Kanlar Düşer

Scream 3'ü (Wes Craven, 2000) konuştuğumuz bu bölümde, önceki filmlerden pek sevdiğimiz karakterleri Hollywood'a uğurluyor ve bu vesileyle küçük kasabalarda geçmesine aşina olduğumuz Çığlık serisinin büyük şehirde, hem de film endüstrisinin tam ortasında nasıl işlediğini derinlemesine inceliyoruz.

Halloween 2'yi (Rick Rosenthal, 1981) konuştuğumuz bu bölümde, filmin 'sürpriz'i ve Michael Myers'ı insanlaştırma çabasına dair hislerimizi ve seri üzerindeki etkilerini tartışıyor, ayrıca filmin ilkiyle hangi yönlerden benzeşip ayrıştığını ele alıyoruz.

Don't Look Now'u (Nicolas Roeg, 1973) konuştuğumuz bu bölümde filmin zamanı ve mekanı bölen kurgusunu ölüm, yas ve aile temaları bağlamında ele alıyor; ve film boyunca karşımıza çıkan çeşitli motiflerin anlamlarını tartışıyoruz.

The Conjuring'i (James Wan, 2013) konuştuğumuz bu bölüm biraz değişik oldu. Birimiz filmi hiç sevmezken, diğerimiz filmin kurtarılabilecek yanları olduğunu düşünüyor. Bölümü özetleyemedik, en iyisi dinleyip siz karar verin.

Event Horizon'u (Paul W S Anderson, 1997) konuştuğumuz bu bölümde hibrit türlere giriş yapıyoruz ve bilimkurgu ikonografisi ile korku türünün tema ve trope'larının birleşiminden doğan anlamları tartışıyoruz.

Friday the 13th Part 2'yi (Steve Miner, 1981) konuştuğumuz bu bölümde filmin ilk filmle hangi açılardan benzeşip ayrıştığını tartışıyor ve Jason'ın 'mütevazı' kökenlerine odaklanarak kostümü, cinayet işleme motivasyonu ve seri içindeki birtakım tutarsızlıklarını masaya yatırıyoruz.

Baskın'ı (Can Evrenol, 2015) konuştuğumuz bu bölümde korku filmlerinde yan karakterler olarak görmeye alışık olduğumuz polisleri hikayenin merkezine yerleştirmenin filmin ele aldığı temalar bağlamında ne anlama geldiğini konuşurken, filmdeki gizemli atmosferin gerilim yaratmadaki etkisini ve çeşitli okumalara açık kapı bırakmasını tartışıyoruz

The Burning'i (Tony Maylam, 1981) konuştuğumuz bu bölümde, yaz kamplarından, filmin ilham aldığı Cropsey efsanesinden ve tabii ki şu 'meşhur' sahneden bahsediyor, ayrıca Weinstein adıyla birlikte gelen olumsuz çağrışımların filmdeki karşılıklarının neler olduğunu tartışıyoruz.

The Texas Chain Saw Massacre'ı (Tobe Hooper, 1974) konuştuğumuz bu bölümde, filmin gerçekçi ama bir o kadar da akıl karıştırıcı atmosferini oluşturan faktörlerin neler olduğunu tartışıyor, Sawyer Ailesi'nin iç dinamiklerini inceliyor, ve tabii ki sözü hayvanların yaşam hakları ve veganlığa getiriyoruz.

A Quiet Place'i (John Krasinski, 2018) konuştuğumuz bu bölümde filmin çıkış fikri ile seyirciye yaşattığı deneyimi başarılı bulurken, işlediği temalar ve ele aldığı meseleleri hangi açılardan sorunlu bulduğumuzu tartışıyoruz.

Scream 2'yi (Wes Craven, 1997) konuştuğumuz bu bölümde, seri halindeki korku filmlerinin kendi mitolojilerini yaratmaları konusunda devam filmlerinin öneminden bahsediyor, ilk filmde tanıdığımız karakterlerin geçirdikleri değişimi ve Sidney Prescott'ı neden en güçlü 'final girl'lerden biri olarak gördüğümüzü tartışıyoruz. Aşırı hayranlık içerir.

Cloverfield'ı (Matt Reeves, 2008) konuştuğumuz bu bölümde 'found footage' alt türüyle tanışmamızdan ve bu türe ait popüler filmlere dair karışık hislerimizden bahsediyor, bir yandan da Cloverfield'ı diğer 'dev canavar' filmlerinden ayıran özelliklerin neler olduğunu tartışıyoruz.

Black Christmas'ı (Bob Clark, 1974) konuştuğumuz bu bölümde, filmi neden ilk slasher olmaya uygun bulduğumuzdan ve gizemli katil tasvirinin filmin işlediği toplumsal cinsiyet temalarına ne şekilde hizmet ettiğinden bahsediyor, ayrıca filmin Noel üzerinden dini sembolleri nasıl alaşağı ettiğini tartışıyoruz.

