Ben de İnsanım

Tanımaya mı çalışıyoruz elemeye mi? Elerken ortaya koyduğumuz kriterleri neye göre belirliyoruz? "İyileştirmeyi" mi istiyoruz yoksa ötekini bize "dönüştürmeyi" mi? Akıllı telefonlar misali bizler de mi bir üst versiyona geçmeliyiz? Herkesin birbirinin "aynısı" olduğu yerde arzulanabilecek ne kalır? “Zaman bana bir insan hakkında bilgi sahibi olmanın onu tanımak anlamına gelmediğini öğretti.” Engin...

Ben normal miyim? Ben neyim? Normal nedir? Kimlere normal deriz, kimleri neden "normal" çizgisinin öte tarafına atıveririz? "Normal" kavramına ilişkin pek çok sorumuz var. "Normal"in dışında kalanları tespit etmenin ve kendimizin hangi çerçeveye ait olduğunu belirlemenin ise rahatlatıcı bir etkisi var kuşkusuz.  Cezailer dizisi, Mert Güngel isimli bir psikiyatristin, bir deney için akıl hasta...

- Sosyal medya aracılığıyla ilişkimin toksik, partnerimin narsist olduğunu anlayabilir miyim? - Peki, bana tembih edildiği gibi o ilişkiye anında son mu vermeliyim? - Bu o kadar kolay mı? - Narsistik özellik gösteren kişileri "ilişki kurulamazlar" sepetine mi atalım? - Peki, ya kendimizi de o sepetin içinde bulursak? #toksikilişkiler #narsistpartnerler #sosyalmedya

Tamam, bugünümde ayağıma dolanan iplerin kökenini fark ettim, peki ya şimdi? O ipleri farkında olmadan (!) düğümlüyor olabilir miyim? Yaptığım şey, geçmişi anlamaya çalışmak mı geçmişe dolanmak mı?  Atalarımın travmatik anılarını keşfedemezsem ne olacak?- "Zeytin Ağacı" dizisi* Bakışlarımı kendi yaşadıklarımdan çekip bana "miras kalan travmalara" yönelterek neyden kaçıyor olabilirim? #travma...

“Ayrılmak, ayrılamamak, ayrılığın ardından pişmanlıkla kalakalmak, terk edeni pişmanlığa boğmayı arzulamak, ayrılığın ardından suçlulukla boğuşmak, yalnızlığa hapsolmak, özlem duygusunun yoğunluğuyla öylece kalakalmak, hareket edememek, güne başlayamamak, günü sonlandıramamak, canının acısından başka bir şey düşünememek, tek avuntunun “O” kişi olduğuna inanmak, O gelmeden bu acı hiçbir yere gitmey...

- "Sana güveniyorum çünkü..." manipülasyonu - Ötekinin dönüşmesini istediğimiz "şey"e yatırım olarak sunulan sözde güven - Güven kırma korkusuyla sıkıştığımız kendini feda döngüsü - Başarı odaklı ve duygusal beklentileri karşılama kapasitemize vurulan güven darbesi #güven #manipülasyon #kendinifeda #sanagüveniyorum

Yapmak zorunda hissettiklerimiz, sorumluluklarımız, bizim dışımızda gerçekleşen durumlar sebebiyle yapılamaz hale geldiğinde hissettiğimiz özgürlük, bize yaşam biçimimizle ilgili ne söylüyor olabilir? Peki, ya başımızı kaldırıp bakmadığımız için aslında tüm şehrin karanlıklar içinde kaldığını göremiyorsak ve kendimizi bu karanlığın sorumlusu ilan ettiysek? Ya da belki de birilerinin bizi karanlıkt...

Görünümümüzdeki belli bir özelliğin "düzeltilmesi gereken bir kusur" olduğuna nasıl ikna oluyoruz/ediliyoruz? Güzelliğin tanımını hapsettiğimiz sınırlı kriterlere uymamanın bedeli nedir/ bu bedelin ne olduğuna inanıyoruz? Güzellik; neye göre, kime göre? Kusur; neye göre, kime göre? “Seyirci-alıcının, ürünü edindiği zaman erişeceği durumuna bakarak kendini kıskanması beklenir. O ürünle, başkalarını...

