NE OLDU BİLİYOR MUSUN?

“Kıskançlık, menfaat, sessiz rekabet ve dostluğun yavaş yavaş ölüşü…” @selmanigar

Flörtte belirsizlik, araya giren sessizlikler, ghosting ve açık iletişimin neden bu kadar önemli olduğunu konuşuyoruz. Bazen çok güzel geçen bir date sonrası her şey bir anda değişir. Mesajlar azalır, aramalar kesilir, araya günler girer ve insan kendini şu sorunun içinde bulur: “Ne oldu şimdi?” Bu bölümde bir flörtün nasıl yavaş yavaş çürüdüğünü; sessizliğin, açıklamasızlığın ve belirsizliğin ins...

Herkesin mutlu olduğu ama kimsenin kendisi olmadığı bir dünya . Bu bölümde Pluribus dizisinden yola çıkarak uyumlanmayı, birey kalmanın yalnızlığını ve kendi sesimizi korumanın bedelini konuşuyoruz. @selmanigar

Ya baska bir karar verseydik? Ya baska bir sehre gitseydik? Ya su an yasadigimiz hayat, sadece bir sonraki cesaretimize kadar bekledigimiz yer ise? Bu bolumde zaman cizelgelerimizi, kacirdigimizi sandigimiz ihtimalleri ve icimizde hala devam eden “ben daha fazlasini istiyorum” sesini konusuyoruz. Benim hikayem burada bitmiyor. @selmanigar

Anneler Günü özel bölümünde; tek başına iki çocuk büyütmenin görünmeyen emeğini, hem anne hem baba olmanın ağırlığını, çalışan bir anne olarak hayata yetişmeye çalışmayı ve tüm yorgunluğun içindeki büyük sevgiyi konuşuyorum. Bu bölüm, çocukları için her gün yeniden ayağa kalkan, çoğu zaman fark edilmeden çok şey başaran bütün annelere gelsin. @selmanigar

Bir şeyler başlıyor gibi oluyor ama kök salmıyor. Çünkü artık mesele hoşlanmak değil; hoşlandığın şeyin arkasında durabilmek. @selmanigar

Boşandıktan sonra flört etmek, sadece birini yeniden sevmeye çalışmak değil; kendini yeniden seçmeyi öğrenmek aslında. Bu bölümde flört sinyallerini, red flag’leri, duygusal kapasite meselesini ve neden bazen çekimi ilişki sanıp yanıldığımızı konuşuyorum.

Bu bölüm biraz annemin korkuları, biraz benim sezgilerim, biraz da zihnin felaket yazarlığı üzerine. Delilerle başlayan hikaye; korku, sezgi, panik, anda kalmak ve zihnin bize oynadığı oyunlara uzanıyor. Bazen insanın yaşadığı şey, başına gelen değil; gelmesinden korktuğu şey oluyor.

Bazı şeyler önce hissediliyor, sonra yaşanıyor. Bu bölüm biraz sezgilerden, biraz iç sesimizden, biraz da insanın kendine inanmayı yeniden öğrenmesinden geçiyor. @selmanigar

Neden artık duygularımızı Türkçe değil de bu terimlerle anlatıyoruz? Neden biri mesaj atmayınca “üzüldüm” demiyoruz da “ghosting yaptı” diyoruz? Neden biri bizi şaşırtınca “garipti” demiyoruz da “red flag” diyoruz? Neden ilişki yaşayıp hala adını koyamıyorsak buna “situationship” diyoruz? Bu bölüm sadece kelime anlatmıyor. Bir kuşağın aşk yaşama biçimini anlatıyor. @selmanigar

İnsan biraz yaşadığı şey, biraz da yaşadığını kendine nasıl anlattığıdır. Bu bölüm bunu konuşuyoruz. @selmanigar

Bugün İnci Kazan ile; sporu bir yaşam biçimine dönüştürmeyi, bedenle savaşmadan onunla birlikte yaşamayı, öz şefkati ve kendini sevmeyi konuşuyoruz. @selmanigar

Bu bölümde size bir kitaptan bahsediyorum ama aslında biraz da bir dostluktan, bir dönemden ve hafızamda yer eden çok özel bir hatıradan söz ediyorum. Yıllar önce bir arkadaşımın bana hediye ettiği Tatlı Rüyalar, benim için sadece çok sevdiğim bir kitap olmadı; aynı zamanda kahkahayla, paylaşımla, dostlukla ve hatta kuru dolmayla birleşen bir anıya dönüştü. Bu bölümde Alper Canıgüz’ün o absürt, ze...

Bu bölüm tam bir eşik bölümü. Hayatında “çok yorgunum”, “sınanıyorum” ya da “yol ver gitsin” cümleleri dönüyorsa, belki de vazgeçmek istemiyorsun; sadece artık eski versiyonunla devam edemiyorsun. Bu bölümde büyümeyi romantize etmiyoruz, net konuşuyoruz. Çünkü bazen sınanmak sandığın şey cezalandırılmak değil, kapasitenin genişlemesi. Bazen yorgunluk çalışmaktan değil, kendini sürekli ertelemekten...

