melisa’dan notlar

Önemli mi bilmiyorum, güneşi beklemek mi yoksa akışa bırakmak mı gerek kendimizi?

Hudut namustur arkadaşlar, unutmayalım.

Bu bölümde rüyalarımızın gerçekliğini sorgulayıp teoriler ürettik.

Kutlu olsun,olabilirse.

babam, İrfan Uysal’a.

Bir elinde çocuk, bir elinde puset, sırtında koca bir çantayla dengede durmaya çalışan o anne aslında sadece çocuklarını değil; toplumun, ailenin ve sistemin tüm beklentilerini tek başına sırtında taşıyor. Kadının üzerine yıkılan "her şeye yetişme" zorunluluğunu ve bu yükün altında nasıl tek başına bırakıldığını, içimizden bir dille masaya yatırıyoruz.

2026’nın o her şeyi filtreleyen, her şeyi yapay zekayla pürüzsüzleştirilmiş dünyasından biraz kaçıp, "olduğu kadar" demenin o muazzam hafifliğini konuşacağız.

“sesteki teknik aksaklık nedeninden dolayı kusura bakmayın

Zoraki evetlerin yorgunluğunu üzerinden atıp, vicdan azabı çekmeden sadece kendi sesini dinlemek isteyenler için.. 💖

Daha yirmilerinin başında olan birisi olarak, boş boş duvara bakmak istiyorum ya. Açıklama bu kadar.

Sahne ışığı hepimizin gözlerini büyüleyebilir, kendimizi unutacak kadar. Belki de bize sadece iyi geliyor gibi hissettirebilir ama sahne ışıkları söndüğünde biz kimiz? Kendimizi kim oluğumuzu bilecek kadar tanıyor muyuz?

Eğer siz de 'boyundan büyük' sorumluluklarla büyüdüyseniz, bu dertleşmeye davetlisiniz.

Bugün aynaya baktığında o tanıdık bakışı görürsen kaçırma gözlerini. Sadece 'Seni görüyorum, seni seviyorum ama ben başka biriyim' de. Kendi yolunu çizmekten korkma. Annelerimiz bizim kökümüzdür, ama biz o kökten çıkan bambaşka bir çiçeğiz.

Hayatın içinden geçerken zihnime takılanlar, altını çizdiğim satırlar ve yüksek sesle düşünmeye değer bulduğum her şey bu mikrofonun ucunda. Melisa’dan Notlar; bazen bir kahve eşliğinde dertleşmek, bazen de yeni keşiflere kapı aralamak için burada. Kendi notlarımın arasında sizin de kendinizden bir şeyler bulmanız dileğiyle.