Şiirlenelim

Bana gözyaşlarını gösterme hiç Gösterme deniz kızlarının gözlerinde maviyi Mümkün mü artık söküp çıkarmak bu yarayı bu tenden? Şiirin yüreğinden, Bu ateşten çiviyi Bir çığlığa kat da söyle aslında nedir iyi Nedir içim yandıkça inadına küllenen? Çözsem diyorum artık bu sonsuz bilmeceyi Nedir bana göre hayat? Kimim ben? Meğer benim gözyaşlarım nakarat değilmiş bütün şarkılarda Bense hep aynı rüyayla...

Olmadım! Dağların sabrına sığındığımdan beri, olduğum yok artık benim. Bulamadım...Taş neden yüzünü döndü bana? Ne söyleyecekti eğilip baktığım su? Rüzgâra kapılmış sağrısı bana ne dileyecekti? Ah ki....Durmadım dünyada soluklanmak için. Çok gözler gelip geçti canımdan, ama olmadım! Hepsi birdi, Nasılsa sonunda hepsi birdi. Filizkıran fırtınasıydı hayatım! İyi hatırla! Kimin yüzüyle gelmişti bana?...

Geçici ışıklar ve gölgeler, ve bulutlardan oyuncakları arasında, Şuracıkta, göksel bir çocuk gülümsüyor. Meltem, Lotus' fısıldar: "Senin sırrın nedir?" "Ben kendimim" diye cevap verir Lotus, "Onu çal ve ortaklıktan kaybolayım!" Fırtınanın bağımsızlığı, Ve ağaç gövdesinin bağlılığı, Dalları sallama dansında el ele vermişler. Yaseminin güneşe, aşkı hecelemesi, çiçekleridir. Zalim, özgürlüğü yok etme...

Benim sabah keyfim, yeni açmış bir gülü insanların gülücüklerine yerleştirmektir. Sana karlı bir günde geleyim, Saçımın beyazlığı, Ve paltomun ıslaklığıyla Üşüyen dudaklarımı ısıt, tenimi kurula Uzun bir şarkıda susalım farkında olmadan, sobanın çıtırtılarına dalalım, Sana küçük törenlerimizde şarkı söyleyeyim İçki içelim güneşle baş başa Saçlarına dokunan tarağın hışırtısını dinleyeyim Gözlerinin...

Bir kuşa bakarken hüzünlendiren, bir güle baktıkça yürek kanatan, Bir yüreği açmadan solduran, bir kadınla yatarken çocuk gibi ağlatan, Suyu yüz derece sıcaklıkta donduran, Anneyi üreten, Babayı çoşturan Çocuğu güldüren, Bir vagon penceresinden şaşkın baktıran, Bir mektubu ısrarla bekleten, Umudu dalında çürüten, Acıyı dayanılır kılan, Güneşsiz bir gök gördükçe, öldüren... Sevgi, yaşamın kökeni İn...

Hayatımı, genişleyen halkalar içinde yaşarım ben, Nesneler üzere açılan birim birim. Sonuncuyu, belki başarmak gelmez elimden; fakat denemek isterim. Dönerim çevresinde gece gündüz Dönerim binlerce senedir; Doğan mıyım ben, fırtına mı? Bilmem henüz, Yoksa bir büyük şarkı mıyım nedir... Akşam kitabımdır benim. Şam ipeği kaplamasıyla etrafa ışıltılar saçar, Mor kırmızı kapağı; Sakin ellerim, altın t...

''...Dünya yuvarlak değil de hafif elipsmiş gibi. Aşk olanın ötesinde bir aşktan söz etmek, aaaaaaah bir inançtı desem. Bu kadar dağılmam kendimi şimdi Bu dünyaya fırlatılmış gibi hissetmem, bundan. Ne söylememi bekliyorsun? Hava aldıkça sızlayan bir diş var içimde. Susmam bundan, konuşmam bundan. Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata. İnsan olmuştum ilk o zaman.''

Ben hep gülümseyerek yaşadım dünyayı Gülümseyerek ölüyorum her gün sizlerle Baştan kendime basit bir yüz yakıştırdım Rüzgârıyla haşır neşir çıplak bir tepe Bir gök olsun istedim yüzümde, mavi, bulutsuz Metin olmaktan başka şansı var mıydı yoksulların Ben oldum işte, oldum ve öldüm Sorduğum tek soru vardı kendime (Öbürleri herkese ilişkindi) şimdi gitsem benden ne kalır geriye? Kaldı işte, ahdım ka...