Hayat gerçekten zor mu… Yoksa biz mi zihnimizde yazdığımız hikayelerle onu zorlaştırıyoruz? Bu bölüm biraz yüzleşme içeriyor. Bir mesaj geç geldiğinde yazdığımız “demek ki”li senaryoları… Bir plan değiştiğinde içimizde büyüttüğümüz ihtimalleri… Henüz yaşanmamış şeyler için hissettiğimiz kırgınlıkları konuşuyoruz. Çünkü çoğu zaman bizi üzen olayın kendisi değil, o olaya yüklediğimiz anlam. Zihin ço...

Hayat bazen sadece tereyağlı kızarmış ekmek ister…. @selmanigar

Bu bölüm, “Ben mi fazla istiyorum?” diye kendine soranlar için. Sevilmekle hayatın içinde bir yere sahip olmanın aynı şey olmadığını konuşuyoruz. Plan değil, boşluk olduğumuz ilişkileri… Jest yerine cümle aldığımız anları… Ve “anlayış” kelimesinin bazen nasıl bir konfor kalkanına dönüştüğünü. Bu bir ayrılık hikâyesi değil. Bu bir fark etme ve rol bırakma hikâyesi. Eğer sadece uygun olduğunda hatır...

Sınır koyduğumuzda gerçekten ne olur? Bir bağ mı kopar, yoksa ilk kez netleşir mi? Bu bölümde sınırı soğukluk ya da mesafe olarak değil, kendimizle temas ettiğimiz yer olarak ele aldım. Belki dinlerken şunu fark edersin: Bazı “kaybettim” dediğimiz anlar, aslında ilk kez kendimizi kaybetmediğimiz anlardır. @selmanigar

Bazen bir şey hissedersin. Ne tam bir kişi, ne net bir hikaye… Ama içerde bir yer açılır. Bu bölümde şunu sordum: Bir his neden bu kadar güçlü gelir? Ve biz neden bazı hislere, olduğundan fazla tutunuruz? Bu bir ilişki anlatısı değil. Bu, bir ihtiyacın fark edilme hikayesi. Anlaşılmış hissetmek, sakinleşmek, kendin olabilmek… Bazen bir his, karşımızdakiyle değil bizim içimizdeki eksik bir yerle il...

Bazen his, bakmaktan önce gelir. Bazen birini görmeden bir şey hissedersin. Ne yüzünü bilirsin, ne nasıl baktığını. Ama yanında daha sakin olduğun bir yer açılır. Bu bölümde şunu sordum: Biz gerçekten birine mi bağlanıyoruz, yoksa onun yanında kendimiz olabildiğimiz hâle mi? Çekimin ne olduğunu, alışkanlıkla his arasındaki farkı, ve neden bazı duyguların bu kadar tanıdık geldiğini konuştuk. İnsan...

Bu bölümde; neden dokunmaktan kaçtığımızı, neden “iyiyim” demeyi seçtiğimizi ve gerçek temasın bizi neden bu kadar korkuttuğunu konuşuyoruz. Belki de en büyük eksikliğimiz, birinin yanında gerçekten durabilmek. Dinle. Belki sana hiç beklemediğin bir yerden dokunur.

Bazı değişimler yüksek sesle olmaz. Bir gün uyanırsın ve fark edersin: Aynı şeyler oluyor ama sen artık aynı yerde durmuyorsundur. Bu bölüm, eskisi kadar üzülmemeyi, her şeyi kişisel almamayı, bazı ihtimallere dokunmamayı öğrenmekle ilgili. Bir kopuş değil bu. Bir hesaplaşma da değil. Sadece sessiz bir yer değişikliği. Dinlerken birini düşünebilirsin. Ya da ilk kez kendini gerçekten fark edebilirs...

Bu bölümde kimseye “ayrıl” demiyoruz. Ama potansiyele neden bu kadar tutunduğunu fark ettiğinde, bazı bağlar kendi kendine düşüyor. Netlik yokken beklemeyi, “aslında iyi biri” cümlesini, bir ihtimal uğruna yorulmayı konuşuyoruz. Ve belki de ilk defa şunu duyuyorsun: 👉 Sorun sen değilsin. 👉 Sorun, yanlış yerde doğru kalmaya çalışmak. Dinlerken bir yerde duracaksın. “Ben de bunu yaşıyorum” diyecek...

Bu bölümde büyük suçlamalar yok. Dram yok. Kahraman–kötü ayrımı yok. Bu bölümde sadece gerçekler var. Bir evlilik nasıl sessizce biter? İnsan, ilişki içindeyken nasıl yalnız hisseder? Annelik, emek, çalışma, hayaller… Bunlar ne zaman “fazla” sayılmaya başlar? Bu bölüm; anlaşılmadığını hissettiğin anları, görülmediğin yerleri, ve kendini ertelediğin yılları anlatıyor. Acıtan şeylerin üstü örtülmüyo...

Aşk mı… yoksa seçilmiş olmak mı? Bu bölümde romantik cümleler yok. Masallar yok. Kendini kandırmaya yer yok. Bu bölümde şunu soruyoruz: Birinin seni bırakmaması gerçekten aşk mı? Yoksa sadece… seçilmiş olmanın sarhoşluğu mu? Israrı sevgi sandığımız, peşinden koşanı “doğru kişi” ilan ettiğimiz, görülmenin kalp atışlarını bastırdığı o yaşlara dönüyoruz. Bir “neden olmasın” evetinin arkasında ne vard...