Duygusal açıdan olgun muyum yoksa yoksun mu? Çocuklukta varlığına inanabileceğim kadar sevildiğimi hissetmediysem, yetişkin hayatımda sevgiyi nerede, nasıl ararım? Bulduğumu nasıl anlarım? #duygusalyoksunluk #şematerapi

Yetişkin olmak ne demek? Peki, "yetişirken", "büyürken" kaybolması gerektiğine inandığımız hallerimiz, duygularımız? Onlar kaybolmadıkça açığa çıkan cezalandırıcı ve talepkar yanlarımız? Çocukken hep “büyüyünce anlarsın” derlerdi; bence asıl mesele, yetişkin ben’in halinden anlamak için biraz çocuğa dönmek, çocuk olmak, onu anlamak, sonra yetişkine dönmek. Yani aslında bugünümüzde bizi zorlayan bi...

“Hiç yaprak kalmamış sarmaşığında ama tohum dolu.” Oruç Aruoba- Sayıklamalar Görünür olmak bir ihtiyacımız mı yoksa temelde başka bir ihtiyacımızı karşılamanın bir yolu mu? Peki, yalnızca bizi "görünür" kılacak yollara dönme telaşıyla es geçtiğimiz sokaklar? Bizi görsün istediğimiz "ötekiler", bizim kendimizi görmemizin önünde engel olabilirler mi?

Neleri saklıyoruz? Nelerin görünür olmasından çekiniyoruz? Bu sakladıklarımız kimler tarafından öğrenilirse daha çok yara alacağımıza inanıyoruz? Görünmesinden kaçındıklarımızı nasıl saklıyoruz? Sakladıklarımız, davranışlarımızı nasıl şekillendiriyor? Açığa çıkma korkusu bizi nerelere sıkıştırıyor? Peki ya kendimizden "kendimize dair" neleri saklıyor olabiliriz? *Uysallar dizisinden örnekler

"Gibi" dizisinin bazı bölümlerini kendimce incelemeye aldım. İlk bölüm "Vatka". Buyurunuz ele aldığım konu başlıkları: -Zevklerimiz birilerinin nezdinde makul bir zemine oturmak zorunda mıdır? -Makro moda içinde mikro çığlıklar atma ihtiyacımız -Birilerinin değerlendirmesine ihtiyaç duymadan bir "vatkalı ceketi" sevebilir miyiz? -Peki ya "dışlanmak" daha başından kendimiz için kurguladığımız bir s...

Ayrılıkları, bitişleri, tek başınalığımızı nasıl yorumluyoruz? Bu yorumlarımıza hangi dış sesler dahil oluyor? Peki, sosyal medyayla birlikte kendimizi kıyaslayabileceğimiz sayısız hayata "maruz kalmak" yalnızlıkla ilişkimizi nasıl etkiliyor olabilir?

“Başka insanların dimağında yerini kaybetme korkusu- ihtiyacının görünmez hale gelmesi korkusu- kişinin içinden en canlı, en dramatik performansları çekip çıkarabilir.” Adam Phillips, Kaçırdıklarımız - Yalnızlık olgusuyla ve hatta "yalnız" kelimesiyle ilişkimiz nerede başladı ve bu ilişki nasıl şekillendi?  - Yalnızlığı hangi kavramlarla eşleştiriyoruz, ona nasıl bir anlam yüklüyoruz?

Ağlamamızın, üzülmemizin, çökkün bir hale gelmemizin, bir müddet işlevselliğimizin bozulmasının kabul görmeyeceğini nereden öğrendik? Ayrılık acımızın üstünü örten başarı hırsı bizi aslında "kimin kriterlerini" karşılama çabasına sürüklüyor? Bir şeyin sonlu olmasına tahammül edemeyen yanımızın temelde yaşadığı kaygıyı nasıl anlayabiliriz?

