Okulsuz Toplum Podcast

Kayıp zaman tablosu New York’un gökdelenleri arasında, bir adamın hikayesi kaybolmuştu. Adı, Jack’ti. 30’lu yaşlarında, başarılı bir işadamıydı. Her şeyin en iyisine sahip olmak için, her şeyi yapmaya hazırdı. Ancak, bir gün, her şey değişti. Jack, işyerinde bir kalp krizi geçirdi. Hastanede, ölümün eşiğindeyken, bir ses duydu. “Jack, neyi kaybetmekten korkuyorsun?” diyordu ses. Jack, gözlerini aç...

Açılış – Kül Rengi Bir Sabah DIŞ – ANADOLU’NUN KÜÇÜK BİR ŞEHRİ – GÜN DOĞUMU Güneş, tıpkı çekingen bir çocuk gibi ufuk çizgisinden yavaşça yükselir. Havanın keskin soğuğu, sokakların bomboş oluşu ve evlerin perdelerinin arkasında gizlenen endişeli yüzler… Hepsi, şehirde olan bitenleri anlatmadan anlatır gibidir. Kameranın yavaşça döndüğü bir sokakta, eski bir okul binasının kapısında zincir vardır....

Gecenin karanlığı İstanbul’un üzerine çökerken, şehrin sokakları alışılmadık bir sessizlikle doluydu. O gece, rüzgâr bile normal esmiyordu; sanki bir şeylerin kırılacağını biliyor, sessizliğini saygıyla koruyordu. Şehrin orta yerindeki bir apartmanda, kırmızı bir mühür ağır ağır kapıya çakılırken içerideki genç kadın, altı aylık bebeğini uyandırmamaya çalışarak gözyaşlarını sessizce sildi. Kocası,...

Adı “Umuda Yolculuk” olan büyük bir feribot , Akdeniz’in sıcak-soğuk sularını her zaman sakin bir zarafetle yarardı. İçinde farklı kültürlerden, farklı yaşlardan, farklı hayallerden insanlar vardı. Kimi öğrenciydi, kimi öğretmen, kimi iş insanı, kimi yol yordam bilmeyen bir genç. Fakat hepsinin ortak bir yanı vardı: iyilikle, eğitimle, merhametle yol alan bir hareketin yolcuları olmaları . Birbirl...

Karakterler: * Anlatıcı (Kadın sesi) — Zamanın ve vicdanın sesi * Ahmet (Erkek, 50’lerinde) — Eski öğretmen, Hizmet hareketinden sürgün edilmiş, içsel bilge. * Elif (Kadın, 20’lerinde) — Eski öğrencisi, yeni kuşağın sesi. * Deniz (Ses efekti) — Sürekli fon sesi, zamanın ve hafızanın sembolü. * Fırtına / Sessizlik — Duygusal geçişlerde kullanılan dramatik unsurlar. 🎙️ SAHNE 1 — “Yanan Gemi” 🎵 Fon:...

Rüzgâr, şehrin üzerinden geçerken bile bir şeyleri savuruyordu artık. Kuşlar bile alçak uçuyordu — sanki gökyüzü adaletsizliğin ağırlığını taşıyamıyordu. Zehra, Boğaz kıyısında eski bir iskeleye oturmuştu. Elinde yıllar önce öğrencileriyle çekildiği bir fotoğraf vardı. Hepsi gençti, umut doluydu. Fotoğrafın arkasına o zamanlardan bir cümle yazmıştı: “Batan gemi değil, inançsızlıktır.” Şimdi o cüml...

Metin, ofisinin camından İstanbul’un gri gökyüzüne bakıyordu. Temmuz 2016’nın o kaotik gecesinden sonra hayatı bir anda altüst olmuştu. Yirmi yıldır inşa ettiği kariyer, dostluklar, toplumsal konumu - her şey bir anda buharlaşmıştı. “Evde kal,” demişti eşi Ayşe telefonda, sesi titriyordu. “Lütfen sakın dışarı çıkma.” Ertesi günler kabus gibiydi. İşyerinden arandı - “Bugünlük gelme,” dediler, bir d...

2016 sonrasında toplum büyük bir şok yaşadı. Birden bire “bedenin eli” akla, kalbe ve vicdana danışmadan hareket etmeye başladı. Kendi bedenine zarar veren, boğazını sıkan, gözünü kapatan, kalbi sıkıştıran yabancı bir el belirdi. Toplum şaşkındı:“Bu benim elim mi? Yoksa bana ait olmayan, bana rağmen hareket eden başka bir güç mü?” Hizmet hareketi, bedenin kalbi gibi çalışıyordu. Merhameti pompalıy...