บันทึกนึกขึ้นได้

ความสุขคือห้วงเวลาที่สั้นที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตแล้ว ซึ่งถ้ามันสั้นขนาดนั้น นั่นหมายความว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะมีความสุขรึเปล่า แล้วถ้าไม่ใช่ความสุข สิ่งนั้นมันคืออะไร มีอะไรที่สำคัญกว่าการมีความสุขในชีวิตนี้ด้วยหรอ ?

เราไม่ค่อยได้เรียนรู้อะไรจากความสุขสักเท่าไหร่ ผมไม่ได้คิดว่าเราโตขึ้น หรือเป็นตัวเองที่ดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะความสุข ซึ่งผมว่ามันเป็นประโยคที่ง่ายต่อการถูก defence เหมือนกันนะ เพราะบางคนอาจจะคิดว่า ความสุขเป็นตัวแปรบางอย่างที่ทำให้ชีวิตของคุณดีขึ้น แต่สำหรับผมแล้ว ความทุกข์ ความเจ็บปวดต่างหากที่ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรบางอย่างที่มันซ่อนอยู่ เอาเข้าจริงๆ ก็ไม่มีใครอยากเจอมันหรอก ไอ้ความเจ็บปวดเนี่ย แต...

ถ้าไม่ใช่เพราะหนี้สิน ที่สุมรออยู่ทุกเดือน มีพ่อแม่ให้ดูแล มีแมวที่ต้องรีบกลับบ้านไปให้อาหาร มีคอนเสิร์ตที่อยากไปดู มีที่เที่ยวที่อยากเดินทางออกไป เราจะต้องทำงาน และมีชีวิตอยู่ไปไหม เป็นคำถามที่ผมถามกับตัวเองมาตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น จนเข้าช่วงยี่สิบ มันก็มีช่วงที่เราลืมคำถามนี้ไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่พอมีใครสักคนตายจากไปในชีวิต คำถามเหล่านี้ก็จะกลับมาอีกครั้ง และยังหาคำตอบว่า ความท้าทายของกา...

เราต่างเสพติดความเร็ว เน็ตก็ต้องเร็ว ส่งไลน์ไปหาก็ต้องรีบตอบ สั่งของก็อยากให้รีบส่ง งานก็ต้องรีบทำ เที่ยวก็ร้องรีบเที่ยว เดี๋ยวมีคนตามมาเยอะ กินก็ต้องรีบกิน เพิ่งคุยกันก็รีบบอกว่าคิดถึง อกหักก็อยากรีบหาย ทุกอย่างดูเร่งรีบ ฉาบฉวย จนบางทีเราก็หัวเสียกับคนที่ตอบข้อความช้าไปไม่กี่นาที โวยวายกับคนที่ส่งของให้เราช้าไปวันสองวัน รู้สึกเบื่อกับหนังที่ไม่ได้สนุกตั้งแต่เริ่มเรื่อง แต่จริงๆ แล้วความช้ามันมีเส...

ทำไมเราถึงเกรงใจคนที่ไม่สนิท ? ทำไมเราถึงแคร์ว่าใครชอบเราไม่ชอบเรา ? ทำไมเมื่อใครสักคนจากไป เราถึงไม่หลงเหลือความเป็นตัวเองอยู่เลย ? ทำไมต้องรู้สึกแย่ เมื่อถูกใครสักคน Bully ? หาคำตอบผ่านการนั่งคุยสบายๆ กับแขกรับเชิญคนแรก คุณสายใย สระกวี Head of Communications and Public Affairs ของ Google Thailand

ทุกๆ สิ้นปี สำนักข่าว นิตยสารหัวใหญ่ๆ มักจะทำสรุปบุคคลสำคัญ บุคคลผู้มีอิทธิพลกับโลกใบนี้ เรียงลำดับกันออกมา ว่าใครเด่นด้านไหน ใครทำอะไรกันมาบ้างในปีนี้ ผมชอบเข้าไปอ่าน แล้วก็มีหลายๆ คนที่เราชื่นชม อยู่ในนั้นด้วย ระดับโลกอาจดูกว้างไป ลองมองเข้ามาในชีวิตตัวเองบ้าง ว่าในปีที่ผ่านมา ถ้าจะ List คนที่สำคัญ คนที่ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีขึ้น คนที่คอยสนับสนุนความฝันของเรา เราควรจัดลำดับเค้าเ...

