«وای» از دنیای دوقطبی

اواخر تابستان و اوایل پاییز امسال دور جدیدی از اعتارضات نسبت به سیستم پادشاهی یا حالا هرچی اسمش رو بذاریم بوجود اومد. ما هم مانند همه افراد جامعه از ستم و بیداد بیزاریم و دیگه خسته شدیم ولی حواسمون هم باشه که ما یه چیزی همراه خودمون داریم که ما رو تا حدی با دیگران متفاوت میکنه. اینجا در حد یه خط اینو توضیح دادم.

در چند و چون خودکشی و رهایی از دیدگاه منی که درگیر اختلال دوقطبی هستم. و اینکه خوبه یا بد.

من معتقدم خیلی از کارهای ما نگرانی های پزشکی ایجاد میکنه که طبیعتا باید برطرفشون کنیم و با دارو و کمکهای دیگه برطرف یا کنترلشون کنیم. ولی خیلی از بار این مشکلات واقعا از خود اون مشکلات نیستن، بنظر من از جامعه ست و یا ارزش‌های موجود در جامعه مثل دین. اینجا بگم که من حتی معتقدم پیامبران هم دچار اختلال دوقطبی بودن. ایکاش وقتی بشه این رو با دلایل کافی توضیح بدم. دلایل بسیار متقنی هستن که نشون میدن پیا...

اینبار دیدم دکلمه این شعر از اخوان ثالث که بسیار برام خاطره انگیزه، به حال و روزم میخوره تا اینکه بخوام غمگنانه و دلکنده از خودم بگم.  ولی هر چه هست امید همچنان در دلم موج میزنه. و خودم رو نخواهم باخت. بقول اخوان : بیا ره‌توشه برداریم، قدم در راه بی‌فرجام بگذاریم!

داشتن همسنگ و همسر و دوست و کلا رابطه، در حالت عادی بسیار سخت هست چه برسه برای افراد دچار اختلال دوقطبی که از انجام دادن بسیاری از کارهای مشخص ناتوان هستن، و یا بسختی میتونن انجام بدن. این افراد ، همچون من، دچار مشکلات زیادی هستیم، ناتوانی های زیادی داریم، ولی باز هم اینها دلیل نمیشن که نتونیم رابطه‌ای داشته باشیم و یا اینکه ازدواج بکنیم.  اینجا نگاه کوچکی کردم به این مسئله. 

تغییرات بزرگ و از این شاخه به اون شاخه شدن یکی از مهم‌ترین دلیل‌های پیشرفت نکردن در افراد دوقطبی هست. گرچه اینکار با اشتیاق انجام میشه ولی نتیجه‌ای دردناک داره و بسیار تلخ میکنه زندگی رو.

نگاه کوتاهی کردم به روش‌های درمانی CBT درمان شناختی-رفتاری و روش هیپنوتیزم بیدار.  من هر دو تا روش رو استفاده کردم و  درس‌های خیلی خوبی گرفتم. در مدت کم نمیشه همه تجربیات رو گفت.  ولی دونستنشون بعضی وقتا معجزه‌س.

از پس درد معده برنیومدم و زندگیم یه بار دیگه رفت هوا. و باز باید از نو شروع کنم.  این داستان همیشگی ماست، دقیقا همون لحظه که فکر میکنی داره اوضاع بهتر میشه یهو ابرهای سیاه از راه میرسن.

داستان عشق و نفرت، داستان یه عمر در تعقیب و گریز بودن. و بالاخره همیشه یه روزی این داستانا تموم میشن و اون روز، روز تنها شدن و سعی داشتن بر بیاد آوردن گذشتنه. حکایت من و پدرم.

در یک کلام علاقه مندم به طبیعت اونهم در بهار و تابستان. و این خیلی کمک کرده به درمان و کنار آمدن با بسیاری از این اضطراب‌ها و افسردگی ها.

خانواده و والدین، همزمان می‌تونن حامی و منبع مشکلات باشن. دوستان هم در یک برزخی هستن که در بسیاری مواقع تواناییش رو نداریم که بهشون نزدیک بشیم. پس چطور قراره که در این دنیایی که بصورت پیش‌فرض داره به ما سخت میگیره، به مسیرمون ادامه بدیم.

