Zeeuws Weerzien

Daar gaat hij weer op zijn fiets: Piet Corbijn moet in Vrouwenpolder in de jaren '60 de boodschappen bezorgen die mensen bij zijn vader bestellen. Dat is niet altijd leuk. Maar het brengt ook de ware ondernemer in Piet naar boven.

Margreeth Ernens heeft de poesie-albums van vroeger er nog eens bij gepakt. De versjes die ze daarin leest vindt ze nogal... nou ja.... luister zelf maar.

Stel je voor: jongetje van een jaar of zes. Theo Rietveld vond het machtig als in zijn toenmalige woonplaats Markelo een groot motorevenement neerstrijkt. Geweldig, die ronkende geluiden en Russisch sprekende coureurs. Hij wil een speelgoedmotor voor zijn verjaardag. Maar...

Mieke heeft haar bedelkettinkje nog. Het is een soort tijdlijn van haar jeugd: van de eerste tand, tot een weerhuisje en een minisleutel van Open Het Dorp.

Je had ooit de vlieglijn van Rotterdam via Haamstede naar Vlissingen (en in de zomer ook naar Knokke). In de oorlog moest Peter Bloms vader het vliegveld Haamstede beschermen. Het was zeer chaotisch en leverde een trauma op.

Zoals zoveel Zeeuwen deden gaat ook Ans van Nieuwenhuijze naar Londen, met de Olau Line vanuit Vlissingen. Het is dan midden in IRA-tijd, en Ans moet rennen voor een bomalarm in de Underground.

Allemaal postzakken op straat in Terneuzen. En met een reden: na de Watersnoodramp van 1953 waren er zoveel wegen kapot dat Zeeland alleen post kon krijgen via Terneuzen. De Zeeuws-Vlaamse stad werd een tijdelijk postknooppunt voor heel Zeeland.

Allie Barth herinnert zich hoe vroeger elk jaar een varken werd geslacht. Je kreeg dan lekkere stukjes spek! Maar: daar kun je ook wraak mee nemen.... op school...

Het leven kan soms van toevalligheden aan elkaar hangen. Zo vertelde redacteur Ali Pankow van herinneringskrant Zeeuws Weerzien tegen haar dochter dat zij er niet zou zijn als Schouwen-Duiveland in de oorlog niet onder water was gezet.

Het Westkappels Koor bestaat 101 jaar. Ook al zingt het koor door de coronacrisis niet, het bestaat nog wel steeds. En dat is een absolute verdienste van Jozien Slabber. Ze wil haar muts trouwens wel strak op het hoofd hebben.

Voetbal was het grote ding in het jonge leven van Peter Verdurmen. Zelfs midden in de winter voetbalde hij in het IJzendijke van de jaren zestig.

Op de fiets door Terneuzen met oud-en-nieuw. Margreeth Ernens herinnert het zich nog goed. Ook omdat ze toen voor het eerst champagne dronk.

Genieten van de kerstboom, en van de kerstmaaltijd die moeder verzorgde. Mooie herinneringen aan toen in een huidige roerige tijd, vertelt Albert Kort.

Toen roken overal nog mocht moest je op school wel eens een asbak maken. Leuk voor vaderdag! Willem Staat heeft er slechte herinneringen aan.

Hoe leer je over het verkeer? Juist... door er aan mee te doen. In Terneuzen was er een aantal jaren een verkeerstuin. Zodat kinderen konden leren over voorrang, verkeerslichten en niet te hard rijden.

Mieke van der Jagt kwam als kind al bij het strandje van De Kaloot. Ze wilde altijd maar zwemmen! Ze kreeg er zwemles van haar ouders, zodat ze alleen het water in kon.

Nu post je foto's op Instagram en Facebook. Vroeger had je 'cartes des visites': foto's van jezelf om uit te delen. Peter Blom vertelt over de rage van de minifoto.

Vanwege het veertig jarig bestaan van de sportclub moet Ans van Nieuwenhuijze met haar korfbalgroepje eens voetballen. Dat leverde veel doelpunten op... voor de tegenpartij. Tegenwoordig kan Ans er om lachen. Aan het einde van deze herinnering zit nog een sportieve verrassing.

Bart van der Meide heeft goede herinneringen aan het werk van zijn vader. Pa Van der Meide was postbode in Terneuzen. Hij kende iedereen en iedereen kende Barts vader.

Familiebanden aanhalen. Dat wilden twee dames uit Zeeland in Amerika, en daarvoor kwamen ze naar Zeeland in Nederland. Allie Barth weet hoe dat afliep.

Ali Pankow herinnert zich hoe ze de toch wel heel serieuze vrouwen van de Schouwen-Duivelandse vrouwenbeweging weer laat lachen. Met zelfspot kom je verder, is Ali's idee.

Herinneringen aan de barre winter van 1954, toen de krant PZC het ijs trotseerde om een pak kranten naar Noord-Beveland te brengen. Maar... was het wel zo bar? Herinnering van Frans van de Velde

Zeeland als vakantieland voor Dini Helmers. Als tiener komt ze elk jaar naar haar familie in Baarland. Een Amsterdams stadsmeisje met petticoat dat zoveel jaren later in Zeeland is gaan wonen.

Je zou zeggen dat de geschiedenis vast staat, want gebeurtenissen in het verleden veranderen niet meer. Niets is minder waar, zegt Albert Kort. Voor hem kan de kijk op de geschiedenis juist wel veranderen.

Cees Lampert uit Gapinge weet nog goed dat hij als boerenzoon altijd moest helpen met het werk op de boerderij. Hij is de derde van vier generaties van het boerenbedrijf.