Derdini Seveyim Merve

Hiç hafıza kaybı yaşadığınızı hissettiniz mi? Günleri, ayları hatta yılları unuttuğunuzu? Belki travma belki alzheimer belki de teknoloji çağının yan etkisi. Artık kurunun yanında yaş da yanıyor. Kötülerle birlikte güzel anıları da silen bir zihin kaldı bana. Peki sen, ne kadarını hatırlıyorsun?

Belirsizlikte kalıp içi bunalan ama hala bir umudu olup yüzmeye devam edenlere gelsin. Bu bölüm, bu Nisan akşamında çayınıza eşlik etsin istedim 🍷

Bu bölüm çok özleyip de söyleyemeyen, sevip de kavuşamayanlara gelsin. 🍷

Bazı manzaraların kokusu vardır. Kimi tuz kokar, kimi kestane… Soğuğun, ayazın da bir kokusu vardır; sıcağın, güneşin de. Bazen bir sokak, ıhlamur koktuğu için güzeldir. Bir yazlık ise begonvil kokusuyla hatırlanır. Belki de bu yüzden insan çok mutlu olduğunda gözlerini kapatır. Ve bazı şehirler, o an burnunda tüter. Akaşa Kayıtları’nda, gözlerimi kapattığımda ruhumun kaçtığı şehirleri sizinle pay...

Zihni hiç susmayan, normal olmaya çalışmaktan yorulan, ertelediği için suçlanan ama aslında kilitlenen bir DEHB zihninin içinden birkaç dakika. Bu kayıtta: •DEHB’in dışarıdan görünen klişelerini değil, içeride nasıl yaşandığını, •“Dikkat eksikliği” denilen şeyin çoğu zaman anlam eksikliği olduğunu, •Ertelemenin tembellik değil, başlama eşiği olduğunu, •Aşırı analiz eden bir zihnin neden bazen hiçb...

Kişilik dediğimiz şey bir sonuç mudur yoksa süreç mi? Bana sorarsanız sabit kimlikten çok, devam eden bir öğrenme hâli. Her yaşta biraz daha çözülüyor, biraz daha yeniden kuruluyoruz. Bir gün verdiğimiz tepkiyi ertesi gün veremiyoruz ama bizden kişiliğimizin oturması bekleniyor. Belki de yanlış olan budur. Oturmak yerine ayakta kalıp dans etmeyi öğrenmesi gerekiyordur, ne dersiniz?

Nerede iki insan varsa orada mutlaka manipülasyon vardır. En kötüsü de bizi manipüle edenler genelde en sevdiklerimizdir. Sen de içimde kötü bir his var ama açıklayamıyorum diyorsan bu işkenceden kurtulmanın zamanı geldi…

Sevginin illa bir karşılık bulması ya da sürekli bir şeylere dönüşmesi gerekmez. Bazen birini sevmek, onu olduğu haliyle ve olduğu yerde bırakmayı da içerir. Peki bir ilişki neden “bir anda” biter? Gerçekten bir anda mı olmuştur? Bir açıklama istersen, gel beraber düşünelim..

Her şey güzel giderken bir anda uzaklaşan erkekleri anlamak gerçekten zor. Ama işin derinine inersek onları saklandıkları mağaradan çıkartmak da bizim elimizde. Bu adam neden gitti diye merak edenler için; ilişkiler üzerine dertlendiğim bir bölüm ♥️

Birine baktığınızda yalnızca kabuğuna odaklanırsanız içindeki çürüğü asla göremezsiniz. Ki aslında insanlar elma gibi değildir. Parlak ve güzel bir kabuk onların iyi oldukları anlamına gelmez. Daha çok karpuz gibiyiz. Kimin kelek çıkacağını kesmeden bilemezsiniz. Kabuğunuzu soymaya hazırsanız, egomuzla yüzleşme zamanı geldi.

Aşk mı sevgi mi? Peki ya ilk görüşte aşk? Aşk sandığınız şey eğer travmanız çıksa ne yapardınız? Hissettiğimiz duygular nereden gelir ve bize ne anlatırlar bir düşünelim istedim. Ekran kaydırıp eşini arayan bir nesil için sevgi de ne kadar geçerli bir duygu olabilir bilemiyorum aslında. Aşk meşk işlerini pek anlamıyorum diyorsanız doğru yerdesiniz yeni derdim yayında!

