Tulu Kafe

Bu bölümde biraz "kendi kendime bıçaklamasyon" yaparak başlıyoruz. İlk bölümün kısalığı ve anlatım tarzım üzerine dürüst bir iç döküşten sonra, rotayı yaratıcılığa kırıyoruz. Bir iskelet çıkardım ama akışına bıraktım; çünkü biliyorsunuz, otantiklik her şeydir. Bu bölümün yıldızı: Mor Tilki. Ezber bozan bir fabl yazıyoruz. Geleneksel "yalan kötüdür" öğretisini bir kenara bırakıp...

Selam, Tulu Kafe sonunda kapılarını açtı. İlk masada ben varım, yanına da çocukluğumdan beri peşimi bırakmayan o garip hikayeleri aldım. Neden aşırı yalancı bir çocuktum? Evdeki o sert ve baskıcı atmosferden kaçmak için nasıl bir hayal dünyası kurdum? Aslında her şey, Adana’nın o 45 dakikada biten sınırlarından ve "başka bir hayat mümkün mü?" merakından çıktı. Bu bölümde biraz utançlarım...

Garsonluk da yaptım, komilik de yaptım, baristalık da yaptım. Yani bir kafe sahibi olmadığım kaldı; bu role de çok güzel yakışacağımı, çok iyi girebileceğimi düşünüyorum açıkçası. Tulu Kafe açıldı! Burası benim mutfağım değilmiş, kafemmiş. Mütevazı bir mahalle kafesiymiş; ama Nordic style falan değil, Van kahvaltısı sıcaklığında. Ama her kahveyi de yapacak makinamız, her şeyimiz çok şükür varmış....