Ne Umduk Ne Bulduk

Rory Gimore gibi 17 yaşında bildiğimiz cevapları 27'de unuttuk mu? Annem bana sabah ezanıyla doğdun diyor. Batman'de de "Gecenin en karanlık vakti safağa en yakın vaktidir" diye bir replik vardı. Yani yeniden doğuşun sabaha karşı 4'teki düşüncelerle bir alakası olmalı. (ilk 1 dk ses biraz sorunlu)

"Gözlerinin içini parlatan şey için savaşmamak ne büyük korkaklık" diye bir söz çıktı karşıma. Sahi ben ne zaman bırakmıştım tutkularım uğruna savaşmayı? Bu sözün peşinden giderken hem pek çok sözü sıraladım hem de kış kapanması (winter arc) sürecinden gözlerimizde ışıltıyla çıkabilir miyiz üzerine çene çaldım.

Düştüğüm, pes etmeye yaklaştığım ve yeniden başlamayacağını sanan her versiyonuma söylemek istediğim şey şu olurdu: "Geriledin diye dağılmayacaksın sen Osmanlı değilsin. İnsan olmak böyle bir şey, hepsi bu oyunun- deneyimin- simülasyonun her ne derseniz parçası."

Yeni ilişki tipleri ve erkeklerin beklentileri bizi delirtti ve biraz cinsiyetçi bir bölüm kaydettik, pişman değilim. (devamı gelecek)

Mardin macerasının artık dibini süpürüyoruz. Büyük hikayede yan karakter olmak mı, küçük hikayede ana karakter olmak mı? İşte bütün mesele bu. İstanbul'a döndükten sonra kıymetini daha iyi anladığım özellikleriyle Mardin'de yaşamak üzerine son bir bölüm daha.

Bir japon atasözü der ki "bedbaht olma" diyerek kapattığımız Mardin macerasından sonra, hadi bari kendimi seveyim kendimden ötürü moduna geçtim. Özür diler gibi yaşamayı bırakıp lütfeder gibi yaşamaya başlıyoruz. Yolumdan dönmeyeyim diye de buraya sesli kanıt bırakıyorum :)

"Kalmak için çırpınsan bile burası gitmen gereken ilk yer" diye bir söz var, içime oturdu. Ben de ilk şehrim ve ilk evimle vedalaşırken, yine gereğinden fazla şey anlatarak dövüştüğüm ejderhalardan da peşinden koştuğum beyaz tavşanlardan da bahsediyorum.

Artık haritalarda "Burada ejderhalar yaşar" yazmıyor ama burada hala ejderhalar yaşıyor. Bilinmeyen ve tehlikeli olanın cazibesi üzerine lak lak ederken Kurtlar Vadisi referansları da içeren bir bölüm. (bahtsız bölümüm iki kere sildirildi bu sefer vahiy inse dinlemem)

Aile evi ve İstanbulla vedalaşıp Mardin'de 1+1 hayatına geçtim. Peki hep hayalini kurduğumuz kendimize ait o ev özgürlük mü demek sorumluluk mu?

Umduğumuzu asla bulamadığımız şeyler köşemizde bu bölüm 2020 ve Erasmus var. Arkadaşım, bu dönemde Avrupa ülkelerinde atlattığı badireleri anlatıyor. Ve evet, ben bir zamanlar öğretmenlik yapıyordum.

Anne ben ev genci miyim? Türkiye'de çalışmayan ve okumayan bir jenerasyon var ve buna "Ev genci" demişler. İşsizlik ve aşksızlık konuşurken, direksiyonu yirmili yaşlar bocalamasından kırıp "bizim jenerasyonun Allah belasını verdi galiba" sonucuna vardığımız bir bölüm. Bireysel olan toplumsaldır.

İkinci sezonu tam da kaldığımız yerden açıp, gittikten sonra neye tutunacağız sorusuna birlikte yanıt arıyoruz. Kumarı bilmem ama iş ve aşkta kaybedince kendimize tutunmaya karar verdik. Tabii bir de şey var, instagrama karşı geçmeyen öfkem ve dünya yanarken hayatımıza devam etmemiz... Bölümün devamı haftaya gelecek

2023'ün son gününde, yılın son bölümünü yetiştirdim. Yine biraz içsel yüzleşmelerle yılın z raporu biraz 2024 dilekleri ve biraz da kırılan kalplerin hikayesi. 2023'ten iliğimle kemiğimle nefret ettim, artık defolup gidebilir.

"Mutlu olmadığın yerden kaçıp git ve bunun için de güçlü ol" Yollara düşmeye hazırlanırken gidebilmenin her zaman yollarla alakalı olmadığını keşfettim. Bazen bir odayı terk etmek de cesaret gerektirir. İşlerden, sevgililerden ve arkadaşlardan da gidilir.

Bu bölüm benim için kaydetmesi ve yayımlaması zor bir bölüm oldu. Çok fazla yarayı masaya yatırdık ki bu aynı zamanda tezgaha serdik demek oluyor sanırım. Yaralananın değil yaralayanların utanması için konuşmaya devam. Geri bildirimleri Instagramdan bekliyorum.

Yetişkin olmanın dayanılmaz hafifliği gibi bir bölüm daha. Yasemin ile geçen bölümde kaldığımız yerden devam ediyoruz (part 2) Gerçek dışı iş ilanları ve iş hayatında bize sunulanları konuştuk.

"Hiç de bize anlatıldığı gibi olmadı" temalı programımızın bu bölümünde 20'li yaşlar konusunu konuştuk. Gerçekten hayatın en güzel yılları mı, yoksa kan ter gözyaşı mı dolu? (Taraflı soru cümlesi)

Instagram bizi kandırıyor. Yirmili yaşların hayatın en güzel yılları olduğu İsviçreli bilim insanları tarafından kanıtlanmalı. Gece üçte tek başıma kaydettiğim mental breakdown gibi bir bölüm.

"Gazeteci olmak ya da olmamak işte bütün mesele bu" mottosuyla yola çıkıp Gazetecilik bölümüne, sektöre ve alana dair her şeyi İÜ Gazetecilik mezunları olarak açık açık konuşuyoruz. Özellikle tercih dönemindeki gazetecilik adaylarına bu bölümü tercih ederlerse yaşayacakları durumları kendi deneyimlerimiz üzerinden anlatmak istedik.

Alınmak ya da alınmamak, işte bütün mesele bu... İlk bölümümüzde unutulmaz mülakat deneyimlerimizi konuştuk. Ne olmak istiyoruz, kendimizi nerede görmüyoruz ya da göremiyoruz konularını sesli sesli düşündük. Arada ağlanacak halimize kahkahalar attık ve sevmediğimiz ne varsa yerin dibine soktuk.