Θέα απ' τον εξώστη

Ο David Lynch κατάφερε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους σουρεαλιστές του σύγχρονου σινεμά. Αφαιρώντας το εύκολο νόημα και αυξάνοντας την ατμόσφαιρα, ο Lynch δεν σου άφηνε τόσο την πλοκή, όσο το συναίσθημα. Μια μικρή αναδρομή, στα σημαντικά σημεία της σκηνοθετικής του καριέρας. 

Με αφορμή την πρόσφατη, νέα ταινία του Mike Leigh, το επεισόδιο αυτό αφιερώνεται στην καλύτερη του. Το Naked είναι για τον πρωταγωνιστή του, μια άβολη και μοναχική περιπλάνηση στο Λονδίνο και παράλληλα μέσα του. Και για κάποιον που εμφανώς μισεί τον εαυτό του, όσο αυτός, η περιπλάνηση αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη. Ούτε για τον ίδιο, ούτε για τον θεατή.

Η τηλεόραση παράγει περισσότερο από ποτέ και είναι αδύνατον να τα προλάβεις όλα. Τουλάχιστον απ' όσα είδαμε εμείς, αυτές είναι οι αγαπημένες μας σειρές, της προηγούμενης χρονιάς.

Το 2024 έφυγε, όσα μας έδωσε, έμειναν. Με την πρώτη εκπομπή του νέου χρόνου, κάνουμε την πρώτη μας προσπάθεια, στην κατάταξη όσων ταινιών μας άρεσαν περισσότερο από τον προηγούμενο. 

Τα σημεία αναφοράς της γενιάς μου, περιέχουν παιχνίδια, παιδικά, εμπειρίες και ορισμένες ταινίες. Βάση αυτών κρίνουμε την αγάπη που αποκτήσαμε για άλλα πράγματα, μεγαλώνοντας. Ένα από αυτά, είναι η σειρά των ταινιών του Harry Potter. Οκτώ ταινίες, που μας έβαλαν σε ένα κόσμο, του οποίου πολύ θα θέλαμε να ήμασταν μέρος.

Τι θα πάρεις, όταν βάλεις τρείς Ιρλανδούς και έναν Άγγλο, σαν βασικά μέρη, μιας μαύρης κωμωδίας με φόντο τα Χριστούγεννα; Θα πάρεις μια από τις καλύτερες μαύρες κωμωδίες όλων των εποχών, ένα τέλεια γραμμένο σενάριο, με ατελείωτες ατάκες και τρεις φανταστικές ερμηνείες. Και όλα αυτά για εσένα που δεν θες να δεις τα συνηθισμένα feel-good και φέτος. 

Σε ένα από τα συνηθισμένα πλέον ποτ πουρι, ρίχνουμε μια τελευταία ματιά σε ταινίες και σειρές που κυκλοφόρησαν πρόσφατα και συγκέντρωσαν πλήθη θεατών, μπροστά από οθόνες.

Γνωρίζοντας την επιρροή του Akira Kurosawa στο παγκόσμιο σινεμά μέχρι σήμερα, ίσως να αναλογιστείς για τις δικές του πηγές έμπνευσης. Στο Ran, παντρεύει την ιαπωνική κουλτούρα, με μύθους αυτής της παράδοσης και τον βασιλιά Ληρ. 

Ως ένας από τους παλαιότερους και πιο αγαπημένους χαρακτήρες του σινεμά, είναι ασφαλές να πεις, ότι ο Sherlock Holmes θα επιστρέφει συνεχώς, μέσα από τις γνώστες ιστορίες. Πόσο καλά τον γνωρίσαμε εμείς, από τις ταινίες της εποχής μας και ποια είναι η πιο ακριβής εκδοχή του;

Αν και μπορεί να κρίνεις σαν κλισέ, την συνοδεία πλάνων του Παρισιού, με μουσική του Sidney Bechet ή του Stephane Wrembel, πάντα θα πετυχαίνουν το σκοπό τους. Και αυτός ο σκοπός είναι να του δώσουν κι άλλο ρομαντισμό. Αυτό κάνει και ο Woody Allen, με τη σειρά του, στο Μεσάνυχτα στο Παρίσι. Την, μέχρι τώρα, πιο όμορφη ταινία του.

Στην πρώτη, ουσιαστικά, στροφή προς την Ευρώπη, μιλάμε για μια αγαπημένη ταινία. Το La Haine, ακόμα κι αν η ιστορία του, δεν φεύγει από το Παρίσι, είναι ένα παγκόσμιο κλάσικ. Ένα αποτέλεσμα μίξης μειονοτήτων, αντίδρασης, κοινωνικού σχόλιου και βίας. 

Ο ίδιος έχει πει ότι δεν θα σταματήσει ποτέ να κάνει ταινίες. Και κοιτώντας όσα έχει ήδη κάνει, αναρωτιέσαι, τι είδους ιστορία θα είναι η επόμενη στην οποία θα στραφεί. Μια καριέρα πέντε δεκαετιών και 27 ταινιών, με πολλές μονομαχίες, με μια κλίση προς παλιότερες εποχές, με πολλά ταξίδια σε άλλους πλανήτες και διάφορες εκπλήξεις στην φιλμογραφία της, θα μας δώσει σε λίγες μέρες το σίκουελ του Μονο...

Πέρα από το γεγονός ότι πρόκειται για μια πανέμορφη ταινία, οι Απίθανοι, θα σου δώσουν και κάτι καινούργιο κάθε φορά. Kαι πέρα από το κλισέ της περιγραφής, οι Απίθανοι, κατέληξαν από μια ταινία για παιδιά, μια ταινία για όλους.

