Shakheye Zeytoon | پادکست شاخه زیتون

تا به حال در جشن‌های ملی که توسط مدارس برگزار می‌شوند شرکت کرده‌اید؟ در این جشن‌های ملی چقدر به نکوداشت فرهنگ ایرانی پرداخته می‌شود؟ تا چه حد از انواع هنرهای ایرانی و قومیت‌های ایران در آن‌ها یاد می‌شود؟

کودکان متولد در یک کشور، طبق پیمان‌نامه بین‌المللی حقوق کودکان فارغ از مذهب و قومیت خانوادگی باید از منابع آموزشی یکسان با سایر کودکان برخوردار باشند و هر گونه تبعیض و محرومیت در این مورد، تخطی از اجرای مفاد پیمان‌نامه است.

آیا تا به حال در مورد تشکل‌های خودگردان دانش‌آموزی تجربه‌ای داشته‌اید؟ آیا در مدرسه فرزند شما دانش‌آموزان حق تصمیم‌گیری برای تشکیل جمع‌های هنری، فرهنگی با ایده و برنامه شخصی خودشان دارند؟ آیا می‌دانید که طبق معاهده بین‌المللی حقوق کودکان، این یکی از حقوق اولیه کودکان در اجتماع است؟

حفظ حس امنیت در کودکان از دیگر حقوق کودکان در اجتماع، طبق پیمان‌نامه بین‌المللی کودکان است. فضای مدرسه هم‌چون دژی مستحکم و امن نقش به‌سزایی در ایجاد این حس در سال‌های نخست ورود به اجتماع را برای کودکان ایفا می‌کند. 

مدرسه اولین فضایی است که کودکان در آن تجربه حضور در اجتماع را دارند. از این رو نگاه خوش‌بینانه و بدبینانه آن‌ها به اجتماع ناشی از تجربه‌های نخست آن‌ها در مدرسه است. به همین علت اهمیت هم‌دلی و همراهی دانش‌آموزان در سال‌های نخست دبستان دو چندان می‌شود. 

در مدارس ابتدایی ایران حفظ سلامت روانی کودکان تا چه حد مورد توجه مسئولین مدرسه است؟ با مطالب ارائه شده که خارج از طرح درس مدون آموزش و پرورش در مدرسه با دانش‌آموزان مطرح می‌شود، باید چگونه برخورد کرد؟

کودکان در اکثر موارد با هویت ملی یکسان به مدرسه وارد می‌شوند، اما گاهی یک کودک مهاجر از فرهنگ و ملیتی متفاوت پا به اجتماع کوچک مدرسه می‌گذارد. در این صورت وظیفه حفظ و احترام به آن هویت و فرهنگ از ملزومات اجرایی برای کشورهایی است که به پیمان‌نامه حقوق کودکان متعهد هستند.

کودک شما چه تعاریفی از حریم شخصی دارد؟ آیا تنها بدن خود را جزو این تعریف می‌داند یا هر آن چه متعلق به اوست جزو این حریم قرار می‌گیرد؟ تا چه حد در مورد حریم شخصی کودک و نیاز به حفظ آن با کودک خود مکالمه داشته‌اید؟ 

طبق پیمان‌نامه بین‌المللی حقوق کودکان، حق آزادی اندیشه و افکار یکی از ابتدایی‌ترین حقوق کودکان در اجتماع است. کودکان از بیان آنچه بدان می‌اندیشند و یا در مورد آن نظر می‌دهند نباید شرمسار شده و مورد شماتت یا بی‌توجهی واقع بشوند.

آیا تا به حال شکاف فرهنگی میان آن‌چه در مدرسه ارائه می‌شود با آن‌چه در خانه مجری می‌دارید را حس کرده‌اید؟ این فاصله تا چه حد فرزند شما را متأثر می‌کند؟ آیا باقی والدین هم از این شکاف فرهنگی سخنی به میان آورده‌اند؟

حمایت و همدلی در شرایطی که ایران، جریان‌های عدالت‌خواهی را سپری می‌کند، باعث افزایش امید و همبستگی در جامعه است. اگر جوان من هم به خاطر جریانات عدالت‌خواهی در حبس گرفتار بود، نسبت به این رویداد همین‌قدر بی‌تفاوت بودم؟

وثیقه‌های سنگین در پی بازداشت نوجوانان و جوانان معترض در ماه‌های اخیر، از عوامل حبس‌های طولانی و آسیب‌های ناشی از آن در ایران است.

