پادکست کارناوال | Carnaval Podcast

پادکست کارناوال قسمت هشتم زندگی و دیگر هیچ عباس کیارستمی، واقعیت و داستان‌های دیگر   واقعیت ظاهراً همان چیزی‌ست که سی‌سال قبلِ «۲۴ فریم»، از دید منتقدان سینمایی، مهم‌ترین ویژگی سینمای کیارستمی بود؛ رئالیسمی که از دیدِ آن‌ها، در آن سال‌ها، ظاهراً به ایده‌ی «سینما ـ ‌حقیقت» شباهت داشت و تأثیرِ نئورئالیسمِ سینمای ایتالیا را هم می‌شد در آن دید. اما فیلم‌های کیارستمی هرچه بیش‌تر دیده شدند، هرچه حرف‌های...

فصل اول، اپیزود هفتم | آن‌سوی آینه، آندری تارکوفسکی، «آینه» و فیلم‌های دیگر گرفتاری‌های آندری تارکوفسکی در شوروی از اولین فیلمش شروع شد؛ از «کودکی ایوان» که مقامات عالی‌رتبه با دیدنش گفتند فیلم‌ساز جوان به چه جرئتی بیانات شاعرانه‌اش را جایگزین علیّتِ روایی در فیلم کرده؟ بدبینی‌ها به تارکوفسکی ادامه پیدا کرد و فیلم بعدی‌اش «آندری روبلُف»، بااین‌که قرار بود روایتی از زندگی نقاشِ شمایل‌های مذهبیِ قرن...

روزی که سهراب شهیدثالث تصمیم گرفت اولین فیلم بلندش را بسازد، هیچ‌کس باورش نمی‌شد موفق شد. به نظر می‌رسید قرار نیست هیچ دری به رویش باز شود. این شد که خودش دست‌به‌کار شد و به‌جای این‌که مدام از فیلم بلند بگوید، از ایده‌ی فیلم کوتاهی گفت که می‌شد در بندرشاه ساخت. مدیران وزارت فرهنگ و هنر فکر می‌کردند نتیجه‌ی کار قرار است درباره‌‌ی اهمیت کارِ وزارت آموزش و پرورش و امر تعلیم و تربیت باشد و احتمالاً جز...

دهه‌ی ۱۹۶۰ برای ژان‌لوک گُدار با گرفتاری‌های بزرگ شروع شد؛ «سرباز کوچولو» توقیف شد چون به جنگ استقلال الجزایر اشاره می‌کرد و صحنه‌هایی داشت که به مذاق مدیران فرهنگی و ای‌بسا سیاسی فرانسه‌ی آن سا‌ل‌‌ها خوش نیامد. اما هیچ اثر هنری‌ای قرار نیست طبق سلیقه‌ی مدیران ساخته شود. گُدار راه خودش را رفت و فیلم‌های خودش را ساخت و در ۱۹۶۷ با سه فیلم سینمایی تصویر تکان‌دهنده‌ای از فرانسه‌ی دهه‌ی ۶۰ را پیش چشم ت...

پیکاسو آن روزها در پاریس زندگی می‌کرد؛ هر روز چند ساعتی در کارگاه نقاشی‌اش مشغول طراحی و نقاشی بود و بقیه‌ی وقتش در کافه‌های پاریس می‌گذشت؛ کافه‌هایی که هر کدام‌شان صندلی‌ای را برای نقاش سرشناس اسپانیایی کنار گذاشته بودند. روزی که از او خواستند تابلویی برای نمایش عمومی در غرفه‌ی اسپانیا تو نمایشگاه بین‌المللی پاریس بکشد هیچ ایده‌ای در سر نداشت، تا این‌که حمله‌ی هوایی به گرنیکا او را به صرافت کشیدن...

علی حاتمی تا زنده بود و فیلم می‌ساخت متهم بود به این‌که فیلم‌ساز زمانه‌ی خود نیست و به‌جای آن‌که داستانی درباره‌ی زمانه‌ی خود روایت کند به دل تاریخ می‌زند و بی‌آن‌که به تاریخ وفادار بماند داستانی می‌سازد که هیچ معلوم نیست نسب از کجا می‌برد. آن‌ها که فیلم‌های حاتمی را دوست می‌داشتند از این می‌نوشتند که سینمای او روایت‌گر سنّت بوده و حسرت‌خوار روزهای رفته و گذشته‌ی ازدست‌رفته و نوستالژیِ سال‌هایی که...

. «.در کواکبِ آسمان هم یکی می‌شود ستاره‌ی درخشان؛ الباقی سوسو می‌زنند» و ابوالقاسم عارف قزوینی، تصینف‌ساز و شاعر پرآوازه‌ی عصر مشروطه، بی‌شک آن ستاره‌ی درخشانی‌ست که مردمان آن روزگار و روزگارِ پس از او، مشروطه و داستان‌های دورودرازش را با تصنیف‌های او به یاد می‌‌آورند. عارف قزوینی، به‌قول صدیق تعریف، هم‌زمان چند موهبتِ ممتاز و درخشان داشت: ترانه می‌نوشت و شاعر بود، نواسازی می‌کرد و تصنیف‌سازی می‌ک...

.تاریخ سینمای ایران را معمولاً با فیلم‌های ساخته‌شده به یاد می‌آورند، اما وقتی سراغ فیلم‌سازی مثل بهرام بیضایی می‌رویم، فیلم‌های ساخته‌نشده‌اش هم جزئی از این تاریخ هستند قسمت اول پادکست کارناوال به سه‌گانه‌ی «اعتراضِ» بهرام بیضایی می‌پردازد؛ فیلم‌نامه‌ی ساخته‌نشده‌ی «اعتراض» درباره‌ی آذر شیوا بازیگر سرشناس سینمای ایران، فیلم‌نامه‌ی در مرحله‌ی تولید متوقف‌شده‌ی «لبه‌ی پرتگاه» و دست‌آخر «وقتی همه خو...