Inges dIngekast

In de jaren tachtig werkte mijn moeder twee ochtenden in de week in de huishouding bij mevrouw Bruijl. Zij werd in die tijd een goede bekende van ons gezin. Ze was een nogal eigengereide dame met charmant Duits accent, die elke verjaardag opluisterde met haar gemopper en te dure cadeaus. In 2019 schreef ik dit verhaal, in de vorm van een brief aan mevrouw Bruijl, toen al jaren overleden.

Wat zou het mooi zijn als je AI kon gebruiken om mensen die je tegenkomt te herkennen, ongemerkt en zonder dat iemand anders zich er mee bemoeit. En toch is het maar beter als dit nooit gaat lukken.

Extremistisch geweld en racisme mogen niet normaal worden in dit land. Van de NOS verwacht je daar de volle aandacht voor. Ik in ieder geval wel.

Hoe zou het zijn als je opeens in het lichaam van een ander zit? Iemand die je niet kent, maar die je wel snel moet leren kennen, om jezelf niet te verraden. Hierover schreef ik in 2022 het verhaal Verplaatsing.

In de trein bepaalt NS de regeltjes. Kinderachtig of niet. Is een tas op een stoel asociaal of een bescherming tegen de enge medemens?

De tolerantie tegenover lhbti+-ers neemt af in dit ooit zo progressieve land.  Hoe is dat gebeurd? En wat doe je er aan? (met excuus voor de niet optimale opnamekwaliteit!)

Het komt nog steeds voor in Nederland: mensen die problemen ondervinden op hun werk omdat hun geleidehond daar niet welkom is. Zoiets raakt je persoonlijk en is in 2026 onvoorstelbaar discriminerend.

Radijs is een verhaal over een warme zomeravond. Het speelt zich af in een stille tuin. Zo’n tuin hadden wij vroeger. Je hoorde er nauwelijks iets van de rest van de wereld.

Ode aan Wim T Jeugdhelden zouden eigenlijk moeten blijven leven; minstens zo lang als jijzelf. Vergeet hem niet, Wim T. Schippers. Hij was bijzonder.

De saaie fee Een sprookje in coronatijd. Geschreven in april 2020.

A I Expres los geschreven, zodat de spraakgebruikers ook direct weten waar ik het over heb. A I is een actueel, maar behoorlijk vervelend onderwerp. Waarom hierover dan toch een column?    

Uit Grave “Alle blinden kennen elkaar”, zo is vaak de verwachting. Dat is natuurlijk onzin, maar herkennen doen we elkaar wel.

Zingen Zingen is zo ongeveer het mooiste wat er is. Dit verhaal schreef ik in 2015, toen mijn school een lustrumboek maakte met bijdragen van medewerkers die vertelden over wat zij zoal buiten de muren van het gebouw deden.

Groeten Anderen groeten is best ingewikkeld. Wanneer moet het en wanneer liever niet? Ik heb er mijn hele leven al moeite mee.  

Het verhaal ‘Bloemen’ schreef ik inn oktober 2020. Het is gebaseerd op een gebeurtenis die een vriendin van mij begin jaren negentig overkwam

Muziek met adem Deze week waren we bij het Schiermonnikoog festival. Welke muziek raakt me eigenlijk het meest? En waarom zou dat zijn?  

EMOTICONS Emoticons zijn natuurlijk simplistische vervangers van volwassen communicatie. Maar toch ben ik ze gaan gebruiken. En nog leuk gaan vinden ook.  

Het verlies van de roker Deze column schreef ik in oktober 2018. Het was de eerste van de honderd columns die ik in de periode oktober 2018 – januari 2024 schreef en die werden uitgezonden in het programma Zomertijd van Radio509.

Zoet op brood Zoet op brood is Een instituutsvertelling die ik schreef in april 2023. Een verhaal over een plotseling paniekmoment in het leven van een kind, dat onopgemerkt bleef.

Bizar Bizar is het enige woord dat past bij de gekte van deze tijd. Wat kunnen we er aan doen? Heel weinig, behalve niet meegaan in de waanzin. En ons vooral blijven verbazen.

Vaarwel VPRO Ze komen niet meer terug: Ronflonflon, Borát, De Radiovereniging, Een uur Ischa, De Avonden, Het Gebouw. Waarom zou ik nog langer lid blijven van de VPRO?aa

Saai Dit is beslist de allersaaiste tijd van het jaar. Maar laat het nog even zo blijven. Het nieuws is in de rest van het jaar bar en boos genoeg.  

De Rotonde Dit weekend precies vijftien jaar geleden werd ik op een rotonde aangereden door iemand in een busje. Dat leverde wat verwondingen op waar ik nog maanden last van zou hebben. Over dit ongeluk schreef ik begin 2019 een kort verhaal dat ik instuurde voor een verhalenwedstrijd van de VPRO. Nooit meer iets van gehoord, natuurlijk.

Ongewenst gedrag Is dit nou echt een probleem of meer een modeverschijnsel? En hoeveel ongewenst gedrag ervaar ik zelf eigenlijk?  

Kinderziel Sinterklaasliedjes van vroeger waren vaak onbegrijpelijk, maar tijdloos mooi. De kinderziel kan best wat hebben en hoeft niet alles te begrijpen