روایت اولین باری که رفتم پیش دکتر برای مشکلاتی که دقیقا هم نمیدونستم چی هستن فقط میدونستم دارم عذاب میکشم. چیزی که امروز بهش میگن اضطراب، افسردگی، دوقطبی

نگاهی به یکی دو تا از مشکلات و بعد روی دیگه ای از سکه

با احترام به شهدای آبان، شهدای وطن، ایران بواسطه دارو، امیدها در دلم روشن شدن، حالم خوبه و بسیار تغییرات قابل مشاهده هستن و هر روز داره بهتر میشه. و امید دارم که این تغییرات رو گزارش کنم تا امیدی باشه در دل اونهایی که دنبال درمان هستن.  با من همراه باشید تو این راه پر از پایین و بالا.

اولین نشانه های بهبودی هر چند بسیار کم و کوچک. اینجا، نقطه تغییر. خواب بد، عوارض جانبی بسیار ، ولی کورسوی امید.

دغدغه ی داشتن یک زندگی عادی برای افراد دوقطبی ، شبیه یک آرزوست. در اینجا چند جمله در مورد این مشکلات که در سنین بزرگسالی شاید پر رنگتر باشند میگم.

 پیرامون مشکلات افراد دوقطبی. مشکلات اقماری که در میان سنین 13 تا 30 سالگی فرد دچار رو وارد دنیای متفاوتی نسبت به افراد عادی میکنن. گرچه بحث علمی و دقیق و عمیقی هست ولی جسارت کرده و فقط خواستم دردودلی در این زمینه بکنم. 

پراکنده صحبت کردم در مورد تنهایی . میان همه دوستان و اطرافیان نشستی ولی باز تنهایی . باز نگاه میکنی و کسی رو نمیبینی. جرئت هم نمیکنی گاها با کسی صحبت کنی چون نمیدونی که دوست تو هستن یا نه. حتی با  دوست دختر یا دوست پسر . تو بعضی از این پادکستها مخاطبم بصورت ناخودآگاه پسرها و مردها هستند. بر من خرده مگیرید لطفا

در اینجا یک نکته گفتم در مورد اینکه آینده یک فرد دچار دوقطبی چه میتونه باشه. نکته مهم دیگه اینکه گروه اینستاگرام که راه انداختم و نمیدونم اصلا بدرد میخوره یا نه.  میذارم اینجا و انتظار دارم این فقط یه شروع باشه و دوستان ، گرد راه بپذیرند و راهی برای وصل کردن عزیزان پیدا کنن. bi.polar.farsi

در اینجا به کوتاهی نگاهی میکنم به تعدادی از داروهایی که استفاده کردم وعوارض بعضی از مهم ترین شان. داروهایی مانند لیتیم و دپاکین و لاموتریژین اینکه چرا نتونستم ادامه بدم. اینکه چه شد بعد از شروع کردن داروها.  میخواستم اینو بگم تا جاییکه ممکنه نمیخوام بحثم بالاتر از 10 دقیقه بشه.  و یک نکته دیگه اینکه من یک گروه اینستاگرامی هم راه انداختم. نمیدونم اصلا ازش استقبالی بشه یا نه. اگه بنظرتون م...

گفتنش راحت نیست، بالا و پایین، کم و زیاد، و تغییرات مدام و گرفتگی.  همیشه منتظری حالت بهتر بشه، ولی هیچ وقت تمام رخش رو نشون نمیده. این چه داستانیه؟ با سدیم والپرات و بقیه هم گویا هنوز نرسیدیم به اونجایی که باید برسیم.  بشنوید این قسمت رو و نظراتتون رو برای من بنویسید. بزودی یک جایی درست میکنیم تا تبادل نظر کنیم.

نگاهی بسیار کوتاه و گذرا به حرف زدن با خویشتن، حوصله و میل جنسی، در افراد دچار اختلال دوقطبی . وارد جزییات نشدم. ولی بعدا خواهم شد. قدم به قدم . 

مشکلات افراد دچار دوقطبی را نمیتوان در این مجال خلاصه کرد. ما افراد عادی نیستیم. ذهنمان درگیر نگرانی های خودش است و یاری مان نمیکند. در اینجا کمی از مشکلات گفتم. 

طی درگیری های بسیاری که با خودم داشتم بالاخره بعد از سالها کش و قوس فهمیدم که "دیوانه " ام. هم خبر خوب و هم خبر بسیار دردناکی بود. خوب ، چون بالاخره فهمیدم مشکل کجاس و بد، که فهمیدم چقدر مشکل جدیه.