Bir ceviz ağacı tanıyorum çok eskilerden Onunla biliyorum çocukluğumu. Daha, kuru kabuk bir kozken Toprağa ellerimle atmıştım İçinde dallar saklayan tohumu. İlkten uzun bir unutuş, Sonra kar, tipi, yağmur, rüzgâr.. Sonra da pencerelerde gülen aydınlık İlkbahar. Derken kabaran toprak, sıcacık bir yaz günü, İki yeşil yaprak selâmladı Mavi tablo gökyüzünü.. Ve güneş ve ay ve yıldızlar Ne kadar güzeld...

Bir ağaç bütün görkemi ile yaşam bağışlıyor  Ve bir yaprak  Sararmış Ömrünün son demlerini yaşayan  Ve son bir gayretle can damarına bağlanmış  Bir tek rüzgar  Tek bir esinti artık düşmanıdır sarı yaprağın  Can damarından onu ayıracak bir tek bir esinti yeter yitmek için  Ve sonra, Son bağlantısı kopar  Yere düşer  Önce gözü ağacına,  Can damarına...

Ne için durmalıyım? Ne için? Kuşlar çoğul maviliği aramaya gitmişler Ufuk dikeydir, Ufuk dikeydir ve hareket fıskiye gibi Görünümde ışıklı yıldızlar oynuyor yeryüzü, yükseklikte kendini tekrarlıyor Ve gökyüzü kuyuları ilişki bağlantılarına dönüşüyor Ve gündüz öyle geniştir ki gazetenin küçük beynine sığmıyor. Ne için durmalıyım? Yol hayatin kılcal damarları arasından geçiyor. Çevrenin niteliği tüm...

Derin gökten mi geldin, uçurumdan mı çıktın Ey güzellik? O kutsal, cehennemlik gözlerin Hem iyilik hem de suç dolduruyor kadehe, Belki bu yüzden çarpıcı bir şarap gibisin. Kokular taşıyan fırtınalı bir havasın; Gözlerinde güneşin batışı, doğuşu var, Öpücüklerin tıpkı süzgeç, ve ibrik ağzın, Yiğidi alçaklaştırır, çocuğu yiğit kılar. Uçurumdan mı çıktın, yıldızlardan mı indin? Hem yıkım, hem kıvanç...

Bakmayın ömrümü kuşatanlara Yaslı bir baharın şairiyim ben Issız ovaların nehiriyim ben Dokunun! Boşlukta bir taş gibiyim Ayaklara mahkûm bir baş gibiyim Ölümü yaşadım ölmeden önce, Bana, sonsuzluğu beklemek düştü Mazide benim de yüzüm gülmüştü Uyandım karanlık geri dönünce Nerde bir kuş varsa, öldürülmüştü Gel artık, bul beni ey sessiz ölüm! Adını yazıver dudaklarıma! Hadi! takılıver ayaklarıma Y...

Ben halka bakınca, gümüş tırnaklı kısraklar Sırça kirpikli gelinler huylanır Ben halka bakınca terlenirim yaslanırım tarlaların gölgesine, tozuna kirlenir gülkurusu mendilim. Benim rengimle kim yarışabilir? sancımı kimler altedebilir ben halka bakınca? Ben ki kazdım, ellerimle boşalttım geceyi yıldızları, Hüznü ordan fırlatıp attım, Dünyanın ırmakları dediğim yer Aydınlık, gülümserlik ve sevda. Oy...

Yaşamak bir an içinde Şair oldum, baktım her şey yazılmış Ressam oldum, gördüm, her yer çizilmiş Seyyah oldum, sordum, dünya gezilmiş Hiçbir yerde YENİ bulamadım ben Öğrendiklerimin çoğunu, dinlediklerimden Bildiklerimin çoğunu, düşündüklerimden Unuttuklarımın çoğunu, yaşadıklarımdan Yazdıklarımın çoğunu, unuttuklarımdan çıkardım En uzun hep kendime konuştum Başkalarına hep kısa yazmak istedim Ne...

İsyandı Tanrıya başkaldırmak da. Öyleyse Ben şimdi neye inanacağım? Yalnızsam, Beni yalnız bırakan, Ve yalnız değilsem, kararsız bir yargıç olan başkalarına mı? Korkunçtur bana kalırsa İnsanlar yalnız kaldıkça, konuştukları dil de değişir Sonunda hiç anlaşamazlar. Bir zaman parçası içinde, bir durumun değişmez akışında, Tekdüze kalırlar Bunun için koşarlar, koşarlar Nedir bu durumda insanın anlamı...

Camın arkasında kar yağıyor, Camın arkasında kar yağıyor, Sonumu böyle gördükten sonra, Saçların ağardı ey kar! Ama yüreğime yağdın, ne yazık... Yalnızlığın soğuğundan, bir fidan gibi titriyor gövdem, Ey donmuş güneş! Ey şiir! Ruhum, bu kederli uykudan uyandı. Ondan sonra neye baktıysam, Baş döndürücü şarabı görürüm, Tanrım, cehennemin kapılarını benim için aç! Ne zaman kadar gizleyeceğim yüreğimd...

