Mila’s Audiodagboek

Gisteren zag ik haar weer. Ze lachten. Ze dronken wijn. Ze gaf hem een knuffel. En terwijl ik dacht dat ik vooral naar hén keek, ontdekte ik vandaag dat ik eigenlijk steeds vaker naar mezelf kijk. Want misschien is dat wel het gekste van alles. Niet dat hij verandert. Maar dat ik verander. Ik betrap mezelf op kleine dingen. Andere kleding. Lipgloss terwijl ik de deur niet uit hoef. Mijn haar los i...

De afgelopen dagen begon ik steeds meer aan mezelf te twijfelen. Zag ik echt een tweede schaduw? Of wilde ik die gewoon zien? Ik nam me voor om mezelf niet meer gek te maken. Dat voornemen hield precies één dag stand. Vanavond was ze er weer. Dezelfde vrouw. Tenminste... dat denk ik. En ineens merkte ik iets wat ik liever niet had willen voelen. Jaloezie. Niet omdat ik wist wie ze was. Juist omdat...

Gisteren dacht ik eindelijk een logisch antwoord te hebben. Totdat dat antwoord zichzelf weer tegensprak. Het damesvest leek te verdwijnen... en hing een paar minuten later ineens weer precies waar het eerst ook hing. Ik weet inmiddels niet meer wat erger is. Dat ik dingen zie die er misschien niet zijn. Of dat ik bang begin te worden dat ik ze wél goed zie. Vanavond gebeurde er opnieuw iets wat i...

De afgelopen weken begon alles met een verrekijker. Daarna kwamen de bloemen. Een damestas. Een vrouw. Een klein lampje dat steeds op hetzelfde moment leek te branden. En gisteren dacht ik opnieuw een schaduw te zien die er misschien helemaal niet was. Ik probeer mezelf steeds vaker wijs te maken dat ik dingen invul. Dat mijn hoofd sneller werkt dan mijn ogen. Misschien is dat ook zo. Maar vanavon...

Er zijn van die momenten waarop je weet dat je iets beter niet kunt doen. Niet omdat het verboden is. Niet omdat iemand er last van heeft. Maar omdat je diep van binnen al weet dat het je alleen maar verder meesleept. Dat gevoel had ik vanavond. Een paar weken geleden kreeg ik van Daan een kindertelescoop. Als grap. Hij vond het hilarisch. Ik eigenlijk ook. Hij stond daarna vooral als decoratie in...

De afgelopen weken is er iets veranderd. Niet aan de overkant van de straat, maar hier. Bij mij. Eerst keek ik alleen als het toevallig gebeurde. Daarna werd het een gewoonte. Inmiddels betrap ik mezelf op dingen die ik een paar maanden geleden belachelijk had gevonden. Ik let op lampjes, gordijnen, overhemden en zelfs op hoe laat iemand ongeveer thuiskomt. Na de bloemen, de mysterieuze tas, de vr...

Het grappige aan deze memo's... is dat niemand van plan is om er verslaafd aan te raken. En dan ineens,... zit je er midden in.

De afgelopen dagen betrap ik mezelf steeds vaker op details die me vroeger nooit waren opgevallen. Een overhemd. Een lampje. Een schaduw. Vanavond gebeurde er eigenlijk niets bijzonders. En toch bleef ik veel te lang staan. Niet omdat ik iets zag... maar omdat ik hoopte dat er iets zou gebeuren. Misschien is dat nog wel erger.

Vorige keer dacht ik opnieuw iemand achter hem te zien. Een schaduw. Misschien was het een reflectie. Misschien niet. Ik probeer mezelf steeds vaker ervan te overtuigen dat ik dingen invul die er niet zijn. Alleen merk ik ondertussen ook steeds meer andere dingen op. Dingen waarvan ik vroeger niet eens wist dat ze bestonden.

De afgelopen weken ben ik steeds beter gaan kijken. Misschien wel té goed. Eerst waren het bloemen. Daarna een tas. Toen een vrouw. En nu is er iets anders. Iets waar ik geen logische verklaring voor kan vinden. Tenminste... dat houd ik mezelf voor. Want misschien is de enige logische verklaring wel dat ik dingen begin te zien die er helemaal niet zijn.

