Şiirlenelim

Bir bir yitiriyorum sevdiklerimi Ellerimden kuşlar gibi, Uçup uçup kuşlar gibi uzak dağlar ardına Kiminin o yalvaran gözleri çivilenmiş gözlerime , Yakıyor kollarımı kiminin kanı, Kimi sitem sitem vuruyor beni Dövünmek tepinmek neye yarar ki? Neyi kurtarır ki üzmek şu canı? Her bahar yenilense de, dallarda tomurcuklar O bahar gitti gider Kolay değil ozanın ağlamaması, Gülmesi kolay değil, Bulutlar...

Susamış güneş, yamaçlarda gezinir erken Bir şehrin gövdesi, kırılmış saksılar ve ben Ürpertiyle insan öpüp, sarstığımdan yüreğimi Ve ben öldüm öyle küçük şeyler yüzünden Aldanmayı, her yeni buluşmayı Hüzün sayıyorum çiçek öpmeyi, kuş koklamayı Yaşamak...anlıyorum duygularımın terlemesini Denizi ve göğü aşkla içime katmayı Sesim çıkmaz okşadığım köpekleri alıp götürseler Anıları çoğaltmaktan başka...

Kimdir… Sardunyayı, yasemini Ve hanımelini sevmeyen? Kimdir Gül fidanlarını kıran? Akşam sefalarına saldıran, Kimdir İncir kuşlarını, Kumruları yok sayan? Kimdir… Erik ağaçlarından, Kiraz ağaçlarından, O ağaçların çiçek açmalarından korkan.... Kim…

Ey sulara serinlik veren… Karanlık tapınaklarının ateşini, insanların ruhuyla besleyen bir çağa geldik. Bir çağa geldik ki, belleksiziz Hafızamızı değil, yalnızca bedenimizi terletiyor alevlerin yalımı. Heybemizde darı yok; kırbamızda su kalmamış; elimiz hançere yakışmıyor artık. Güneye dönüyoruz, ama aklımızı bir türlü alamıyoruz kuzeyden. Karışık bir kafa için dua okuyacak dilimiz kekeme. Kekeme...

Saflığım ve telaşlı yanımla ruhunda bir sabah gülümseyişi olmak, kelimelerimle sana dokunmak istiyorum. Yüzünde sarışın bir huzur var. Gözlerindeki anlam, bir yanıyla evcil, öbür yanıyla sanki aşkın ayaklarına kapanacak kadar derin. Sana teşekkür ederim gözlerindeki bahçe hep ışıldadığı için. İçimin denizinde bir kayık yüzüyor, bir de küskün kır çiçeği... Seni düşünürken boynumun sokağından bir fa...

Sesin mektup olsa bir kuş gibi kanatlanır, dolaşır yeryüzünü Ve içindeki keder mavileşir sen elmayı ısırdığın zaman Sen turnalara baktığın zaman, iklimler aşkla yer değiştirir Sen üzgün evlerden güneş bakışımlı bahçeler yaparsın... Akan sularsın ağaçları şımartan, kalbisin çılgın sokakların Ellerinde lirik telaş, ellerin gökkuşağı olmalı renkleri üzmeyen Ellerin, karanlığın penceresini kapatan bir...

Bilirim nasıl yazılacağını. Mektuplar, notlar, sipariş listeleri, ninemin asla var olmamış çiftliğinde, neşeli gezintilerimi yazarım okul kompozisyonlarında, Ama açıklanamaz şeyler de yazarım: Mutlu olmak isterim, Ve mutlu değilim, acı içinde. Üzüncümden alır götürür beni, kekeleyen çanlar, ağlaşanlar arasında insan: "Hiçbir şey geri getiremez onu bana." diyor. Yaşarım bazı şeylerin birbirine sesl...

Bir varmış, bir yokmuş, masal bu Bu bir garibin çocukluğu Suda köpük gibi, bembeyaz Annem söz bilir, saz çalarmış, Babam ne beymiş, ne beyzade Doğmuşum buradan çok uzakta Güneşe en yakın toprakta, Sallanmışım tahta beşikte Uyutulmuşum serinlikte Hasır üstünde yürümüşüm, Gökte ay gibi büyümüşüm, Bir sabah vakti bir kuş gelmiş Beni kanatlarına almış Aşalım demiş bulutları Daha daha daha yukarı Yıldı...

''Seni görmüş müdür?'' ''Ne mümkün...'' ''Şimdi bir başka zamanda, bir başka şehirdesindir...'' İlk kez gidilen bir şehirde akşamlar nasıl geçer? Geçer mi acaba? Gri bir hüzün, kolları arasına almıştır bütün sokakları... Renkler, arınmıştır yalnızlığın bedeninden... Dumanın küfünden balkona çıkılmaz. Akşamın sığınağı pencerelerdir: Pencereden bakarsın. Çocuklar, seslerinin çıngırağını ara sokaklar...