“Sanki dünyada değil, dünyayı paylaşmış gibi yaşıyor onlar” Ayakkabılarım durduğu yerde eskiyor. Sanki ayaklarımdan habersiz, kilometrelerce yol yürümüş gibi yorgun, bitkin,. Kim bilir pantolonum ve gömleğim benden gizli kaç şehre gitmiş, kaç yağmurda ıslanmış, Kaç lokantada oturmuş, kaç belediye otobüsünde seyahat etmiş, kaç otel odasında dinlenmişti. Kalbim kaç kalbin sınırlarından teğet geçmiş?...

İnsan ne taştan, ne tahtadan, ne ottan, Ne buluttan yaratılmıştır; İnsan kelimelerden yaratılmıştır; Seslerden, susmalardan, imalardan: Konuşmaktan, konuşmaktan, konuşmaktan… İnsan gülmekten, ağlamaktan, Sabah akşam hem kendine, hem Tanrı’ya sebepli, sebepsiz yakınmaktan, Mızırdanıp durmaktan yaratılmıştır. Korkulardan, kuşkulardan, kuruntulardan; biraz umuttan, biraz tutkudan, bolca rüyadan, onma...

Dilini bilmediğim bir ülkede gibiyim. Su gibi, son vapur saati gibi. İçimin nasıl yandığını anlatamıyorum. Siz benimle bir kahve içmeden gideceksiniz ve dünya olduğu gibi dönmeye devam edecek. Öyle mi? Sanki kayboldum, gözlerim ellerim kayıp. Sağım solum yok. Belki dövülmüşüm, üstelik kan kusmuşum. Sanki koşmuşum kan ter içinde. Son anda adımımı atmışım da karaya, ayağımı bastığım toprak ayrılmış...

Kısacık bir an’dık: kuşların Boğaz’ı geçişi gibi Rüzgârın tozları savuruşu gibi, Yaprağın toprağın yanağına değişi gibi, Sevdik ve öldük. Gayret üzerine düşünüyorum bazen. Yara, birdenbire buğulanır, biliyorsun. Bütün bir yılı, duvarlarıma açtığım billûr yaradan, evreni izlemekle geçirmişim. Kucağımda kendinden ölgün kelimeler, kokular adına karışıyor. Kollarımda gölgeler -üzerine gözyaşı, uyku, r...

Bulut yok, Rüzgâr yok. Havuzun başındayım, Balıkların sudaki izleri, Aydınlık, ben, çiçek, su. Yaşamın temiz buğday başağı. Annem reyhan topluyor. Peynir, reyhan, ekmek, bulutsuz gökyüzü, Islak şebboylar... Kurtuluş yakında: avludaki çiçeklerin arasında. Işık, bakır kaseyi okşuyor! Yüksek duvara dayalı merdiven, sabahı yere indiriyor. Bir tebessümün arkasında gizlidir her şey. Zaman duvarının aral...

''…Ama yavaş dönerdi dünya. Garip, kutsal bir sessizlik vardı her yerde. Utanırdı kötüler yaptıklarından. Pişmanlık duyulurdu her yalandan sonra. Sanki mecbur kalındığı için sevgisizdi insanlar...Top oynardık mezarlıklarda. Ölüler dünyanın en sevecen insanlarıydılar. Hayatı onlar sevdirirdi bize. Aynı güneşin altına uzanırdık birlikte. O zaman bir tek kalbim vardı benim. Gözlerim bana aitti nereye...

Gözlerimin önünde ıslak dağların kabaran yalnızlığı Ne varsa, uçurumlar eşiğinde, Hüzünlerle yalpalayan ne varsa, gözlerimin önünde Ve hayat gül kokulu bir sağanak yine... Buralarda gece uzun, gün ışığı yakındır Bir şeyler anlatmak istiyor hayat, Ve alıp götürmek bir şeyleri kurt sofralarına... Düşün ki, Mevsim rüzgarlarının savurduğu bir orman, insan Sev onu, sokul, konuştur, Doludur, Fazla üstün...

Bütün yaşantıların ortasında, sözcüklerin, düşüncelerin ağırlığını taşıyacağını düşünmek son derece zorlaşmış. Savaş, sözcükleri tüketip bitirdi; sözcükler iyice zayıfladı, sözcüklerin ileri tutar bir tarafı kalmadı. Bazen bir düşten uyanır gibi hayatımdan uyanmayı bekliyorum, ama inan, sözünü ettiğim ölüm değil yine. İnsanlar. Sabırlı, neşeli, temkinli, dertli, aceleci, yorgun… Kiminle istersen a...