زندگی تازه

بی‌حوصله بودن والدین، یکی دیگر از جنبه‌های ایجاد خشم در خانواده است. رشد، نیاز به پرورش دارد و ما باید با صبر و محبت و مراقبتِ درست از کودکان، اجازه دهیم که آنها در سلامتی رشد و نموّ کنند.‏

ما نباید فداکاری و ازخودگذشتگی را از دیدگاه خودمان ببینیم، بلکه باید از دیدگاه دیگران به آن نگاه کنیم. فداکاری خودخواهانه هرگز نمی‌تواند جایگزین محبت خالصانه باشد.‏

خودخواهی و خودمحوری، باعث تولید خشم در خانواده می‌شود. ما باید خانواده را محفلی مقدس بدانیم و برای پيش‌برد ارادۀ عالی، مقدس و نيکوی خدا در خانوادۀ خود، با فداکاری‌ و ازخودگذشتگی عمل کنيم.‏

هیچ‌چیز به اندازۀ تشویق، شخص را برای عوض شدن و بهتر عمل نمودن آماده نمی‌کند. ما باید در خانواده هر‌روز يکديگر را تشویق کنیم و با انجام این کار، نشانه‌ای از رحمت و فیض خدا باشیم.‏

انتقاد کردن، یکی از عوامل جدایی بين زوج‌ها است .اما اگر به‌درستی صورت بگیرد باعث بهبود روابط می‌شود. اشخاص ایراد‌گیر همیشه عصبانی هستند و هیچ‌چیز آن‌ها را خوشحال و راضی نمی‌کند.‏

ما باید بین پذیرش افراد و تأیید کارهای‌ آنها تفاوت قائل شویم. وقتی فردی در خانواده اشتباه می‌کند باید همچنان به او محبت کنیم، زیرا اگر محبت خود را از او دریغ نماييم هیچ‌گاه اصلاح نخواهد شد.‏

طرد شدن، باعث ايجاد خشم‌ شديد در خانواده می‌شود. ما باید مانند مسیح، پذیرای افراد باشیم و به انسان‌ها نشان دهیم که ارزشمند هستند و بدون هيچ قيد و شرطی، آنها را در خانواده و کليسا محبت نماييم.‏

تبعيض و طرفداری، برخلاف اراده و حکمت خداست. خدا بهترین نمونه از بی‌طرف بودن است، پس ما نیز باید بی‌طرف باشیم و بین فرزندان خود تبعيض قائل نشويم و آنان را خشمگين نسازيم.‏

اگر والدین به یکی از فرزندان خود بیشتر توجه کنند، خشم و غم در ساير فرزندان توليد می‌شود و اين در بزرگسالی ضایعاتی پدید می‌آورد. خدا تبعیضی قائل نمی‌شود، پس ما هم نباید جانب‌داری کنيم.‏

کنترل شدید والدین، رشد اخلاقی فرزندان را به تعویق می‌اندازد. از شرمگین ساختن و توهین به بچه‌ها به‌خصوص در حضور دیگران و خشمگين نمودن آنها بپرهیزید، زیرا برخلاف توصيۀ کتاب‌ مقدس است.‏

در تربیت همراه با خشم و کنترل شدید، معمولاً رفتارهای نامناسبی مانند، درخواست اطاعتِ بدون چون و چرا، مچ‌گیری از فرزندان و دخالت‌های بی‌جا در زندگی آنها، توسط والدین صورت می‌گیرند.‏

دلایل کنترل و حمایت بيش از حد والدین، می‌تواند ترس از تکرار شرایط بدِ گذشتۀ خودِ آنان و همچنین ترس از والدين خوبی نبودن، دوست داشته نشدن توسط فرزندان و شبیه شدن فرزندان‌ به خودشان باشد.‏

حمایت و کنترل بيش از حد فرزندان، ضایعاتی در بزرگسالی برای آنها به‌وجود می‌آورد. عدم تصمیم‌گیری، ترس از طرد شدن، انتظارِ تایید دائمی و ترس از شکست، در زمرۀ این ضایعات می‌باشند.‏

فرزندانی که توسط والدین خود مورد حمایت و کنترل بیش از حد قرار می‌گیرند، طوری بار می‌آيند که وقتی محبت و توجه واقعی را از خانواده دریافت نمی‌کنند، آن را در بیرون جستجو می‌کنند.‏

وقتی پدر و مادر، کودک را بیش از اندازه کنترل و حمایت می‌کنند، می‌تواند منجر به ترس، عدم تصمیم‌گیری، وابستگی احساسی، خشم عمیق و همچنین حس طردشدگی در فرد بشود.‏

خشم را می‌توان مثل يک دوست جديد در خانواده در‌نظر گرفت. آن را مثل يک احساس طبيعی بپذيريم و سرچشمۀ آن را پیدا کنیم. ما می‌توانيم با خشم کنترل شدۀ خويش، خدا را جلال دهیم.‏

يکی از عواملی که آرامش يک خانواده را بر‌هم می‌زند خشم است. ما باید با تشخيص و شناسایی ريشه و دلايل خشم،‌ به خداوند اجازه دهیم که در زندگی ما کار کند و آرامش در خانوادۀ ما برقرار شود.‏

خدا در کلامش، به ما مسيحيان قول داده که منجی زندۀ ما عيسی مسيح، در شرایط دشوار زندگی، ما را همراهی نموده و آرامش می‌بخشد. او جاودانی، شبان نیکو، دانا و قادر مطلق می‌باشد.‏

سرشکستگی، روش خاص خدا برای از‌بين بردن لجاجت‌ها و خودسری‌های ما می‌باشد. خدا می‌خواهد که ما را فروتن سازد و به پيروان وفادار مسیح تبديل کند تا ما هم‌آهنگ با کتاب ‌مقدس زندگی کنیم.‏

وسوسه، اجتناب‌ناپذیراست و به‌طور بنیادی، حیله و فریب شیطان را نشان می‌دهد. ما با اعتماد به قدرت روح‌القدس و مطالعه و فراگیری کلام خدا، می‌توانیم در برابر وسوسه، واکنش درستی داشته باشیم.‏

نافرمانی از دستورات خداوند، همیشه زندگی ما را دشوار، تلخ و پیچیده می‌کند. سرکشی، بهم‌زدن نظم مقرر شده از جانب خدا می‌باشد و همچون گناه جادوگری و بت‌پرستی است.‏

در طوفان‌های زندگی، کلام خدا، کتاب مقدس، لنگر ثابت و قابل‌اعتماد ما است. عوامل مختلفی باعث به‌وجود آمدن طوفان‌ها می‌شوند، اما پدر آسمانی، آنها را وسيلۀ برکت ما و جلال خودش می‌نمايد.‏

کلام خدا، تجربه‌های دشوار زندگی را به درۀ تاريک مرگ، تشبیه کرده است. در زمان عبور از سختی و مشکلات، باید فروتن و تعلیم‌پذیر باشيم، هرچه بیشتر نیاز خود را به خدا درک کنیم و به او تقرب جوئيم.‏

هیچ انسانی از روز و ساعت دقیق بازگشت دوبارۀ مسیح به اين جهان آگاه نیست، اما بازگشت او قطعی می‌باشد. وقتی عیسی مسيح، با شکوه و جلال بازگردد، مردم در سراسر جهان او را خواهند دید.‏

ما بعد از ایمان آوردن به مسیح، دیگر آن انسان قديمی نیستیم. خدا، در اتحاد با مسيحِ زنده، به ما تولد تازه و زندگی نو بخشيده و سرنوشت ما را عوض کرده است و حالا شخص جدیدی هستيم.‏