Γουόκι Τόκι Podcast

Αγράμματος το 2026 (με πτυχίο) Σήμερα στο Γουόκι Τόκι Podcast, ο Μανώλης και ο Αλέκος περπατάνε στον Πειραιά και ξεκινάνε από το αιώνιο μπέρδεμα της μέρας, πριν πέσει η κουβέντα στον νέο αναλφαβητισμό: όχι αυτόν που δεν ξέρει γράμματα, αλλά αυτόν που δεν καταλαβαίνει τεχνολογία, AI, mail, deepfake, Wi-Fi, internet και τα βασικά που πλέον χρειάζονται για να μη σε δουλεύει ο πρώτος φαρσέρ με ένα Gma...

Νέο Γουόκι Τόκι. Το σουβλάκι δεν είναι δικό σου πια. Από ζύγισμα, πενιρλί, δώρα και τουρίστες στον Πειραιά, μέχρι σουβλάκια, e-food, πλατφόρμες, πελατεία που δεν σου ανήκει, AI, Suno, κουπόνια, δουλειά, διατροφή και Περηφάνια και Προκατάληψη. 👉 Αν σου άρεσε το επεισόδιο: Κάνε like 👍, subscribe 🔔 και στείλ’ το σε έναν φίλο που “ξεκινάει δίαιτα από Δευτέρα” 😄

Δεν σε πειράζει το Pride. Κάτι άλλο φοβάσαι. Σήμερα στο Γουόκι Τόκι Podcast, ο Μανώλης και ο Αλέκος περπατάνε στον Πειραιά και ξεκινάνε από το πόσο αστείο είναι να συγκρίνεις τον εαυτό σου με κανονικούς αθλητές. Τεντόγλου, Γκάλης, Αντετοκούνμπο, Άιβερσον, λεφτά, σώματα, προπόνηση, διαχείριση, προπονητές που πρέπει να κάνουν κουμάντο σε παιδιά-σταρ, Ferguson, Cantona και όλο το χάος του “ποιος είνα...

Ηλίθιος με Η κεφαλαίο στο μανίκι. Σήμερα στο Γουόκι Τόκι Podcast, ο Μανώλης και ο Αλέκος περπατάνε στον Πειραιά και πιάνουν πάλι το νήμα από φροντιστήρια, αγγλικά, Πανελλήνιες και το αιώνιο ελληνικό “να πάρει το παιδί ένα χαρτί”. Μόνο που η κουβέντα ξεφεύγει γρήγορα από το σχολείο και πάει στο πιο άβολο ερώτημα: όταν κάποιος έχει γνώση, πληροφορία και ικανότητα, σε καθοδηγεί ή σε χειραγωγεί; Και α...

Ντρέπεσαι για το παιδί σου; Σήμερα στο Γουόκι Τόκι Podcast, ο Μανώλης και ο Αλέκος περπατάνε στον Πειραιά και ξεκινάνε από μια ιστορία με 13χρονους, δυναμιτάκια, λεφτά και δικηγόρους, πριν πέσει η κουβέντα στο φροντιστήριο. Από εκεί ανοίγει το μεγάλο ελληνικό κουτί: Πανελλήνιες, ιδιαίτερα, γονείς που πληρώνουν για να κρύψουν ότι το παιδί δεν είναι για αυτόν τον δρόμο, μανάδες που θέλουν “επιστήμον...

Δεν μας ακούει ΚΑΜΙΑ γυναίκα. Και φταίμε. Τετάρτη στον Πειραιά και κάπου προς το τέλος της βόλτας πέφτει η μεγάλη διαπίστωση: το Γουόκι Τόκι μάλλον έχει γίνει καψιμί με μικρόφωνα και οι ακροάτριες δεν έχουν ακριβώς σχηματίσει ουρά. Μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως, η κουβέντα περνάει από μηχανές που πλύθηκαν υπερβολικά καλά, βρωμερά λευκά τυριά και το σούπερ μάρκετ ως μικρό εργαστήριο συμπεριφοράς. Ο Μ...

Το Γουόκι Τόκι ξεκινάει με μια διόρθωση για το “δώσε ένα τέλος να αρμόζει”, γιατί καμιά φορά πρέπει να ξαναγυρίσεις σε ένα κράξιμο και να πεις “κάτσε, μήπως το αδίκησα λίγο;”. Από εκεί η βόλτα ανοίγει σε σχολικές εκδρομές, Sepultura, DVD από video club, καμένα CD, άγραφα δισκάκια που έμειναν για πάντα στο συρτάρι, δισκάδικα που μύριζαν χαρτίλα, τσιγαρίλα και υγρασία, και το shuffle που μάλλον σκότ...

