کتابخانه

ديدار با اكبر سالهای زندان با همة رويدادهای مهيب و سنگينی كه هرگز در خارج از جبر زندان توان مواجه شدن با آنها را نداشتيم، يكي پس از ديگري مي آمدند و مي گذشتند. گاه از شدت خشم و درد تا مغز استخوان مي سوختيم و شعله مي كشيديم، اما آن را فرو مي خورديم. در سال ۶۵ ، خواهرم پروانه را كه در ۳۰ خرداد ۶۰ دستگير شده بود، از قزلحصار به بند ما در اوين آوردند . بعد از ۵سال توانستم با خواهرم هم سلول و هم بند شوم...

وقتي شكنجه گر زانو ميزند طي يك ماهي كه در بهداري اوين بستري بودم، دختري خنده رو و صبور و بسيار لاغر و نحيف در همان اتاق بستري بود كه بعداً فهميدم همان مجاهد قهرمان آزاده طبيب است.او را وحشيانه شكنجه كرده بودند، چند بار زير شكنجه بيهوش شده بود؛ تا جايي كه يكبار بازجوها فكر كردند مرده است.او را در يك پتوانداخته و به بهداري منتقل كردند.حين شكنجه، آزاده نه هيچ تكاني ميخورد، و نه هيچ صدايي ميكرد و همين...

غصه نخور، جاي بدي نمي روم! يك هفته بعد از اين كه زهرا نظري از دادگاه برگشت و مصاحبه را قبول نكرد، اسم ۱۰ نفر را از بلندگو خواندند، زهرا نظري، فرح ترابي، فاطمه آصف و…گفتند اين افراد با كلية وسائل به دفتر بند مراجعه كنند. وقتي ميگفتند »با كلية وسايل…« سه معني داشت، يا بند نفرات عوض شده بود، يا آزادي بود يا براي اعدام ميبردند. همه مي دانستيم كه آنها را آزاد نمي كنند وازآنجا كه همه شان زيرحكم بودند،فه...

سرداری که شکنجه‌گران در برابرش زبون بودند محمد حنیف‌نژاد با شخصیت خارق‌العاده‌اش همه را تحت تأثیر قرار می‌داد. در زندان حتی شکنجه‌گرانش به او احترام می‌گذاشتند. او به‌خاطر خصوصیات و منش انسانی والایی که داشت، مثل شمعی بود که همه گرد وجودش جمع می‌شدند تا از نور او بهره بگیرند. حتی شکنجه‌گرانش از دقت، نظم و انضباط او و نیز از قدرت بالای او در درک و تجزیه تحلیل مسایل شگفت‌زده بودند. همان زمانها یکی ا...

مهندس بازرگان:‌چشم، با کمال میل هفته‌نامهٌ «عصر ما»، نشریهٌ باند مجاهدین انقلاب اسلامی، در شمارهٌ مورخ 21خرداد79، مصاحبه‌یی با محمدمهدی جعفری که وی را «دکتر سیدمحمدمهدی جعفری، استاد دانشگاه شیراز و نمایندهٌ دور اول مجلس شورای اسلامی و از یاران آیت‌الله سیدمحمود طالقانی» معرفی کرده، چاپ کرده است. ‌در این مصاحبه محمدمهدی جعفری به موضعگیریهای خمینی در قبال جریانات مختلف و مجاهدین قبل از پیروزی انقلاب...

بند تنبيهي درپاييز ۶۴ كه من به بندعمومي رفتم،يكبارمن و يكي ديگرازبچه ها را صدا زدند و با يك بهانة واهي و مسخره، به بند تنبيهي فرستادند. درهاي بند تنبيهي بسته بود و در هر اتاق ۵ در ۶متر، حدود ۶۰ تا ۷۰ نفر زنداني انداخته بودند كه اغلب از بچه هاي زندان قزل حصار بودند كه به اوين منتقل شده بودند. در آنجا روزي دو بار درها را فقط به مدت ۱۵ دقيقه باز مي كردند تا از دستشويي،ظرفشويي،لباسشويي وحمام استفاده ك...

در مراسم بزرگداشت پدر طالقانی در حسینیهٌ ارشاد(1377) 2000تن برای بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران ابراز احساسات کردند. در مراسمی که به‌مناسبت بزرگداشت رحلت پدر طالقانی در تهران در حسینیهٌ ارشاد برپا گردید، انبوه جمعیت شرکت‌کننده در این مراسم برای بنیانگذاران کبیر سازمان مجاهدین خلق ایران، مجاهدین شهید، محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان به‌طور یکپارچه ابراز احساسات کردند و پرشورترین...

اوين بند ۲۴۰ بالا مرا به بند ۲۴۰ ، طبقة بالا، اتاق شمارة ۵ منتقل كردند. وقتي وارد بند شدم و چشمبندم را برداشتم، در اولين نگاه از تراكم موجود در آن جا و تعداد انبوه زندانيان، جا خوردم. كم كم اوضاع دستم آمد كه در اين بند تا بيش از ۱۰ برابرظرفيتش،زندانيان را روي هم تلنباركرده بودند.دراتاقهايي كه حداكثر براي ۱۰ تا ۱۲ نفر ساخته شده بود، تا ۹۰ نفر و در اتاقهاي كمي بزرگتر تا ۱۲۰ نفر جا داده بودند. به طور...

پیام پدر طالقانی به‌مناسبت چهارم خرداد (1358) امروز برای تجلیل از شهدایی جمع شده‌ایم که از خون پاک آنها پس از هفت سال سیلابها برخاستند، همانها که برای درهم‌کوبیدن شرک و بتها و اقامهٌ توحید به‌پا خاستند. دشمن مشترک هم از همین جهت از آنها انتقام می‌گرفت. و ما نقموا منهم الا ان یؤمنوا بالله العزیز الحمید. آنها شاگردان مؤمن و دلدادهٌ مکتب قرآن بوده گوهرهایی بودند که در تاریکی درخشیدند. حنیف‌نژاد، بدیع...

خاطره‌یی از حنیف آقای نابو سال 1342 بر سر میز غذا، در مرکز توپخانه در اصفهان مرحوم محمد حنیف‌نژاد در پاسخ به یکی از دوستان گفت خدا اسلام را به‌خاطر انسان فرستاد نه انسان را برای اسلام. این حرف حنیف‌نژاد که برای همهٌ ما جدید بود ما را به فکر فروبرد و بحث ادامه‌داری را بین پرسنل وظیفه در پادگان باعث شد. بالاخره ضداطلاعات پادگان او و تنی چند از دوستان را برای بازجویی احضار کرد. سرگرد ضداطلاعات از ما...

شهناز و سرگذشت او بعد از گذشت يك سال ونيم در سلول انفرادي، يك روز صدايم كردند و به بند يك عمومي رفتم. بعد از مدتي شهناز احسانيان، دوستي كه در اولين سال ورودم به زندان با او آشنا شده بودم، هم به آنجا آمد. شهناز اهل مازندران بود و در سرزندگي، نشاط، روحية قوي و انگيزة بالا، بين همة بچه هاي زندان شاخص بود. آنقدر بي ريا و خاكي بود كه همه او را دوست داشتند. پس از دستگيري، او را ساعت ها به حالت قپاني بست...