çok düşünmemek lazım

i am just telling you this so you see, the most important words of mine are the ones i chose not to speak.

tetikleyici içerik uyarısı: intihar/ölüm. { yazıp-çizdiklerimi paylaştığım instagram hesabım: @met4m0rphosis }

umarım hepimiz yakında daha bilinçli, huzur ve barış içinde yaşadığımız günlere uyanırız. bölümde bahsettiğim belgeselin adı: Cowspiracy.

eğer halat çekme yarışı yapmıyorsanız, ipleri bu kadar sıkı tutmanızın hiçbir anlamı yok. bugün, bu bölümde hayatla uğraşmayı bıraktım, biraz da o benimle uğraşsın. eminim kontenjan boldur, siz de bırakın sizinle de uğraşsın.

eğer sen, ben yargılamıyorsak bu el alem kim ve toplum algılarını kim yarattı? podcast’e nasıl başladım ve adı nereden geldi?

düzenlerken tekrar ağladığım bir bölüm oldu, ama bu sefer sevinçten. çünkü yaşadığım hisleri zor da olsa doğru şekilde atlatmayı seçtim ve bu seçimin her an bizim elimizde olduğunu görmek için sadece bakmak gerekli, ama doğru yere. sen nereye bakıyorsun?

tekrardan çok tartışmalı bir konu ile karşınızdayım. hayat bize karşı değil. hatta tam tersine, hayat bizim için.

spiritüellik nedir, ne değildir ve “bilgi” adı altında dolaşan kişisel fikirlerin yaygınlığının verdiği zararlar hakkında konuştuğum küçük bir giriş bölümü.

duyduğumda, bana kendimi sorgulatan bir cümle ile beraber hayatımın ilk ve en önemli dönüm noktalarından birini yaşamam hakkında konuşuyorum ve size de aynı soruyu soruyorum.

sahte hayaller ve hayatlardan sıyrılıp hayattaki asıl amacını bulmak ve hayallerinin peşinden koşmanın (bazen emeklemenin) inişli çıkışlı yolculuğu. {{aslında çıkmaz sokaklar düşmanımız değil}}

bağımlılıklar, öğrenmemiz gereken şeyleri inatla reddetmemiz ve bunlarla beraber söylediğimiz yalanlar. hepimiz yalan söylüyoruz, en çokta kendimize.

toksik pozitiflik, kendine yabancı olmak, çevremizdekilere -sağlıksız- yardımcı olma çabamız ve bütün bunların beraberinde getirdiklerini kabullenmek.

hayatta sadece döngüler var ve her mevsimi sevmesekte geçeceğini bilerek yaşıyoruz. her şey sürekli değişiyor ama tam olarak bu yüzden değişen hiçbir şey yok. NOT: dakika 11:38’de “bütün sorunlarıma çözüm olacak” demek isterken problem olacak demişim ahahah :’) bölümü yayınladıktan 4 sene sonra bu hatayı bana fark ettiren dinleyicime teşekkür ediyoruum, iyi ki varsınız...

her günü son günün gibi yaşamak mümkün mü? neden tek bir “seçim” yapmak zorundayız? cevap: değiliz

hayat seni anlamak istemeyen kişiler tarafından anlaşılmayı beklemek için çok kısa. neden hayatımızın başrolü olmadığımız ve yanlış anlaşılmak gibi yersiz korkularımız hakkında konuşuyorum.

sosyal medyada yargılamak ve yargılanmak, sağlıksız sevgi, kendimizle içinde olduğumuz savaş ve bu döngüyü kırmak hakkında konuşuyorum 🖤

hayatın anlamı ve aslında neden o anlamı aramadığımız, kapitalist sistem, bilinmeyenden korkmamız, dinler- peygamberler hakkında konuştuğum karmaşık bir bölüm. aramaya ve inandığınızın arkasında durmaya devam edin ♥

(NOT: dakika 14.23’te kayıt kaymış ve araya yanlış yer girmiş, orada araya giren kayır bölümün başında konuştuğum yardıma ihtiyacımız olduğunu kabul etmek kısmında olacaktı.) zor konuları konuşmaktan neden korkuyoruz, kafamızda kurduğumuz senaryolar, konuşma yetimizi doğru sebepler için kullanmanın önemi, "ghosting" kültürü, 2050'ye 1970'den daha yakın olmamız (???) problem ben değilim sensin ve b...

el alemden girip yengeçlerle olan ortak özelliklerimden çıktığım ve aslında 30 dakika uzunluğunda olan bölüm. kaydı gece 2'de yapmanın yan etkileri: "ağaç dikmek" yerine "ağaç ekmek" demek ¯\_( ͡❛ ͜ʖ ͡❛)_/¯ (çaktırmayın...)  bölümde bahsettiğim şarkı: Some Feeling - Mild Orange

dalgalar, dalgalanmak, yeri geldiğinde kaya olmak ama bir parçamızı yeri geldiğinde bırakmayı bilmek ve aslında bunların hepsinin bir oyun olduğu hakkında konuşuyorum ≧◉◡◉≦ kendinize çoook iyi bakın ♥

ben bazen eksilirim biraz. aslında hepimiz eksilirmişiz biraz, bunu sonradan öğrendim. ben aslında her şeyi sonradan öğrendim. herkes herkesi sonradan öğrenirmiş, bunu da sonradan öğrendim.

gecenin üçünde uyanık olan iki sinir hücrem ile düşüncelerimi sizinle paylaşmaya çalıştım, kaydın üzerinde hiç oynamadan olduğu haliyle saat üçü çeyrek geçe paylaşıyorum. anlatmaya çalıştıklarımı %100 net bir şekilde aktaramamış olabilirim ama asıl mesaj da bu, bazen her şey çooook karışık olabiliyor ve bunu kabul etmemiz için hiçbir açıklaması olmasına gerek yok.

son 3 haftada yaşadığım beklenmedik olaylar, iyileşmenin verdiği tatlı acı, savunmasız ve öbür gömülü yanlarım hakkında konuşuyorum. hayat aslında bize hep sürprizler yapar, önemli olan bu sürprizleri nasıl karşıladığımız. 

zorluklar da yolun bir parçası, hatta onlardan bir şeyler öğrenebildiğimizde yolun en önemli parçası. bu hafta bölüm çıkarmakla çok zorlansam da bu zorluğu kabul ettiğimde o an içinde bulunduğum düşünceleri paylaşıyorum. **dakika 1.50de hissetmek değil hissettirmek diyecektim**

podcast'e başladığımdan beri kendim hakkında öğrendiğim şeyler, iyileşme ve kendim için çekinmeden yaşama yolunda kat ettiğim yol, kendimi 5 saniyeliğine "ünlü" hissettiğim an hakkında konuşuyorum. ve evet, hayat en büyük maraton.