Hiç çok istediğiniz bir şey bir başkasına kolaylıkla sunuldu mu? Kıskançlık, öfke ya da yetersizlik mi hissettiniz? Neden biz istediğimiz şeyleri elde edemezken, diğerleri kıymet bilmez ki? Hayal kurmak, ama şöyle en büyüğü en imkansızından. Ne zaman unuttuk hayal kurmayı? Şimdi beraber kuralım mı?

Sanıyoruz ki yeterince güzel olmazsak sevilmeyiz. Yeterince başarılı ya da ne bileyim yeterince zengin güçlü falan olmazsak sevilmeyiz sanıyoruz. Aslında yeterince olmayan tek şey sevgimiz. Var mısınız “yeterince” sevmeye?

Sahiden kötüler var mı? Peki bir insan bu kadar nefret ve öfke dolu olabilir mi? Neden peki? Ben bilmiyorum. İçimdeki bu canavarla yüzleşmeye geldim, hazırsanız soruyorum; kime neden niye bu öfke?

Hiçbir şeye yetişemiyorum, isteklerime zamanım kalmıyor sözlerinin sonuna geldik. Başarılı olmanın sırrı sizce nedir? Bence sıkılmak. Booolca sıkılmak. Sıkıntıdan patlayınca da gerekeni “sadece yapmak”. Nasıl mı? Hazırsanız tarifi bu bölümde veriyorum.

Birini affetmek olgunluktur derler, ama affetmenin hamurunda sevgi vardır. Eğer kırgınlığınız onarılmadıysa ve kendi kendinize barıştıysanız unutmayın ki o kişiye olan sevginizden çalıyorsunuz. Bu bölüm özür dilemekten kaçan ama hep affedilenler için. Bir dahaki sefere neden herkes beni bir anda terk ediyor dememek için, vaktinde affedilmenin önemi..

Hiç yapma denilen bir şeyi yaptınız mı? Çimlere basıp, boya kurumuş mu diye elleyerek kontrol edenler olarak hayırdan anlamıyor olabilir miyiz? Hayır demek de, sınır koymak da o kadar önemli ki aslında. Kendi sınırımızı tanıyıp çizgiyi çekme zamanı geldi. Gerekirse o boyaya dokunun ama sınırınıza dokundurmayın.

Dürüstlük bir kusur mudur? Peki ya hepimiz şiddetle savunduğumuz doğruları aslında istemiyor olabilir miyiz? Hiç duymayı sevdiğiniz bir yalan olmadı mı gerçekten? Yalanlardan bıkmış, korkup kaçan insanlardan tükenmiş ve hayal kırıklığına uğramış hassas ruhlar, son kez dürüst olalım mı? Kendimize.

Dişil enerjimiz yükselsin diye tuzlana tuzlana balığa döndüğümüz yetmedi mi? Prenses gibi davranan erkekler için daha ne kadar şövalyelik yapacağız inanın bilmiyorum. En iyisi hepimiz kendi enerjimize sahip çıkıp başkaları için var olmayı bırakalım artık. Mutlu olacağımız, parlayacağımız günler gelsin ve kimse için değilse de aynadaki için dengelenelim. Ve en önemlisi, aman Ali Rıza Bey dengemiz k...

Taklit edildiğimiz zaman neden kızarız? Bizden daha iyi olabilme ihtimalleri mi kıskandırır bizi? Peki ya bu “eşsiz” özelliklerimizi bu kadar seviyorsak neden sahiplenip parlamak yerine mızıkçı çocuklar gibi köşemize çekilip surat asıyoruz? Ağlamayı bırakıp kendimiz olma zamanı geldi bence…

İki seçenek arasında kalıp delirince sizi de delirteyim istedim. Eğer siz de karar vermekten korkup kırmızı hap mı mavi hap mı diye düşünmekten yorulduysanız gelin mor hapı beraber arayalım!

Kendi kendime konuşurken konu buralara kadar geldi. Ben kimim ve kendime ne yapıyorum diye düşünürken, saçını süpürge eden bir kadından o süpürgeye binip kaçmak isteyen birine dönüştüm. Huzurlarınızda ilk kusurum “ Superman Sendromu”.