فرهنگ اصیل ایران / The original culture of Iran

چگونه هستی انسان، دوزخ می‌شود؟!

پیش از اینکه بخواهیم هر واژه‌ای را از هم ببریم و تجزیه کنیم، بایستی بکوشیم مفهوم و تصویری که پیشینیان ما از این پدیده داشته‌اند را پیدا کنیم، سپس به سراغ پاره کردن دو بخش از واژه برویم. اینهمانی تخم و نی یا همان تخم در تخمدان، پیکریابی اندیشه آفرینندگی است و بالیدن و روییدن نی بهترین پیکریابی اندیشه زمان بوده است. واژه‌ی بی‌کرانه که ما به معنای بی‌نهایت بکار می‌بریم نیست، بلکه گرانیگاه معنا نابرید...

اگر چند مردم ندیده بُد اوی / ز سیمرغ آموخته بود گفت و گوی / بر آواز سیمرغ گفتی سخن / فراوان خرد بود و دانش کهن

اصطلاح کهن که در شاهنامه و ادبیات ایران می‌آید، به چه معناست؟ دانش کهن چیست؟ معنای واژه‌هایی که با آزمونهای بنیادی و ژرف در فرهنگ کار دارند، در درازای زمان مورد تاخت و تاز قرار گرفته‌اند و معانی اصلی و بنیادی به عقب رانده شدند و مترود و مسخ ساخته شده‌اند و معانی نوین و تازه آن که به کار برده می‌شوند و فوری در ذهن ما حاضرند، اینها درست معانی هستند که مطلوب قدرتهای سیاسی و اقتصادی و دینی حاکم بر روا...

هر آنکس که او شاد شد از خرد / جهان را به کردار بد نسپرد

در فرهنگ اصیل ایران، رام هم اصل زمان و هم اصل و مادر زندگیست که از هم بریده نمی‌شوند و بکلی بر ضد مفهوم دنیا و آخرت است. رام که جی یا ژی هم نامیده می‌شود، اصل جشن هم بود. رامجید، یعنی رام نی‌نواز. رام اینهمانی با بوی هم داشت، نیاکان ما به همه‌ی حواس، بوی می‌گفتند. حکمت، بکار بردن شر، برای رسیدن به خیر است! که از تفکر آخر زمانی می‌آید

تجربه زمان و تحول اندیشه زمان در هر جامعه‌ای، یک تجربه‌ بنیادی در اجتماع و سیاست و اقتصاد و دین و قضاوت است. زمان در فرهنگ نخستین ایران یک روند به هم پیوسته بود که در رویش درخت و گیاه، صورت به خود می‌گرفت، و شیوه‌ی اندیشه دیگری نزد نیاکانمان این بود که جنبش ماه که کمریا می‌نامیدند، اینهمانی با زمان داشت، و درست درختی که در یک ماه سی شاخه درمی‌آورد، اینهمانی درخت با ماه را نشان می‌دهد، و ماه نه تنه...

تفکر آخر زمانی، کی و چگونه آغاز می‌شود؟ در جامعه اسلامی، مردم همیشه در آخر زمان و پایان دنیا زندگی می‌کنند! خود واژه‌ی پایان بهترین نمودار این اندیشه است، یا واژه دیگری که کل اندیشه زرتشتیان را می‌نماید، کرانه است

در زمان زیستن، چه فرقی با زیستن در پایان زمان دارد؟ امام زمان فقط تصویری است که به یک اندیشه ضروری داده شده است تا بدین صورت در روان و ضمیر مردم جا بیاندازند. مسئله، زمانی اندیشیدن، سکولاریته است. مولوی به سکولارها زمانیان می‌گفت، یا موبدان/آخوندهای زرتشتی به سکولارها اوامیگان می‌گفتند. واژه‌ی زمان از زمه و زم ساخته شده است که نام روز بیست‌وهشتم هر ماه بود که رامجید باشد. زمان در فرهنگ اصیل ایران...

پدیده‌ی، روند، بن زمان، نوآوری و ابداع و ابتکار است. فرهنگ ایران زمان را پدیده‌ای مرکب یا سنتزی از دو پدیده‌ی زاییدن و روییدن می‌دانست، رویشی زایشی یا زایشی رویشی. مفهوم اصل، مفهومی بود که از سنتز تخم گیاه و حیوان و انسان پیدایش می‌یافت. بدینسان روند شدن، روند افزایش یابی خدایان و چهره‌یابی آنها در رویش درخت هستی بود. روند زمان، روند فنا و گذرا و نیستی، آنگونه که از الهیات زرتشتی آغاز و به ادیان ن...

فرهنگ اصیل ایران زندگی فرد و اجتماع را بر شالوده بن انسان می‌گذاشت، نه بر عادت! فرهنگ ایران بیش از شش هزار سال است که بنیادش فراسوی کفر و ایمان است. بن انسان تخم خدا یا ارتای خوشه است که گوهر خدایی مستقیم در او افشانده شده است، درحالیکه فطرت اسلامی با ایمان و امانت کار دارد که در آن انسان با الله عهد تابعیت می‌بندد و هم گوهر که نیست، هیچ! بدهکار هم هست، ولی خدای ایرانی خودش انسان می‌شود. فرهنگ نخس...