Senelerce, senelerce evveldi; Bir deniz ülkesinde... ve belki de birbirine aktardığım defterlerin hepsinde bu şiir vardı: Senelerce, senelerce evveldi; Biz seninle orada, o deniz ülkesinde tanıştık uzak denizler, uzak yakınlıklar içinde Bir Kadırgada iki korsan birbirimizi yaralarından tanıdık Dışı korsan, içi iç denizlerde yaşayan çocuklardık Konuşamadıklarımız bir bulut kalınlığında duruyordu ar...

Yirminci yüzyılı yaşadım Ertelenmiş bir yüzyıldı bu Yıkık bir sur yazgımızın uydusu Bekletir ömrü yürüyen ayla birlikte Bırakmaz günün adını koyalım. Yanıtsız bir yaşamdı erdemimiz Herkes içindi ve kimse içindi Okunmamış bir yazı, umudu doyuran, Duaları düşünmek neye yarar Kurgular tutuşturdu bacalardan. Yirminci yüzyılı taşıdım Tedirginliğimizin zorbalığıdır sanrılar Ve tohumun beklenmedik gürült...

Bir bulut umududur benimkisi yüreğimde pamuktan tonlar Ve şiir yazan kimsedir aslında bulut olsan da şair der onlar. Ne ile döllerim ben insanı ki dünyaya sıkıntılar peydah olur. Yağmurdan bir süpürge olmak arzusu zehir soluyan gönlümü vurur. Seyrettiğim şu gökyüzünde seyrettiğim şu gök yüzün de ne hoş! Bir sıcak seyir etmedin ki beni işte bu yüzdendir, Yusuf’un kuyusu şimdi boş. Gölgeme kızan sen...

Ben başkasının adası olsaydım Çok sevmek de kederlidir Ve insan, gölgesinden bile uzağa düşer Ölüm zaten bir kara ada, derdim, Bir kız gözyaşlarına küser, Ben tutar, ayrılığa küserdim. Bir ada; iki gözyaşı arasındaki mavi harflerdir, Kimi dipte kelimeler ve acısı yüzüne vurmuş, Bir ada, mavi yerine bir kızın gözlerinde unutulmuş. Ben başkasının adası olsaydım , Gözlerimi rüyadan saklardım, Desinle...

Dur Ruth, aşkın karanlık yüzünde dur, öylece. Hep. Sus. Tamamı buydu, de. Bütün yavanlığıyla süren insanların kuytularında kal. Orda kal. Unut Ruth, Unut sen Ben sürdürürüm kalan kısmını, hattın bu ucunu kervanlar ve sahrayla kendime de, sana da ağlarım. Sen sus Ruth, sen konuşma, Sen yavan hayata katıl, orda sürdür mutsuzluğunu. Sahra nasılsa geçeceğin yer değil. Ah, Ruth, hâlâ sevgili Ruth, Orta...

Artık farkında değilim, nereye gidiyorum böyle? Her gün.. hissediyorum, çok yakınsın Her gün, oluyor yüzün bir parça hayatımdan Ömür bereketleniyor daha Şekiller daha bir güzelleşiyor Daha bir kutsallaşıyor eşya Sevdiğimden beridir dönüyor yıldızlar Daha bir saf oluyor gökler, daha bir geniş Öğret bana Öğret bana Okumadan evvel yüzünü, Hiç şiir okumadım ben Birçok yıldız görüyorum Ancak… bir okuma...

Seni çok az düşünmeye and içmeliyim; Düşünmek seni, ölümü mûnisleştirir, Güller açılmaya başlar ardarda. Ama Versay bahçelerinde değil, Hindibalı, ısırganlı yollarda… Seni düşünmek, bir konser başlatır o anda, Ama öyle siyah papyonlu bir virtüöz değil, Kunduraları tozlu, bakışları dalgın, kamburlaşmış kır saçlı bir tanbûri, Yakıcı nağmeler koşturur yüreğimde… Sen düşünmek, Erzurum, tebriz, tiflis;...

Görüyorum ki, bir an önce varmak istiyorsun oraya Gerginsin, kıpır kıpırsın, soluk soluğasın, yay gibisin ey yolcu! Coşkunluğun ne güzel, Öfken ne güzel Sana selam, sana saygı Fakat düşündün mu yolunun uzunluğunu? Neler var yolunun üstünde? Koşar-adım aşabilecekmisin şu dağı? Geçebilecek misin? Bu hızla şu beli tırmanabilecek misin? Ovada dikenler yollara uçmuştur, Kuru dereleri seller basmıştır,...