گاهی فاکتور فرهنگ و عرف و سنت، نقش به‌سزایی در نادیده گرفتن و ساده انگاشتن خشونت، علیه قشر خاصی از جامعه به ویژه زنان دارند.

برنامه‌های کوچک و ساده در سطح کوچه و یا محله می‌تواند شامل توان‌افزایی زنان و فعالیت‌های هنری برای کودکان باشد که در شناخت پتانسیل و نیازمندی‌های محله بسیار موثر است.

کودکان و زنان، قربانیان خاموش جنگ‌ها هستند. ظلمی که بر این قشر تحمیل می‌شود گاهی تا چند دهه پس از اتمام جنگ ادامه دارد.

هیچ وقت فکر نمی کردم چنین پتانسیل‌هایی در محله‌مان داریم. چقدر به این هم‌صحبتی‌های گروهی در محله‌مان نیاز بود. چرا ایجاد چنین جمعی این قدر برایمان غیر ممکن بود؟ چه برنامه‌ها و ایده‌هایی در کنار همسایه‌ها برای اوقات فراغت‌مان خواهیم داشت؟ 

مشارکت اجتماعی در پی ایجاد حس امیدواری در جامعه شکل می‌گیرد و به مرور باعث بازگشت حس تعلق و اعتماد در اقشار مختلف جامعه می‌شود. چه راه‌کارهای عملی‌ای برای بیدار کردن احساس تعلق به جامعه در روزمره زندگی خود سراغ دارید؟

در شرایط کنونی ایران، کمک به رویش دوباره امید، سهم زیادی در معنا بخشیدن به زندگی هم‌وطنان‌مان دارد. 

در شرایط کنونی ایران، کمک به رویش دوباره امید سهم زیادی در معنا بخشیدن به زندگی هم‌وطنان‌مان دارد. چگونه می‌توان به دور از خیال‌پردازی، امید و اطمینان نسبت به آینده‌ بهتر را در ایران تقویت کرد؟

عده زیادی از اقلیت‌های قومی و دینی، قربانی دیگری‌سازی سیستماتیک در ایران شده‌اند و چند دهه از حداقل حقوق شهروندی خود محروم مانده‌اند. آیا دایره‌ این دیگری‌سازی رو به رشد است؟ آیا من و خانواده‌ام از این دیگری‌سازی تا همیشه در امانیم؟ صحبت در مورد این پدیده چه‌قدر از صحبت‌های روزانه‌ ما را شامل می‌شود؟

در شرایط جدید ایران و در بحران‌های جاری، گاهی یک همراهی و مساعدت ساده در حق همسایه و هم محله‌ای‌ها می‌تواند کمک شایانی به گذر از بحران باشد.

نسل جدید ایران بسیار متفاوت از نسل‌های گذشته، زندگی موازی را تجربه می‌کند و این تفاوت با همه‌گیری وسایل ارتباطی و رسانه دو چندان شده است.

در برخی از الگوهایی که برای تربیت دختران اتخاذ می‌شود وابستگی آن‌ها در همه اموربه همسران‌شان، نشانه اهل بودن و همراهی آن‌ها تلقی می‌گردد. این امر به مرور باعث از بین رفتن شخصیت مستقل و هویت شخصی دختران می‌شود و این تسلسل معیوب در نسل های آتی ادامه می‌یابد.

زنان و دختران همواره به عنوان گروه دوم و جنس ضعیف‌تر مورد قضاوت و طبقه بندی در جایگاه‌های اجتماعی قرار می‌گیرند و این طبقه بندی به مرور زمان در الگوهای تربیتی و باورهای رایج خانوادگی رسوخ می‌کند و در این اپیزود به این مهم پرداخته شده است

زنان چه شاغل و چه خانه دار رویاها و برنامه‌هایی برای پیشرفت شخصی خود دارند که گاهی روند زندگی و مسئولیت‌های خانه، آن‌ها را کم‌رنگ می‌کند و گاهی به خاطر تفکرات و فشارهایی که از سمت خانواده و جامعه برایشان تعریف می‌شود از آن‌ها دست می‌کشند. در این قسمت به تغییر این نگرش پرداخته شده است