Hellraiser'ı (Clive Barker, 1987) konuştuğumuz bu bölümde, filmi queer yapan öğelerin neler olduğunu evlilik, beden modifikasyonu, BDSM, din gibi konular bağlamında ele alıyoruz ve 'sınırları aşma' temasının filmde karşımıza çıkan çeşitli formlarını tartışıyoruz.

Carrie'yi (Brian De Palma, 1976) konuştuğumuz bu bölümde, filme ve filmin uyarlandığı Stephen King romanına adını veren ana karakterimiz Carrie'nin 'açılma süreci' ne odaklanıyoruz ve baskıcı aileler, akran zorbalığı ve ergenlikte ortaya çıkan 'özel yetenekler' gibi konuları queer bir perspektiften ele alıyoruz.

The Hunger'ı (Tony Scott, 1983) konuştuğumuz bu bölümde lezbiyen vampir trope'unun biseksüelliğe evriminden bahsederken, bir yandan da kurgu, ses, ışık gibi anlatım öğelerinin filmin zayıf olmakla eleştirilen anlatısını nasıl güçlendirdiğini tartışıyoruz.

A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge'i (Jack Sholder, 1985) konuştuğumuz bu bölümde, homoerotizm ve homofobi arasında seyreden filmin neden queer olduğunu ve 80'lerde Hollywood'da yaşanan AIDS paniğinin hem filmin anlatısını hem de kamera arkasında yaşananları nasıl etkilediğini tartışıyor, ayrıca bu filmi bir devam filmi olarak neden zayıf bulduğumuzdan bahsediyoruz.

The Descent'i (Neil Marshall, 2005) konuştuğumuz bu bölümde, canavarları, insanları ve onları birbirinden ayıran ince çizgiyi konuşuyoruz.

Candyman’i (Bernard Rose, 1992) konuştuğumuz bu bölümde, filmde karşımıza çıkan siyah temsiliyetlerini değerlendiriyor, Candyman’i diğer ikonik katillerden ayıran özellikleri sıralıyor ve filmin anlatısındaki muğlaklığın şehir efsaneleri bağlamında nasıl işlediğinini tartışıyoruz.

Get Out’u (Jordan Peele, 2017) konuştuğumuz bu bölümde ırkçı liberaller ve beyaz kurtarıcıları yerden yere vururken, filmin derdini aksesuar ve kostüm kullanımı üzerinden nasıl anlattığını tartışıyor ve yönetmenin vermek istediği mesajın altını ısrarla çizmesine dair karışık hislerimizi dile getirmeden duramıyoruz.

Urban Legend'i (Jamie Blanks, 1998) konuştuğumuz bu bölümde, bir önceki podcastte bahsini açtığımız şehir efsaneleri meselesine derinlemesine dalıyor, üniversite ortamının filme kattıklarından söz ediyor ve 90'lar slasherlarındaki referans verme ve kendinin farkında olma furyasının nedenlerine odaklanıyoruz.

I Know What You Did Last Summer'ı (Jim Gillespie, 1997) konuştuğumuz bu bölümde, filmin hem Scream hem de slasherların Altın Çağı'ndaki diğer filmlerle ortak ve ayrışan özelliklerinin neler olduğunu konuşuyor, şehir efsaneleri mevzusunun burada nasıl işlendiğini tartışıyor ve oyuncu kadrosunun güzelliği eşliğinde adeta bir 90'lar kapsülünde gezintiye çıkıyoruz.

Japon korku filmi Ringu (Hideo Nakata, 1998) ve Amerikan yeniden çevrimi The Ring'i (Gore Verbinski, 2002) karşılaştırdığımız bu bölümde, filmlerin hikaye ve anlatım öğelerindeki ufak farklılıkların yarattığı anlam değişimlerini konuşuyor, teknofobi, su imgesinin kültürel çağrışımları ve korkunç küçük çocuklardan da bahsetmeden duramıyoruz.

Possession’ı (Andrzej Zulawski, 1981) konuştuğumuz bu bölümde, evlilik kurumunun insanları nasıl ‘ele geçirdiği’ üzerinden, erkekliğin inşa edilme süreçleri; anneliğin kabul gören formları ve cinselliğin canavarlaşmış hallerinden bahsediyor, ayrıca ‘possessed’ kamera kullanımının ne anlamlara geldiğini tartışıyoruz.

Hereditary’i (Ari Aster, 2018) konuştuğumuz bu bölümde, ‘possession’ teması bağlamında aile kurumunu tartışıyor, aydınlanmacı bakış açısının bu filmde neden çözüm sunmadığından bahsediyor ve ‘elevated horror’ saçmalığını masaya yatırıyoruz.