Γιατί δεν μας σοκάρει πια μια γυναικοκτονία; Τρίτη βράδυ στον Πειραιά και η βόλτα ξεκινάει από εκεί που δεν γίνεται να κάνεις πως δεν βλέπεις: άλλη μια γυναίκα νεκρή, άλλη μια ιστορία που περνάει από τα timelines, άλλη μια κοινωνία που μοιάζει να έχει φάει αναισθητικό. Ο Μανώλης και ο Αλέκος μιλάνε για την αδυναμία προστασίας, τα σπίτια που φτιάχνουν ανθρώπους, την “παλιάς κοπής” αρρενωπότητα, την...

Δευτέρα βράδυ στον Πειραιά, με τη βόλτα να ξεκινάει από το απλό και τίμιο παράπονο ότι το χιλιάρικο έχει γίνει το νέο πεντακοσάρικο. Ξαπλώστρες, διαρκείας στον Ολυμπιακό, φακές, αγγούρια, ενοίκια, Θεσσαλονίκη με σχεδόν μισό μισθό και κάπου εκεί μπαίνει η καινούργια ενότητα του Γουόκι Τόκι: Κράζεις, θαυμάζεις. Ο Μανώλης θαυμάζει το Sad But True σαν άνθρωπος που έχει ανοίξει σκοτεινή πόρτα και την έ...

Αυτή τη φορά ξεκινάμε από τον Ολυμπιακό. Όχι επειδή γίναμε αθλητική εκπομπή, αλλά γιατί όταν η ομάδα της πόλης σηκώνει ευρωπαϊκό, στον Πειραιά κάτι κινείται. Χαρά, άγχος, γκρίνια, οπαδικά, Παναθηναϊκοί που δεν χαίρονται, Ολυμπιακοί που δεν ξέρουν πώς να χαρούν ήσυχα, και κάπου εκεί ανοίγει η γνωστή τρύπα. Μετά πάμε στα δικά μας: χώρα που πρέπει να παράξει αλλά όχι απαραίτητα εμείς, 20 κιλά που πρέ...

Προειδοποίηση: πιο βρόμικο απ’ ό,τι συνήθως. Παρασκευή βράδυ στον Πειραιά, με τον απόηχο από Final Four, γρουσουζιές, καπνογόνα και μια συζήτηση για πουράκια που έπρεπε να μείνει αθώα αλλά φυσικά δεν έμεινε. Από εκεί η βόλτα βαραίνει: Πειραιάς και Εκάλη, δημόσιο σχολείο και ιδιωτικές άκρες, δουλειές που σε τρώνε, λεφτά που ποτέ δεν φτάνουν, ζαριές που τις ρίχνεις σε στημένο παιχνίδι, παιδιά που ρω...

Δευτέρα βράδυ στον Πειραιά, με το 11:30 pace να φαίνεται ξαφνικά αξιοπρεπέστατο και μια ιστορία από παιδικό πάρτι στη Γλυφάδα να ανοίγει την πόρτα στο χάος. Κάπου ανάμεσα σε K-pop, Demon Hunters, τούρτες, καραόκε και παιδικά πάρτυ themes, η κουβέντα στρίβει απότομα στην παράδοση: τι κρατάμε, τι τρώμε με το ζόρι, τι μας πουλάνε, τι δεν μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας και γιατί τελικά καταλήγουμε με...

Παρασκευή βράδυ στον Πειραιά, με το Γουόκι Τόκι να ανακαλύπτει ότι κάπως βρέθηκε στο Health & Fitness και το σώμα να υπενθυμίζει ότι μετά τα 40 δεν αστειεύεται. Από εκεί η κουβέντα ανοίγει στην πίεση που πέφτει πάνω στα παιδιά, στις Πανελλήνιες που τις έχουμε κάνει εθνική θρησκεία, στα πτυχία που πολλές φορές γίνονται απλώς χαρτιά για ρουσφέτι, στις δουλειές που τρώνε το ζουμί, και μετά ξεφεύγ...