چو زین بگذری "مردم" آمد "پدید" / شد این "بندها" را سراسر "کلید" / سرش راست بر شد چو "سرو" بلند / به گفتار خوب و "خرد" کاربند

صورت دادن=چهره نیدن=هم بستن ، که ایرانیان آن را همبستای می‌نامیدند و به معنای پیوند دادن درونی چیزها و پدیده‌ها باهم است. هر نقشی همبستگی است و صورت یافتن از نو زنده شدن است، بدینسان مسئله فرهنگ همیشه از نو شدن است، نه در یک قالب وام گرفته شده خود را به زور چپاندن است! شکافتن واژه‌ی نَییروسنگه/نَریوسنگ که الهیات زرتشتی در تحریف و مسخ آن بسیار کوشیده است، و بررسی آن در رسیدن به معنی سه تا نِی از وا...

در ادیان ابراهیمی و دین زرتشتی خدا صورت نمی‌شود و شکل نمی‌یابد، ولی در فرهنگ نخستین ایران اصل آفریننده هستی خودش شکل و صورت می‌شود و همه‌ی گوناگونی‌ها می‌گردد. این تخم آتش جان (آتش نسوز) یا سیمرغ یا ارتافرورد یا فَرَند که عنصر نخستین جهان باشد، در خود نیروی شکل دادن به خود را دارد و همه‌ی نقشها را خود به خود می‌دهد. از اینرو در فرهنگ اصیل ایران مفهوم واسطه و پیغمبری و رسالت و نبوت! هیچ معنایی نداش...

یکی از بزرگترین گزندهایی که به فرهنگ اصیل ایران زده شده است، اینست که شخصیت مجهول و ناشناس زرتشت که ما یک خبر درست هم از او نداریم، در حکومت چهارصد ساله ساسانیان، جانشین زال زر و چهره‌های درخشان سیمرغی شاهنامه شده است. چیرگی تئولوژی موبدی/آخوندی دین زرتشتی و مَسخ سازیها و دستکاری‌های انجام شده که چکیده‌ی آن حکومت اسلامی امروزیست! ایرانی را از شناخت چهره‌های اصیل فرهنگی‌اش بازداشته است

فرهنگ ایرانی، فرهنگ ایران، فرهنگ جهانی ایران استوار بر این اصل بود که انسان در گوهرش آزاد است. چراکه بن یا طبیعت انسان، اصل از خود گشاست. هیچ کسی حق ندارد با ترس و تردید و قهر و تجاوزگری و فشار، ضمیر انسان را تسخیر کند

ایرانی به چه شیوه‌ای دوست داشت که سخن گفته شود؟ انسان سه لایه است، لایه‌ی بیرونی تن، لایه‌ی زیرین سیمرغ و لایه‌ی درونی بهمن. فرهنگ ایران اصل هستی را نادیدنی و ناگرفتنی می‌دانست، که این بن در گوهرش کشش به سوی پدیدار شدن داشت

چه ژرفایی فرهنگ نخستین ایران داشته است را می‌توان از روی شالوده سراندیشه آن که اصل یا چیترَه یا بن باشد، شناخت. اَرتافَروَرد یا فَروَهَر، تحول یافتن است، وَردَن، شدن یا گشتن است. اصل جهان و هستی، جنبش شادی‌آور از جشن و شادیست

اندیشیدن چیست؟ اندیشیدن، به خود صورت دادن است. اندیشیدن، آراستن خود و جهان است. فرهنگ ایران استوار بر پیدایش جهان و هستی از یک اصل است

فرهنگ اصیل ایران، انسان را تخم آتش می‌دانست، این اصطلاح یا صورت یا دیس به چه معناست؟ و چگونگی جهانی بودن فرهنگ ایران استوار بر همین اصل که ارتای خوشه یا سیمرغ یا جانان باشد

درخت، و مفهوم آن در فرهنگ ایران، و ارتباط آن با اندیشه در نقش، که به اصل یا تخم بازمی‌گردد

بدبینی‌ها و نفرتها و دشمنی‌ها با فرهنگ اصیل/نخستین ایران، دو سرچشمه دارد! یکی آنکه فرهنگ ایران را در تاریخ می‌خواهند بیابند، دوم آنکه با مفاهیم متداول و رایج امروزه که در اندیشه‌ها و روان‌ها جا افتاده است، به سراغ شناخت فرهنگ ایران می‌روند

جداناپذیر بودن اندیشه نادیدنی و ناگرفتنی همیشگی دگردیسی هسته از نو به شکل و نقش و چهره، بنیاد فرهنگ ایران بوده است

داستان یا بُندَهِش یا زند یا افسانه چیست؟ چرا فردوسی در شاهنامه نامی از اسطوره نبرده است!؟

اصطلاح خرافه، که امروزه به چیم و شکل زشت ساخته شده‌اش بکار می‌بریم! در اصل به شکل خورآپه و به معنای(چیم) تراوش شیرابه از گوهر انسان بوده است