Πάντα με τα πειράματά του με τον χρόνο, πάντα με ένα twist στον τρόπο που θα σου μεταφέρει όσα θέλει να πει, ο Nolan καταφέρνει να δημιουργήσει με το Dunkirk, την πιο γήινη και συνάμα, μια από τις πιο ειλικρινείς, σε συναισθήματα, ταινίες του.

Μετά από δυόμιση ώρες, κάμποσα μουσικά acts και ένα αμφιλεγόμενο τέλος, το Joker: Folie a Deux συνάντησε το final boss όλων των σύγχρονων ταινιών, την οργή του κόσμου μέσω social media. Ήταν τόσο κακή η ταινία; Το musical δεν περνάει; Ή διέπραξε ύβρις προς έναν από τους πιο αγαπητούς χαρακτήρες του κοινού; 

Ο κακός χαμός των τελευταίων εβδομάδων έχει ξεθάψει πράγματα που είχαν μείνει στη μέση. Όσο ανούσιο κι αν είναι, γιατί θα συνεχίσουν να γίνονται τα ίδια, η συζήτηση πάνω στην σάτιρα και την κωμωδία συνεχίζεται, μήπως και κάποια στιγμή χαρτογραφήσουμε τα όρια της. 

Οτιδήποτε γίνεται πηγή για τη δημιουργία μιας μεταφοράς στο σινεμά, συνήθως πάει μαζί με ένα δικό του κοινό, οπότε το αποτέλεσμα έχει να αντιμετωπίσει κάποιες συνέπειες. Το γεγονός πως το κοινό των videogames είναι το πιο πικραμένο απ' όλα, έχτισε μια γκρίνια για το The Last of Us πριν καν ξεκινήσει η σειρά. Πρόσθεσε την γκρίνια για όσα προέκυψαν εντός της σειράς και έχουμε μια ωραία, παραφου...

Οι τρόποι που ο καθένας κρίνει έναν σκηνοθέτη, είναι δική του υπόθεση, είτε είναι περισσότερο ή λιγότερο σωστοί. Κάποιος βλέπει το σύνολο, κάποιος θα κοιτάξει μόνο τα αριστουργήματα στην φιλμογραφία του, κάποιος θα ψάξει τα διαφορετικά είδη απ' όπου πέρασε, άλλος θα δώσει αξία στην επιρροή του. Όπως κι αν το βλέπεις, όποιες και αν είναι οι παράμετροι σου, κάποια στιγμή θα καταλήξεις στον Stan...

Όταν ο Percival Everett έγραφε το Erasure, το 2001, δεν νομίζω πως θα μπορούσε να μαντέψει την σημασία του έργου του, 20 χρόνια μετά. Το American Fiction, βασισμένο στο βιβλίο του προαναφερθέντα, κατάφερε να μείνει στην επιφάνεια, σε μια αρκετά δυνατή, κινηματογραφική χρονιά, παρά το βαρύ του κράξιμο προς πάσα κατεύθυνση. 

Δεύτερο και τελευταίο μέρος για τα δικά μας Emmys, ανήμερα της πραγματικής απονομής, για να πάρουμε και άμεσες απαντήσεις για το πόσο απέχουν οι προβλέψεις από την πραγματικότητα και πόσο το δικό μας γούστο από αυτό των ψηφοφόρων. 

Υπάρχουν ιστορίες στις οποίες το σινεμά συνεχώς θα επανέρχεται. Μια εξ αυτών είναι εκείνη του Tom Ripley, των βιβλίων της Patricia Highsmith. Από τον Alain Delon μέχρι τον Andrew Scott, με αφορμή τον πρώτο, αυτές είναι όλες οι μεταφορές αυτού του ιστορικού χαρακτήρα.

Οι σπουδαίες ερμηνείες δεν έρχονται απαραίτητα από τους πρώτους ρόλους. Στο Whiplash του Damien Chazelle, ο Terence Fletcher δεν είναι ο πρώτος ρόλος, είναι όμως το κέντρο της ταινίας. Και ο JK Simmons, με μια από τις καλύτερες ερμηνείες από το 2000 και μετά, μας δείχνει ότι το μόνο πράγμα που χρειάζεται για να δημιουργηθεί ένας καλός villain, είναι το κίνητρο.

Κάθε γενιά σκηνοθετών, έχει και έναν τέτοιο τύπο. Λένε πως έχει ερωτευτεί την απεικόνιση βίας. Ο Tarantino ωστόσο, δεν κάνει μόνο αυτό. Ο ίδιος έχει πει πως, αν τον θυμούνται σε 30 χρόνια από σήμερα θα είναι λόγω των χαρακτήρων του. Ακόμα και αυτός έπεσε έξω. Για κάποιον με την δική του αγάπη για το σινεμά, η κληρονομιά που αφήνει δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μονοδιάστατη. Ο Tarantino είναι κάτι...

Μετά την περυσινή αναβολή τους, τα Emmys ξαναγίνονται, παραδοσιακά, τον Σεπτέμβρη. Τα φαβορί έχουν βγει ήδη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αντικατοπτρίζουν την φωνή του κοινού. Γι' αυτό κι εμείς κάνουμε την δική μας απονομή.

Με την άνοδο του streaming, ήταν επόμενο να συστηθούν και κάποιες ξεχασμένες σειρές σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Το The Office ήταν ο μεγάλος κερδισμένος από αυτές τις σειρές, αφού ξαφνικά απέκτησε περισσότερους φανατικούς, από την εποχή που παιζόταν κανονικά. Και πως να μην γίνει κανείς φανατικός μιας εκ των πιο ξεχωριστών σειρών όλων των εποχών;