقتی پدر و مادر، کودک را بیش از اندازه کنترل و حمایت می‌کنند، می‌تواند منجر به ترس، عدم تصمیم‌گیری، وابستگی احساسی، خشم عمیق و همچنین حس طردشدگی در فرد بشود.‏

خشم را می‌توان مثل يک دوست جديد در خانواده در‌نظر گرفت. آن را مثل يک احساس طبيعی بپذيريم و سرچشمۀ آن را پیدا کنیم. ما می‌توانيم با خشم کنترل شدۀ خويش، خدا را جلال دهیم.‏