Güler Misin Ağlar Mısın

Hiç birini kovalayıp, birini sizi sevmeye ikna etmeye çabaladınız mı? Bir sıcak bir soğuk yapan o nadide kişinin uydusu olduysanız siz de bir yerlerde , bu bölüm bizim için, hadi buluşalım!

Sevilmek için mükemmel olmak gerektiğine inandım yıllarca, bir bardak suyu haketmek için kilometrelerce koşması ve harika koşması gerektiğine inanan biri gibi sevilmek için çok çaba harcamış olmak ve en iyi olmak gerektiğine inandım. Oysa sevgiye de tıpkı sevgi gibi insan olduğum için hakkım ve ihtiyacım var. Son günlerde karşılaştığım bir olayla bu inancımı yeniden sorgulamamı sizlere açıyorum.

Takip ettiğim bazı kadınların paylaşımlarının beni rahatsız ettiği ve neden rahatsız oluyorum acaba benim onlar gibi porno endüstrisinin dayattığı türden memem olmadığı için mi diye düşünürken izlediğim bir filmle, berraklaşan fikirlerimi sizle paylaşıyorum bu bölümde.

İnsan tanımadığı birini sevebilir mi ? Olsa olsa merak edebilir ancak. Denemeler (Montaigne) kitabından aklımda böyle kalmış bu cümle. Artık psikoloji biliminde bir adı var bu sevmelerin: Şema kimyası.

Okulun ilk gününde arkadaşlık üzerine yaşadıklarım ve akabinde düşündüklerimi döküyorum.

Bu bölümde kimselere çaktırmadan yaşadığım ezeli kankam sosyal anksiyetemden bahsediyorum. Hepimizin birazcık kankasıymış zaten öyle dedi.

Bu bölümde kendimde olan; başaramam , beceremem, aptalım inancımı sizle paylaşıyorum.

Aşk dediğiniz şey bir yudum tattığınız pastayı sürekli kovalayıp , beklemekse, tam eh yetti be deyince yeniden çıkıyorsa bir yerden o yudum, belki de aşık değilsiniz de travma bağıyla sarınmışsınızdır.

Bedenimin eleştirilmesiyle başlayan 4 günlük evden çıkmama sürecimde yedim, içtim ama hoş geçemedim. Kummerspeck* dedikleri duygusal yemeden kaynaklı kilolar aldım. Sizlerle paylaşıyorum ve soruyorum. Sahip olduğumuz iyi şeyler, yuvarlak kalçalar ve topçuk topçuk memeler bizim kimliğimiz mi ve daha mı değerli yapıyor bizleri? Erich Fromm'a göre hayır. Bana göre de aslında. İnsan kendine çektirdiği...

Garsonluk yaparken,asgari hayat sağlayamayan asgari ücreti kazanma hikayemi ve yaşananları sizle paylaşıyorum. Mavi- beyaz farketmeksizin her yakanın bir şeyler bulabileceği bir eleştiri. Her gerçek gibi ağır. İyi ki tecrübe ettim.

Hepimizin yaraları, karşılanmamış ihtiyaçları ve bazı duygusal vitamin eksikliklerinin yol açtığı semptomlar o kadar benzer ki, kendi yaralarımı nasıl sarmaya başladığımı bu bölümde sizle paylaşıyorum çünkü karşılanmamış ihtiyaçlar hiçbir yere kaybolmuyor, karşılanırım umuduyla başka ilişkilerimizde ortaya çıkıyor.

Bugün kendimle Kaffeeklatsch* yaptım, öfkemin hem yıkıcı hem sağaltıcı etkisine yakından bakarken, seneler önce aynı evi paylaştığım arkadaşımın şampuanına neden bulaşık deterjanı kattığımı deştim.

Her yer narsistle mücadele ile ilgili bilgilerle dolu, en top psikologlar bile bu tutumdan vazgeçemez haldeyken, ya narsistik bir partnerle uğraşmaya içten içe ihtiyacım varsa , ya bu mücadeleden kendim için vazgeçemiyorsam diye soramadık pek. İşte bu bölümde kendime soruyorum.

Bazen beklediğimiz değişim gelir getirdiği neşeye ek olarak da biraz hüzün getirir, salt neşe getirecek sanırız oysa ki. Ben de neşeli olma durumunu beklemişim sadece. Farkettiğim anı sizle paylaşıyorum.

Bu bölümde olumsuz beden algısını küçük Cansu ile birlikte ağırlıyoruz. Bu bölüm küçük Cansu’nun duyulma ihtiyacı için.