อีกปีที่กำลังจะผ่านไป อะไรที่อยากทำ อะไรที่คิดเอาไว้ได้ทำไปหมดแล้วรึยัง เราตั้งเป้าหมายว่าปีถัดๆ ไป เราอยากทำ อยากเป็นอะไร แต่ก่อนที่จะไปถึงตรงนั้น เราต้องมาทบทวนตัวเองก่อน ว่าอะไรที่หนักไป และควรที่จะทิ้งเอาไว้ในปีนี้

ทุกครั้งที่เราต้องเลิกลา เราอาจไม่ได้รู้สึกเสียดายเค้า มากไปกว่าเสียดายช่วงเวลาที่เคยได้อยู่ด้วยกัน เราเสียดายบทสนทนาเหล่านั้น เสียดายความทรงจำที่มันมีค่ากับความรู้สึก จนเราไม่อยากเสียอะไรไปอีกเลย นั่นเลยทำให้สุดท้าย มันทำให้เราเป็นคนเก็บ เรายังเก็บทุกอย่างไว้ในความทรงจำ บางครั้งก็ไปหยิบหาเอามาเพิ่ม เติมวัตถุดิบใหม่ๆ ให้ปัจจุบันมันว้าวุ่น คนที่เดินถือความทรงจำอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี มันก็...

คนญี่ปุ่นเฝ้ารอซากุระอย่างมีความหวัง เป็นการเฝ้ารอที่มีการคาดคะเนว่า ความหวังนั้นจะเป็นจริง เทศกาลดูดอกซากุระจึงเป็นประเพณีแห่งความหวัง การเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ และการเฉลิมฉลองตอนมาญี่ปุ่นวันแรกๆ แต่ผมก็สังเกตเห็นคนใส่หน้ากากปิดปากกันเต็มรถไฟฟ้า บางคนใส่ทำกิจวัตรประจำวัน ตอนแรกก็คิดว่าเขาคงกลัวติดหวัด ติดเชื้อโรค แต่ลองถามกับคนแถวนั้นถึงรู้ว่า บางคนเขาแพ้เกสรดอกไม้ ฤดูชมดอกซากุระจะมีเกสรดอกไม้ลอยฟุ้งใ...

ทำไมอกหักแล้วต้องออกเดินทาง ทำไมถึงต้องเดินหน้าหาความทรงจำใหม่ เพื่อลืมหรือเอามันมาทับซ้อนความทรงจำเก่า แล้วสุดท้ายการเดินทางเพื่อลืมมันมีจริงมั้ย หาคำตอบกับที่การเดินทางไปญี่ปุ่นครั้งนี้ของผม

วันที่ตัดสินใจปั่นจักรยานไปทะเลสาปที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น มีเพียงแค่กูเกิ้ลแมพนำทาง ไปตามทางที่มีแค่ป่าไผ่ และเนินเขา ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ทางที่ใกล้ที่สุด จะเป็นทางที่ดีที่สุดมั้ย ไม่รู้ว่าจะถึงรึเปล่า แต่มาขนาดนี้แล้ว ก็ต้องลองปั่นดูละกัน

เวลาทำความรู้จักกับคนแปลกหน้าครั้งแรก เรามักบอกประวัติของกันและกันโดยสังเขป เป็นการสังเขปที่โคตรไม่เอ็กซ์คูลซีฟ เพราะเราจะบอกข้อมูลไปกว้างๆ ชนิดที่มึงไม่มีทางรู้แน่ๆ ว่าจริงๆ แล้วกูเป็นใคร มันจะมีการยึกๆ ยักๆ ซ่อนเร้นอะไรบางอย่างอยู่ ผมว่ามันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งในการทำความรู้จัก โดยเรามีหน้าที่ตั้งคำถามเพื่อทำความรู้จักซึ่งกันและกัน คล้ายๆ เกม 20 คำถาม ยิ่งถาม ยิ่งสนุก โคอิชิซังบอกผมว่า เขาเป็นมนุ...

