Bir Ben Var Benden Karmaşık

Youtuber Wizard Liz'in ( Büyücü Liz) aldatılma hikayesinden girdiğim, Eat Pray Love kitabından çıktığım, 'Sen Bihter Ziyagil'sin kendine gel' tadında bir bölüm. Şaka bir yana kötü bir deneyimi mağaramızda değil aydınlık yeni limanlarda atlatabilir miyiz? Benim deneyimim bu şekilde. Bakalım siz neler düşüneceksiniz.

İnsan tek başına gezerken hayatında ve karakterinde kalıcı değişimler olur mu? Yoksa gezmek anlık keyif midir? 3 ayda Asya'da bir sırt çantasıyla gezmek son 5 yılımdan nasıl daha etkili olabilir? Bu bölümde tek bașima çıktığım yolculuk bende neleri değiştirdi bir bir anlattım.

Mart ayında bir meditasyon programı için Vietnam'a gittim. Ancak manastır hayatı beklediğimden çok daha zorlu geçti. Bu zorlanmanın tek sebebi açlık, sessizlik, uykusuzluk ve 10 saatin üstünde meditasyon yapma zorunluluğu değildi. Bir noktada Vipassana'nın savunduğu ilkeler kendi ilkelerimle çatışmaya başladı. Tapınaktan çıkmak istediğimde ise buna izin verilmedi. Yine de siz siz olun risk almakta...

Yoga kampında her gün ağlamama rağmen neden mutluyum? 2 dakika bile meditasyon yapamazken neden Vietnam'a sessizlik kampına gidiyorum? Acıdan kaçmak yerine üstüne gitmek kendine zarar vermek mi iyileştirmek mi? Gelin birlikte sorgulayalım.

Tayland'a bir günlüğüne gelip iki hafta nasıl kalınır? Bu yolculuk beklediğimden daha zorlu olsa da solo travel dedikleri tek başına gezmeyi olumladığım, başıma gelen talihsizlikleri ve son dakika kurtarılma hikayemi anlattığım bir bölüm oldu. Biraz cesaret biraz delilik biraz da şans varsa her şey mümkün :)

Bölümün ilk yarısından eleştiriye karşı kendimizi nasıl koruyacağımızdan, hatta onu kendi yararımıza nasıl kullanabileceğimizden bahsettim. İkinci yarısından da öfkenin dönüştürücü gücünden söz ettim. • Onay ve eleştiri (0:00-09:00) • Öfke ve değişim (09:00)

Hepimiz acılar üzerinden bağ kuruyoruz ve bize "oh be bu çukurun içinde yalnız değilmişim" dedirten insanları kötü gün dostu belliyoruz. Peki birinin kötü gününde yanında olmak iyi gününde neşesini paylaşmaktan daha kolay olabilir mi? Mutluluğu paylaşmanın ayıp görülmesinden ve insanların sevilmek için mutluluğu paylaşmak yerine saklamasından bahsettiğim kısa ama dopdolu bir bölüm oldu.

Kadınlar birbiriyle değil de kendileriyle ve olamadıkları versiyonlarıyla yarıșıyor olabilir mi? Erkeklerin birbirinin kurdu ya da yurdu olmak gibi bir misyonları yokken kadınlardan bu neden bekleniyor? Gelin birlikte sorgulayalım.

Cüzdanım çalındığında, kartımdan binlerce dolar harcandığında, hastane lobisinde ve emniyette daha sakin olmam normal mi? Bu bölümde her kararın kararsızlıktan iyi olduğundan ve yapamadığımı da kabullenmenin aslında bir başarı olduğundan bahsettim. ​Neden zorlanıyorum? (0:00-04:00) ​Karar sürecim (04:01) ​Bırakmak ve başarı (09:00) ​Boş kalmak ve hedefler (11:10) ​Değerli bir şeyi bırakmak (13:10)...

Bazı şeyler biterken yeni şeyler başlıyor. Bir bitişi yeni bir başlangıçla, ilk defa videolu bir bölümde anlattım. Bir şeyleri zorlamak ve oldurmak her zaman iyi midir? Bence hayır. Bazen de sorun bizde değil, başkalarında, hatta bulunduğumuz yerde, çalıştığımız işte, çevremizdedir. Bu bölümde bırakmayı kabullenmeyi olumladım. Neden videolu podcaste geçtim? (00:00-04:40) Söylenmeye hakkımız var çü...

Dünyada bu kadar çok köyü olay yaşanırken ve başkalarının acısı bizim acımızdan çok daha büyükken söylenmekten suçluluk duymamız çok normal. Hele ki "tabağındakileri bitir bak başka çocuklar aç" gibi sözleri duyarak yetişmiş bizler için şu dönemde içimize atmak kaçınılmaz. Ancak herkesin acısı derdi gerçek. Ve kendi sorunlarımızdan bahsetmek ne başkalarının acısını yoksaydığımız ne de önemsizleşti...

Bir Tükenmişlik Hikayesi

İnternetteki anti-feminist içerikler gittikçe popülerleşmekte. Yorgun kadınlar "çocuk da yaparım kariyer de" söylemine sırtına dönmeye başladı. Ev hanımı ya da şanslı olmanın ve kolay hayat yaşamamın sırrını verdiğini iddia eden içerik üreticileri kadınlara akternatif bir yol sunmakta. 
Ancak birbirine zıt görünen lucky girl, soft life ve tradwife içerikler aslında aynı ironiyi barındırıyor. Gelin...

