زندگی تازه

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که سرشار از ناامیدی است و اين باعث می‌شود غصه بخوریم. اما ما ایماندارانِ به مسيح می‌توانیم تمام غصه‌ها را به مسیح بدهیم و دراتحاد با او، آزاد باشيم.‏

با بررسی مفهوم اسامی در اول تواریخ، نقشۀ نجات و کار عظیم خدا از طریق عیسی مسیح را به‌طور واضح خواهیم دید. همه چیز در کتاب مقدس، دارای مفهومی روحانی می‌باشد.‏

در فرهنگ یهودی، اسامی مطابق با خواسته و آرزویِ روحانی انتخاب می‌شوند. با مطالعۀ مفهوم اسامی در اول تواریخ، می‌توانیم نقشۀ نجات خداوند را مشاهده کنیم.‏

هرکجا که ایمان باشد، شک دور می‌شود. شما مقدسین، با ایمان و بدون شک و ترس و با انتظار و اطمينان، می‌توانید کوه‌های زندگی‌تان را جا‌به‌جا کنید.‏

اگر می‌خواهیم کوه‌های زیادی را در زندگی اجتماعی و خانوادگی‌مان جا‌به‌جا کنیم، می‌بایست تمرکز ایمان و اطمینان ما بر خدا باشد. هرقدر خدا را عمیق‌تر و بهتر بشناسیم، ايمان ما افزایش می‌يابد.‏

شکرگزاری و خوشنود نمودن خدا و همچنین رابطۀ صمیمانه و نزدیک با خدا، جزو معیارهای روحانی هستند. یک شخص روحانی، هدفش شبیه مسیح شدن است.‏

بخشش و نیکویی و اتحاد و همچنین کنترل زبان، معیارهای دیگرِ روحانی هستند. این معیارها در حقیقت، انگیزه‌های قلبی و درونی ما می‌باشند.‏

معیارهای دیگر روحانی، خوشی و شادی، آرامش و سلامتی، تمیز و تشخیص ارادۀ خدا و وفاداری می‌باشند. هدفِ شخصِ روحانی در زندگی، تشخیص و انجام ارادۀ خداست.‏

یکی از معیارهای روحانی، "فروتنی"‌ست. خدا از "غرور"، متنفر است اما فروتنان را سربلند می‌کند. همچنین "محبت"، نیز یکی دیگر از معیارهای روحانی است و مسیح، آن را بزرگترین حکم معرفی کرد.‏

جنگ ما با انسان‌ها ‌نیست بلکه ما با شریر می‌جنگیم و این جنگ، روحانی است. برای جنگ روحانی، نیاز به اسلحۀ کامل خدا داریم. پس بیایید با پوشیدن زره کاملی که خدا مهيا نموده، نیکو بجنگیم.‏

ایمان، یک عنصرِ اساسی در زندگیِ مسیحی است. ما باید سپرِ ایمان را برداريم. ايمانِ به عیسی، سپری است که ما را در برابر تیرهای آتشین شریر، حفظ می‌کند.‏

یکی از القاب مسیح، سرورِ سلامتی است. ما خوانده شده‌ایم تا نعلین اعلام انجيل سلامتی را به پا داشته ‌باشیم و هر‌جا که می‌رویم مردم را با این انجیل آشنا کنیم. این صلح و سلامتی، خودِ مسیح است.‏

کلام خدا، ما را تشویق می‌کند که لباس گناه را بیرون آورده و جوشن عدالت را بر تن داشته باشيم تا پيروزمندانه دربرابر ابليس و نيرنگ‌هايش ايستادگی کنيم.‏

شيطان، پدر دروغ‌گويان است ولی يک ايماندار واقعی مسيحی، خوانده شده است که در راستی گام بردارد و سالک باشد. عيسی مسيح، حقيقت محض می‌باشد و هدف خدا اين‌است‌که ما در راستی او به‌سر بريم.‏

خیلی وقت‌ها آن‌قدر در امور روحانی غرق می‌شویم که امور انسانی را فراموش می‌کنیم. بسياری از مسیحیانی که لغزش می‌خورند آن‌هایی هستند که افراطی می‌شوند و تعادل را ازدست می‌دهند.‏

قدر و ارزش آزادی در مسیح را بدانیم و آزادی خود را فرصتی برای گناهان جسم نگردانيم. نه با رفتارمان کسی را لغزش دهیم و نه لغزش بخوريم.‏

خوب است که در هر‌زمینه اعتدال داشته، مطيع خدا و کلام او باشيم. ما بايستی به‌جای آورندۀ کلام خدا باشیم، نه فقط شنوندۀ آن و خود را فریب دهيم.‏

ما ايمانداران مسيحی، نباید هم‌شکل اين دنیا شویم بلکه بايد به‌تدريج شبیه عيسی مسیح گرديم. ولی ما خوانده شده‌ايم که در اين دنيا همه‌کس را همه‌چیز بشویم تا بتوانیم وسيلۀ نجات آنان گرديم.‏

چون مسیح شبان آسمانی ما است، از سختی‌های زندگی و مرگ جسمانی نمی‌ترسيم. ما پيوسته مسيح را داريم و او قادر است همه‌چيز را برای خيريت ما به‌کار گيرد و سختی‌ها را برای ما وسيلۀ برکت سازد.‏

ما به‌خاطر این‌که خود را با ايمان در‌اختیار شبان آسمانی‌مان عيسی مسيح گذاشته‌ايم و او را به‌عنوان خداوند خود پيروی می‌کنيم، او ما را در مرتع‌های سبز می‌خواباند و به راه‌های عدالت هدايت می‌نمايد.‏

محبت، فقط یک احساس نیست بلکه عمل است. محبت الهی يا آگاپه، یعنی محبتِ بی‌قید‌و‌شرط خدا در هر شرایطی، ما را که به مسيح ايمان داريم دوست دارد.‏

واقعۀ قيام مسيح از مردگان، نقطۀ اوج زندگی عيسی مسيح در انجيل مقدس می‌باشد. قيام مسيح از مردگان، در واقع شالوده و بنيان ايمان مسيحی است. برای دريافت نجات آسمانی و رهايی از عذاب ابدی در جهنم، انسان بايستی به مرگ مسيح بر صليب و قيام جسمانی و روحانی او از مردگان قلباً ايمان بياورد و در برابر مسيحِ زنده به زانو درآيد.‏

پيغام اصلی انجيل، زنده شدن مسيح پس از مرگ او بر صليب می‌باشد. با قيام و برخاستن عيسی مسيح از مردگان، خدای پدر حقانيت مسيح و درستی پيام او را به اثبات رسانيد. اگر به واقعيت قيام مسيح ايمان نداشته باشيم، نمی‌توانيم آنچه را که در مسيح يافت می‌شود دريافت نمايیم زيرا قيام مسيح از مردگان، پايه و اساس ايمان واقعی و نجات‌بخش مسيحی است.‏

قيام مسيح، هم ذات الهی او را ثابت می‌نمايد و هم اعتبار پيشگويي‌های عهد عتيق را به ثبوت می‌رساند. به خاطر واقعيت قيام مسيح از مردگان، ايماندارانِ به مسيح می‌توانند مطمئن باشند که در موقع بازگشت او، با بدنی جاودانی از مردگان برخواهند خاست و برای هميشه با خدا خواهند زيست.‏

در کتاب عهد جديد و هر چهار انجيل، مطالب زيادی در بارۀ وقايع مرگ مسيح بر صليب و قيام و رستاخيز او از مردگان، ذکر شده است. راستی چرا مرگ و قيام مسيح، اينقدر حائز اهميت می‌باشد؟