ความฝันของคุณคืออะไร –ผมถาม ผมเป็นโรคชอบถามความฝันของคนอื่น อยากรู้ว่าแต่ละคนมีความฝันเป็นอะไรบ้าง เวลาคนกำลังเล่าความฝันของตัวเอง ผมว่ามันมีเสน่ห์ดี “ความฝันของเราก็คงเหมือนกับความฝันของผู้หญิงญี่ปุ่นส่วนใหญ่ละมั้ง อยากแต่งงาน ลาออกจากงาน แล้วออกมาเป็นแม่บ้าน เลี้ยงลูก แล้วทำกับข้าวให้สามีกินหลังเลิกงาน” โยชิดะซังมีคนรัก ตอนนี้เขาคนนั้นอยู่ที่เมืองฟุกุโอกะ เมื่อมีเวลา ทั้งสองจะมาพบกันไม่ที่ใดก็ที...

บันทึกการไปปั่นจักรยานคนเดียวที่ญี่ปุ่น จากเกียวโต ไปโตเกียว 10 วัน แบบที่ไม่วางแผนอะไรเลย มีแค่ Google Map นำทาง กับใจบางๆ ที่โคตรจะกลัวความเหงา

"ใครๆ ก็มีความทรงจำที่อยากจำมันแบบนั้นด้วยกันทั้งนั้นแหละ"

จริงๆ เราก็แค่อยากเป็นคนสำคัญกับใครสักคน ฟังดูเป็นประโยคที่ฟังไม่ค่อยเข้าหู สำหรับคนที่คิดว่าเราอยู่คนเดียวบนโลกนี้ได้นะ แต่มองให้ดีๆ เราต่างเป็นหรือเคยเป็นคนสำคัญของใครบางคนเหมือนกัน ครอบครัว คนรัก คนที่ทำงาน เพื่อน แต่เป็นคนสำคัญกันในบางช่วงเวลา ช่วงชีวิตที่ไม่เหมือนกัน บางคนเข้ามาตอนที่เราเป็นวัยรุ่น บางคนเข้ามาตอนที่เราไม่มีใคร บางคนเข้ามาตอนที่เราไม่พร้อม แล้วเขาก็จากไป ตัวละครที่เราและเขาคิด...

ถ้าคิดว่าพร้อมกับอะไรแบบนี้ ถ้าคิดว่าจิตใจแน่วแน่ และอยากเอาชนะใจใครสักคน และถ้าคิดว่ายังไม่แน่ใจว่ารักตัวมากพอหรือยัง ลองเดินเข้าไปในความสัมพันธ์แบบนี้ ความสัมพันธ์ที่จะทำให้เกิดเรื่องราวแย่ๆ อย่างน้อย 5 เรื่องในชีวิต ถ้าพร้อมแล้วลองกดฟัง ผมก็พร้อมจะบอกกับคุณได้อย่างเต็มปากว่า “ ยินดีต้อนรับสู่ความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน “

จริงๆ แล้ว เราไม่ค่อยได้เรียนรู้อะไรจากความสุขเท่าไหร่เลยนะ ถ้าให้พูดว่า มีความสุขแล้วได้เรียนรู้อะไรบ้าง น่าจะใช้เวลาเขียนออกมายากอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าให้พูดว่า เมื่อผ่านความยากลำบากครั้งนั้นมาแล้ว ผ่านการขาหัก ผ่านการรักษาร่างกายอย่างยาวนาน ผ่านการเยียวยาหัวใจอย่างไม่มีวันสิ้นสุด เมื่อทุกอย่างมันสงบ คลื่นลมฝุ่นที่ตลบอบอวลมันนิ่งนอนเหมือนตะกอนน้ำที่ก้นโอ่งแล้ว เราได้เรียนรู้อะไรจากมัน การเลิกลากัน...