Δευτέρα στον Πειραιά, με το παντελόνι να μπαίνει λίγο πιο άνετα, τη μακαρονάδα να έχει κάνει τη ζημιά της και τη βόλτα να ξεκινάει από πίεση, δουλειά και ψεύτικα deadlines. Από εκεί η κουβέντα ανοίγει σε επιχειρηματίες που άφησαν στίγμα, ανθρώπους που δουλεύουν με φόβο, ψυχολόγους που δεν ξέρεις πώς να διαλέξεις, την καχυποψία που έγινε σχεδόν αρετή, το πώς κρίνουμε τους άλλους, το mansplaining, τ...

Την επόμενη μέρα από τους Metallica, η βόλτα στον Πειραιά έχει ακόμα το live κολλημένο στο κεφάλι. Από το εισιτήριο των 350 ευρώ και το πρώτο χτύπημα του Hetfield, η κουβέντα πάει στο αν πεθαίνει ποτέ το metal, στο γιατί μια μπάντα μπορεί να σε κάνει πάλι 14 χρονών, στις Τρύπες που ακούστηκαν από τους Metallica, στο gatekeeping, στις προδοσίες που τελικά δεν ήταν προδοσίες, στα σκοτάδια πίσω από τ...

Αυτή τη φορά ξεκινάμε από AI prompts και Excel πειράματα, περνάμε από μαχητικά αεροπλάνα, τράπεζες, πιστωτικές που δεν ζήτησε κανείς, σχολεία που καίνε μυαλά, δουλειές που σε πετάνε στα βαθιά, σύνδρομο απατεώνα, παιδεία, τύχη, ρουσφέτια και καταλήγουμε — φυσικά — σε air fryer και καλαμάκια κοτόπουλο. Ένα επεισόδιο για το πώς μαθαίνουμε, πώς δουλεύουμε, πώς μας δουλεύουν και γιατί τελικά όλα θέλουν...

Το Walkie Talkie βγαίνει στον δρόμο και μια μετακόμιση εταιρείας γίνεται αφορμή για να ανοίξει η μεγάλη γκρίνια: οπτικές ίνες που δεν ήρθαν, 5G λύσεις που εμφανίζονται μαγικά, τεχνικοί που ακυρώνονται λάθος και πάροχοι που κάπως πάντα σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν δουλεύει τίποτα. Κάπου εκεί χωράνε όλα μαζί: job hopping, Gen Z, boomers, μισθοί, εταιρείες, CEO με σαμπάνιες, γαλέρες, η ουτοπία των 120...

Το Walkie Talkie βγαίνει πάλι στον Πειραιά, με τα γνωστά — περπάτημα, αέρας και σκέψεις που δεν ήταν στο πρόγραμμα. Κάπου εκεί χωράνε όλα μαζί: ζυγαριά, κάτι μισά κιλά που χάθηκαν και ξαναγύρισαν, φέτα που δεν βοηθάει, βραδινά μπροστά στην τηλεόραση και εκείνο το “έλα μωρέ” που πάντα βρίσκει τρόπο να μπει στη μέση. Λίγο πιο δίπλα, συνήθειες που δεν κόβονται εύκολα, κάπνισμα, reward eating και κάτι...

Το Walkie Talkie Podcast βγαίνει ξανά στον δρόμο και αυτή τη φορά η κουβέντα ξεκινάει από κάτι απλό και ύπουλο: παλιές φωτογραφίες. Μαλλιά που άσπρισαν, γένια που άλλαξαν, κιλά που ήρθαν και έφυγαν, και η μεγάλη συνειδητοποίηση ότι μετά τα 40 το σώμα δεν χαρίζει τίποτα. Από εκεί περνάμε σε μεταβολισμό, εξετάσεις, σουβλάκια, γαριδάκια για βραδινό, στόχους που δεν βάζουμε, στόχους που πρέπει να βάζο...

Σε αυτό το επεισόδιο του Walkie Talkie Podcast, περπατάμε στον Πειραιά με αέρα, ψύχρα και αρκετή γκρίνια, αλλά και με διάθεση να πιάσουμε τα πάντα από την αρχή. Ξεκινάμε από μια εντυπωσιακή κουβέντα για νέες γονιδιακές θεραπείες στην όραση και το πώς η επιστήμη προσπαθεί να βρει παρακάμψεις εκεί που παλιά λέγαμε «δεν γίνεται». Από εκεί περνάμε σε μεταμοσχεύσεις μαλλιών, περούκες στο Hollywood και...