Sanılanın aksine travma sadece fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kalmış insanların deneyimlediği bir şey değildir. Bazen tepkisizlik ve görülmeme de insanın öz değer ve sevgi anlayışını derinden etkiler. Yani travma ne yaşadığınız değil de ne yaşamadığınız da olabilir. Nicole LePera'ya (hollistic psychologist) göre hepimizin ortak üç temel ihtiyacı var: görülme, duyulma ve sevilme. Bunlarda...

Gün içinde sürekli zihinde olmak bize iyi gelmiyor olabilir mi? Çoğumuza her şeyi düşünerek çözebileceğimiz öğretildi ancak kimse bedenimizi unutursak zihnimizin bizi hasta edebileceğinden bahsetmedi. Bu bölümde terapide konuşmak, analiz etmek yerine durmanın ve kendine dönmenin neden daha etkili bir yöntem olabileceğinden bahsediyorum.

Sizin de zihninizin bir kenarında yaşayan birisi varsa ya da takıntı haline getirdiğiniz birisi yalnız değilsiniz. Çünkü bu literatüre geçecek kadar yaygın bir durum: limerence. Burda bahsettiğim ilk aşk ya atlatamadığınız yeni ayrıldığınız eski sevgiliniz değil. Bu kişiler kısa süreli vakit geçirdiğiniz eksik kalan tamamlanmamış flörtler. Bu kişilerin zihnimizde kalabilmesini sağlayan durum net b...

Türkiye'deki gençlerin %35'inin sosyal medya bağımlısı mı? Bu bilgi sonrası 6 aydır çalıştığım alandaki deneyimlerimi paylaşmak istedim. Akıntıya ters yüzdüğüm, bağımlılık kelimesini neden doğru bulmadığımı açıkladığım bir bölüm oldu. Gelin birlikte araştırmaları ve gençlerin bakış açısını kurcalayalım.

Bazen hiçbir şey yapmak istemeyiz. Öyle zamanlarda kendimi sorgulamak, 'Benim sorunum ne ve nasıl düzelebilirim?' diyerek kendimi daha da yormak yerine durumu kabul etmeye karar verdim. Ama bu sonuca gelmem pek de kolay olmadı. Hepimizin ihtiyaçları farklı. Ancak "kendime vakit ayırmam lazım" toplum tarafından bir şeyleri geri çevirmek için pek geçerli bir sebep olarak görülmüyor. Gelin birlikte k...

Şimdi karşındakinin 'A' seçeneğini senin için seçtiğini hayal et. Vücudun ne hissediyor, nasıl tepki veriyor? Bilmiyorum. Bir kariyer koçunun iç sesim ve sezgilerim üzerinden kararlar almam gerektiğini söyleyeceğini beklemiyordum. Ancak fiziksel tepkim, daha doğrusu hissizliğim beni hiç şaşırtmadı. Zihninde yaşayan, kararları iç sesine göre değil de mantığına dayanarak veren kişiler için b...

Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi. Biriyle ayrıldığımızda, o kişi hayatımızdan çıkmak mı zorunda? Peki anılara ne olacak? İyi hatırlarsak mı nefrete tutunursak mı daha kolay atlatırız? Bana kalırsa sevgi yok olamayacak kadar güçlü bir duygu ve zaman zaman nefrete dönüşse de, birini gerçekten sevdiysek o sevgiyi hayatımız boyunca taşıyoruz. Giden geçmişin ve gerçekleşmeyecek hayallerin, gelec...

Konumuz yalnızlık. Bir yanım “tabiki de insanlara ihtiyacımız var” derken diğer yanım “ama insanlara bağımlı olursak gittiklerinde dağılırız, ben tek siz hepiniz” diyor. Hayal kırıklıkları sonrası insanlara nasıl küsmeyeceğiz? Her ilişki bir gün bitecekse neden deneyemeye devam ediyoruz—kalbimizi kapayıp mağaramıza çekilsek olmaz mı? Yirmilerin en zor hislerinden birini olumladığım bir bölüm oldu....

Herkes depresyon, anksiyete dahil olmak üzere birçok psikiyatrik tanıdan bahseder oldu. Gençlerin çok zor bir dönemden geçtiği reddedilemez bir gerçek ancak tüm bunların suçlusu kim? Bazı araştırmacılar sosyal medyayı, bazıları terapistleri, bazıları ise aileleri suçluyor. Ancak suçlamak cidden bizi iyileştiriyor mu? Bu bölümde sorumluluğu aldığında iyileşmemizde en büyük rol oynayacak faktörden b...

Sosyal medyada geçirdiğimiz zaman arttıkça dünya olarak da mutsuzluğumuz arttı. Ancak mutlulukla sosyal medya arasında net bir sebep sonuç ilişkisi bulunmuş değil. Bu bölümde alandaki araştırmaları, uzman görüşlerini, ve teknoloji şirketlerinde çalışanlardan dinlediklerimi paylaştım. Psikolojimizi cidden sosyal medya mı bozdu yoksa problemleri görmemizi mi sağladı gelin birlikte sorgulayalım.

Sevgililer gününü yalnızca sevgilisi olanlar mı kutlayabilir? Peki geri kalanımız bugünü nasıl geçirebiliriz? Hem kutlamaları olumladığım hem de sevgililer gününde gelen eksiklik hissine değindiğim bir bölüm oldu. Gelin bekarlar için ideal bir 14 Şubat planlayalım. Sevgililiği deği sevgiyi kutladığımız bir gün olması dileğiyle…