ลองนึกดูดีๆ ชีวิตในหนึ่งปี ในแต่ละฤดู เราทำอะไรแตกต่างกันออกไป ฤดูร้อน การแต่งตัวหรือการใช้ชีวิตเราก็เป็นแบบนึ่ง ฤดูฝนก็อีกแบบหนึ่ง ฤดูหนาว ซึ่งโอเค ผ่านไป ประเทศเราไม่มี >_ < ซึ่งการเติบโต มันก็มีฤดูกาลของมัน มันมีอยู่ 5 ฤดูกาล ที่คุณไม่สามารถที่จะข้ามขั้นหรือหลีกเลี่ยงมัน เรียกได้ว่า ต้องผ่านมันไปให้ได้ทุกฤดู จะมีฤดูอะไรบ้างนั้น เราจะทำความเข้าใจมันได้ยังไง เราจะผ่านมันไปได้มั้ย ลองฟังกัน

จะว่าไปแล้วตั้งแต่เล็กจนโตมา เราได้รับการปลูกฝังให้ดูแลร่างกายตัวเองโดยตลอด เวลาหกล้ม ก็รีบไปล้างน้ำ ล้างแผล หาหมอปิดแผล เรารู้วิธีที่จะทำให้ร่างกายเราแข็งแรง เราออกกำลังกาย วิ่ง ฟิตเนส เล่นกีฬา กินของที่ดี ให้เราสามารถอยู่กับร่างกายนี้ไปได้นานๆ แต่พอใช้ชีวิตมาสักระยะ เราจะรู้ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ไม่ได้มาทางกายภาพเพียงอย่างเดียว บางครั้งร่างกายที่แข็งแรง ไม่ได้ช่วยต้านทานการกระทบกระเทือนทางจิตใจ...

กำลังรู้สึกสับสนวุ่นวายอะไรในใจอยู่หรือเปล่าครับ กำลังรู้สึกว่าทำไมสิ่งที่ตั้งใจไว้ มันล้มเหลวไม่เป็นท่า หรือไม่มีทีท่าว่าจะออกดอกออกผลอย่างที่ใจหวัง เอาไว้เลยรึเปล่า ถ้าคุณกำลังจะล้มเลิกความตั้งใจอะไรบางอย่าง อยากให้ลองฟัง Episode นี้ดูครับ

คนรอบตัวส่วนใหญ่ที่เจอเราในสภาพที่ move on ไม่ไหว มักจะบอกว่า แก ปล่อยวาง อย่าไปคิดถึงมัน หาอะไรทำ เอาจริงๆ ก็อยากจะบอกนะว่า เห้ย เราทำมาแล้วทุกอย่างแล้ว แต่ทุกอย่างที่ไปทำ มันก็ยังคิดถึงเขาอยู่ มันยังมีความทรงจำตอนนั้นซุกซ่อน ผุดมาให้เห็น ให้ทรมานกับมัน แล้วต้องทำยังไง เมื่อสุดท้ายมัน Move on ไม่ได้ มันไม่ไหวแล้วจริงๆ

นึกถึงเวลาที่เปลี่ยนเดือนจากเดือนหนึ่งเป็นอีกเดือนหนึ่ง แล้วมักจะเห็นคนโพสในเฟซบุ๊คหรือไอจีว่า September - Pls be kind to me. ช่วยใจดีกับชั้นหน่อยน้า ถ้าบอกกับช่วงชีวิตที่ย่างเข้า 20 ปีกับเขาบ้าง ผมก็อยากจะบอกเหมือนกันนะว่า มึง ใจดีกับกูหน่อย กูเพิ่งผ่านสิบแปดสิบเก้ามาหยกๆ อย่าเพิ่งซัดกูแรง อย่าเพิ่งต้องให้เจออะไรที่ต้องเติบโตไวเกินไป ไม่ใช่ว่าไม่พร้อม เพราะถ้าจะถามว่าแล้วจะพร้อมใช้ชีวิตเมื่อไหร่...

ทำไมกับคนใกล้ตัว กับใครสักคน เราถึงกลัวการถูกคนเหล่านั้นตัดสิน จนบางทีก็ทำให้เราไม่กล้าที่จะลุกขึ้นมาทำ หรือเป็นอะไร สักอย่างที่เราอยากจะเป็น เรากลัวการถูกตัดสินจริงๆรึเปล่า หรือเพราะเราตัดสินคนอื่นๆ ไปด้วย เราเลยกลัวการโดนทำแบบนี้กลับบ้าง ลองหาคำตอบให้ตัวเองดู