Ayrılık çanlarını çaldık, peki ya sonra? Ayrılık sonrası bastırdığımız duygular nereye gider? Sahiden gider mi? "Onun için değmez", "ayrılarak en iyisini yaptım" tarzı cümleler ayrılık acısı çekmemizin önünde engel midir? Bu acıyı o zamanda çekmemenin bedeli ne olabilir? Çünkü biliyoruz ki: “Sağlıklı ayrılıklar birbirinin üzerine inşa edilir.” Vamık Volkan & Elizabeth Zintl, Kayıptan Sonra Yaş...

"'Ölü zamanlara', insan olmanın özünde bulunan boşluğu yoklamamızı sağlayan o zaman aralıklarına artık tahammül edilmediğinde gerçekten ölürüz." Helene L'heuillet- Gecikmeye Övgü https://www.yapikrediyayinlari.com.tr/gecikmeye-ovgu-zaman-nereye-gitti.aspx 

Terk edilmemeyi garanti altına almaya çalışmak, terk edilme ihtimali karşısında her an hazır bulunmak veya terk edilme korkusunu bastırmak... Terk edilme acısından özgürleşme çabası içerisinde kendi kendimizi nasıl sabote ederiz?  Peki ama kendimizi sabote etme noktasına gelecek kadar yoğun bir kaygıyı yaşamamıza sebep olan yalnızca bir ilişki içerisinde olmamız mı?  Burada aslında hayat...

Kaybetmekten korkmamanın popüler hale geldiği günümüzde aslında partnerimizi, kaybettiğimizde acısını çekecek kadar tanımaktan da alıkoyarız kendimizi.  Bizde kayıp duygusu yaratabilecek yanlarını hiç keşfetmeyiz, bakmayız, tanımaya, alışmaya, sevmeye, bize iyi gelmesine direnç gösteririz. Bunlara direnmeyip ilişkimizi yaşamaya başladığımız noktadaysa kaybetme korkusu da o denkleme dahil olur...

Gerçekte sandıkları gibi biri değil miyim? İnsanları yanıltıyor muyum? Gerçek beni tanısalar beni hala kabul ederler mi, severler mi? Hangi yanlarımı sakladığıma inanıyorum? Hangi yanlarımın görünmez olduğuna inanıyorum? Kabul alabilmem için görünmez olması gerektiğini düşündüğüm yanlarım neler? Peki, aldığım kabulü nelere dayandırıyorum? Sahiden de kabul almamı sağladığını düşündüğüm yanlarımdan...

Anlamak yerine niyet okumak, anlamamızı kolaylaştıracak soruların cevaplarını kendi dünyamızdan bulup çıkarmak, tanıdığımız, bildiğimiz dünyanın tutarlılığını sarsacak hiçbir bilgiyi duymamak... Niyet okumak, niyetimizin okunması ve hatta aslında var olmayan bir niyetimizi açık etme korkusu... Peki, kim bu iletişimdeki 6 kişi?

"En iyi haline dönüşmek", "en iyi versiyonunu ortaya çıkarmak", "en güzel yaşlarını verimli geçirmek" Listeyi kimin hazırladığını bilmeden kendimizi her daim tamamlamaya çalıştığımız bir hayat sürerken, yaşamımızın her boyutunda "en" noktasında olacağımız bir anın peşinde telaşla koşuyoruz. Bu esnada zaman akıyor, dünya değişiyor ve tamamlanamayan listemizde bir zamanlar tik atabildiğimiz maddeler...

İlişkimde eksik olan bir şeyler mi var yoksa ben daha fazla yakınlaşırsam eğer bendeki eksikliklerin açığa çıkmasından mı korkuyorum? Birçok kişiden alabildiğim takdir, onay ve beğeniyle doymaya çalışırken aslında kusurluluk hissimi mi telafi etmeye çalışıyorum ve bunu yaparken kendimi gerçek bir yakınlıktan, sıcaklıktan ve güvenden mahrum mu bırakıyorum?

Sabit, tek tip bir kendilik yaratmak mümkün mü? Kendimizi kaybettiğimizi hissettiğimiz anlarda dahi o anki koşulların bizi "kayboluşa" sürüklediğini hisseden de yine biz değil miyiz? Belki de "kendiliğin" kapsamı sandığımızdan çok daha geniştir.