Alacakaranlıkta bir kadife kumaş düşlüyorum. Silik, hafif seçilen ama gerçek. İşte öyle bir şeysin sen; Yumuşak, hoş, tatlı, Heyecan dolu, ürkek ve kaygan. Koklayınca solacak bir çiçek, Dokununca kaybolacak bir hayal gibisin. Mum alevi gibi titrek, Sevdan gibi kararlı, Yüreğin gibi korkusuz Ve Gözlerin, Gözlerin gibi aşk dolu. Dokunmak sana; O derinden bakan, O her zaman gülen gözlerine dokunmak,...

Uyanmanı yaşa, düşünü değil. Her şey ölür. Yaşa hayatını sevilen bir kadın gibi. Hayat senin bedenindir, her hangi bir yanılsama değil. Bekle ruhunda taşıyacağın bir çocuk için. Akıp giden her yer, zaman ve ömürden alıyor. Böylece bırakabilirdim o adamı, Böylece bırakabilirdim o kadını durup yas tuttuğu yerde, Böylece bırakabilirdi adam-ruhun yarılmış ve yaralanmış bedeni bırakışı gibi, Zihnin kul...

Hatice, dedim. Ben Leyla’yım, dedi. Ürperdim. Yol kayboldu. Ay sustu. Rüzgâr bütün yapraklardan çekildi. Yalnızlık işte, dedim. ''Yok.'' dedi, sevmek arzusu. Bir tek ölüler yalnızdır. Bir daha ürperdim. Gülümsedi. Su gülümsedi. Kedi kalbime yürüdü. İnsanlar, dedim, konuşmuyor, dinlemiyor. Korku, dedi. Bilmek korkusu, Anlamak korkusu, Yaşamak korkusu... Hatice, dedim. ''Benim.'' dedi Ürperdim. Ölüm...

"Karanlıkta su sesi, insanın içindeki ölüm mayasının dilini konuşur." Biz, zaman kırıntıları, Zaman sinekleri, Tozlu camlarında günlerin, sessiz kanat çırpanlar Ve lüzumsuz görenler artık bu aydınlıkta kendi gölgelerini! Sanki siyah, simsiyah taşlar içinde Siyah, simsiyah kovuklarda yaşadık biz, Sanki hiç görmedik birbirimizi, Sanki hiç tanışmadık! Dünya bize öyle kapattı kendisini… Neye yarar hat...

Gecelere eğilip ağlasam, Kim duyar titreyen nefesimi? Acıyı içimde eritsem, mumlar kıskanır mı beni? Ben bütün duvarları yok sayarak yürüdüm Çam filizlerinden geçtim, bulutlar arasından Demir filizlerinde uyudum, Kaya gibiydim, dalgalarla eridim sahillerde Parklarda gezindim, ceket altında demlendim Çam devirdim, Şehirlere, evlere girdim, Kavgalardan çıktım, savaşlar bitirdim Ruhumun kapılarında b...

Bu şehre ilk gelişimde bu bankta oturmuştum, şimdi oturduğum gibi. O zamanlar sen yoktun, şimdi olmadığın gibi. Ayrılığı bir sözcük gibi andığın her an, geleceği bilme yeteneğimi elimden alıyorsun. Dönebileceğim bir kapı yoksa, gitmeyi öğrenmeliyim. Rüzgârın ne güzel bir şey olduğunu anlatacaktım daha. Ortak harflerimizi daha iyi vurgulayarak ''Bak! Bu yağmur.'' ''Bu da güneş.'' diyecektim. Dağlar...

Kalbinde günden güne büyüyen bir boşluk duygusu içinde kök salmışken, Yaşamın ölümle iç içe girdiği, ve seslerin seslere, renklerin renklere, Gerçeklerin hayallere karıştığı noktada, Birbirlerinde tüm bilinen anlamlarını kaybederek, Aslında hiç olmayan bir anlamı kazandıklarında O, gerçekliği ve geçerliliği olmayan kimi nesnelerin sergilendiği bir müzedeydi artık Güneşin yeni doğduğunu sana haber...

"Bir şeyi göründüğü gibi değil de, olduğu gibi görmek ne kadar güç. " Aradığım neydi tam bilmeksizin? İnançsız ve haritasız Batan gemiler gibi akıntılarla sürüklenerek bunca boşuna yolculuk, bunca kaçış girişiminden; Ve sözcüklerden başka bir varlığı kalmayıncaya dek... Gördüğüm her şeyi bunca kez betimlediğim, Bunca boş söz ve bunca gereksiz yalandan sonra, Yine birden her sözcüğü bir aşk ilanı g...