Tussen alle memo's door ben ik eigenlijk vooral benieuwd naar één ding... Welke memo zorgde ervoor dat jij bleef luisteren? Stuur me een DM of een spraakbericht. Misschien hoor je jouw reactie straks terug in een volgende memo. ❤️

Ik kreeg dus gisteren een spraakbericht. Van iemand die al mijn memo's luistert. En die zei iets... waar ik echt even stil van werd.

Weet je wat ik zo leuk vind? Mensen sturen me berichten met...

Twee dagen geleden keek hij me aan. Tenminste... dat denk ik nog steeds. Sindsdien probeer ik mezelf wijs te maken dat ik overal te veel achter zoek. Dat lukte redelijk. Totdat me iets begon op te vallen. Een klein lampje. Achter in zijn appartement. Waarschijnlijk volkomen onbelangrijk. En toch ben ik er inmiddels veel te veel mee bezig.

Gisteren zag ik haar voor het eerst echt. Ze gingen samen weg, kwamen samen terug en toch bleef ik met meer vragen achter dan antwoorden. Vanavond gebeurde er bijna niets. En juist daarom bleef één moment de hele avond door mijn hoofd spoken. Een blik duurt misschien twee seconden. Maar soms zijn twee seconden meer dan genoeg.

Gisteren bleef ik achter met één vraag: van wie was die tas? Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik er te veel achter zocht. Dat lukte precies één dag. Want vanavond werd er aangebeld. Of nou ja... dat denk ik. Ineens was ze er. En vanaf dat moment werd mijn hoofd weer mijn grootste vijand.

Gisteren zag ik iets naast zijn voordeur staan wat me de hele avond bezighield. Een damestas. Vanmorgen dacht ik nog dat ik mezelf weer eens gek had gemaakt. Tot vanavond. Want soms krijg je antwoord op één vraag... en ontstaan er meteen drie nieuwe. En ik begin steeds vaker te twijfelen of ik nog wel objectief kijk.

Na gisteren bleef ik met een ongemakkelijk gevoel achter. Ik betrapte mezelf erop dat ik niet meer alleen keek, maar wachtte. Vanavond dacht ik dat het een gewone avond zou worden. Tot hij thuiskwam met een bos bloemen. Het bijzondere was niet die bos bloemen. Het bijzondere was wat mijn hoofd er vervolgens allemaal van maakte.

Ik dacht altijd dat ik keek omdat hij er was. Maar vanavond realiseerde ik me iets vervelends. Het gaat al lang niet meer om kijken. Het gaat om wachten. En misschien zelfs om missen. Wat een belachelijke conclusie is als je bedenkt dat ik deze man nog nooit gesproken heb. Toch bleef die gedachte hangen. Veel langer dan ik wilde.

Van sommige dingen merk je pas hoeveel ruimte ze innemen als ze er niet zijn. Vanavond was het appartement aan de overkant donker. Geen licht. Geen beweging. Geen schim achter het raam. Niks. En ergens tussen het eerste kijken en het vierde keek ik mezelf ineens recht aan.

Daan vond het grappig. Ik iets minder. Een paar weken geleden gaf hij me een kindertelescoop cadeau. Als grap. Die stond sindsdien vooral decoratief in mijn woonkamer. Tot vanavond. Want soms maak je een beslissing waarvan je vooraf al weet dat het geen goed idee is. En toch doe je het.

Ik dacht dat er geen gordijnen zouden komen. Of allemaal tegelijk. Zoals normale mensen doen. Maar blijkbaar niet. Want vanavond hing er ineens één. Gewoon één. Alsof iemand halverwege een klus gestopt is. Of alsof er een reden achter zit. En inmiddels ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik daar veel te lang over na ga denken.

Een week geleden dacht ik nog dat alles ging veranderen. Dat de gordijnen eraan kwamen en dat het uitzicht zou verdwijnen. Maar de ladder staat er nog steeds. De dozen ook. En ondertussen merk ik dat ik niet meer alleen kijk als hij er is. Ik wacht. En dat verschil voelt groter dan ik wil toegeven. Want wachten doe je niet op iets onbelangrijks.

Geen memo vandaag. Wel iets wat ik even wilde zeggen.

Ik dacht altijd dat het vanzelf een keer zou gebeuren. Dat iemand die ergens net woont uiteindelijk gordijnen ophangt. Logisch. Normaal. En toch had ik er nooit echt over nagedacht. Tot vanavond. Want soms zie je iets kleins aan de overkant van de straat en besef je ineens dat er iets gaat veranderen. En dan merk je pas hoeveel ruimte datgene in je hoofd heeft ingenomen.