Patryk Stępień

Umieram powoli

Fiction PL ↓ 6 episodes

„Umieram powoli” Patryka Stępnia to tomik wierszy pełen smutku i nostalgii, gdzie każdy wers wciąga w świat tęsknoty i melancholii. Poetyckie obrazy ukazują codzienną walkę z przemijaniem, rozpaczą i poszukiwaniem sensu w cięższych chwilach. To audio-lektura dla tych, którzy potrafią zanurzyć się w ciszy emocji.

Author

Patryk Stępień

Episodes

Umieram powoli - całość 27.03.2025 11:13

Świat audio - wiersze z tomiku „Umieram powoli” autorstwa Patryka Stępnia.

V. Czas się zatrzymał 27.03.2025 0:39

Czas się zatrzymał, stanąłem w mroku, Nie widząc światła, umieram po trochu, Nie widząc ciebie, dziś w smutku tonę Nie widząc siebie, dźwigam niedolę. Każde wspomnienie boli jak brzytwa, Tnie serce, rozdziera, kto je odzyska? Kto je naprawi? Kto je poskłada? Złamane serce - to ci obsada. Czas się zatrzymał i jak trwać dalej? Nie widząc sensu, żyć w tej przegranej? Nie widząc wyjścia, wyjść z tweg...

IV. Następny przystanek: chandra 27.03.2025 0:35

Następny przystanek: chandra. Brak możliwości przesiadki do błogostanu, Zbyt wygórowane warunki udziału. Powoli jedziesz, mina za miną, Co u ciebie z tą dopaminą? Słychać ciszę - nie udźwigniesz. Pragniesz krzyku - dziś nie krzykniesz. Stale na życia zakręcie. Dalej jedziesz - dobrze będzie - bez żadnego skutku. Witamy w mieście smutku. Przystanek: chandra.

III. Dawcy łez 27.03.2025 0:39

Wiersz z tomiku „Umieram powoli” Czerń na mnie i czerń we mnie, Choć czerwieńszej nie znajdziesz łzy, Wszystko wokół jakoś więdnie, Próżno szukać w życiu skry. Gdzie te słowa, co miały trwać wiecznie? Dziś każdy z nas jest dawcą łez. Czas przez palce przecieka haniebnie, Bez blasku, wyblakle, po życia kres. Gdzieś poza horyzont świt mnie przybliża, W piersi zimna stal stworzenia, Pustka w oczach p...

I. Umieram powoli 18.03.2025 1:04

Tytułowy wiersz z tomiku „Umieram powoli” Patrzę przed siebie, widzę ludzi tłumy, Patrzę w siebie, słyszę puste szumy. O czym tu pisać, kiedy serce boli? Umieram powoli. Marzę o bliskości, dotyku twych dłoni, Porannym uśmiechu, co pustkę ukoi. I tak marząc żyję ciągle w niewoli, Umieram powoli. A Ty wciąż obok, stoisz nade mną, W dzień każdy jasny i nocą ciemną, Tak bardzo nie chcę Twojej kontroli...

II. W coś trzeba nie wierzyć 18.03.2025 0:55

Wiersz z tomiku „Umieram powoli” Dobre intencje, stabilność i fach. Spirala błędów, potknięcia i strach. Wiosna beztroska i zapach bzu. Złamane serce, łzy i brak snu. Letnie upały, w brzuchu motyle. Ponure myśli wciąż w głowy tyle. Jesienne spacery, rozmowy bez końca. Życie przecięte, znów brak ci słońca. Herbata w zimę, ciepło twych rąk. Ciężkie powietrze i pusty kąt. Pobudka rano a obok ty. Wcią...