Başıma Bi'şey Gelmeyecekse

Hani her masaya oturup bi'şeyler yazmaya çalıştığımızda ya da genel olarak "kendinizi ortaya koymaya" dair bir adım attığımızda içimizde yükselen, bizi küçülten, yargılayan ve "sen kimsin ki" diye aşağılayan o iç ses var ya... Bu bölümde onun izlerini sürüp ne yapmaya, nereye varmaya çalışmakta olduğunu inceliyoruz. Sonra da onunla nasıl baş edebileceğimiz hakkında birtakım...

Bu durumda ben de bir başkasının cehennemi olmuyor muyum? Bir de bu cümleyi çok yanlış anlıyoruz, daha doğrusu çok "tek taraflı" bakıyoruz. Sartre'ın "Cehennem başkalarıdır" ifadesindeki yanlış anlaşılmayı düzeltelim derken Lacan psikanalizi ve varoluşçuluk hattından giderek, öznenin nasıl kurulduğunu, yani "benliğin inşası"nı ele alıyoruz bu bölümde. Görünür olma...

Farkında mısınız bilmiyorum da herkes bangır bangır görünür olmaktan söz ediyor ama ne hikmetse kimse görünür olmanın bedellerinden bahsetmiyor. Bu bölüm itibariyle 3 bölümlük bir "görünür olmak, bunun bedelleri (ontolojik boşluk) ve benliğin yeniden inşası" konularını ele alıyoruz. Kapanış sorusunu buraya da bırakmak istiyorum: Sizce neden "gerçek"ten ve gerçeği haykıranlardan...

Aidiyet ve özgürlük. Neden bir sentez kurmak hakkında düşünmek yerine "aidiyet mi özgürlük mü?" geriliminde gidip geliyoruz? Bu bölüm, içinde sıkıştığımız toplumsal dinamiklere rağmen özgürlüğümüzün ve bireysel alanımızı kurmanın bedelinin yalnızlaşmak olmak zorunda olmadığını sorgulayarak, hem özgür olmanın hem de aidiyetin hala mümkün olabilmesinin koşullarını tartışıyoruz. Pluribus di...

Seni öldürmeyen acının seni güçlendirmesi için önce kuyruğu dik tutmayı bırakmak gerekiyor bazen hayatta. Hayır, duygusal dayanıklılık kişisel gelişimcilerin bize pazarladığı gibi HARALA GÜRELE koşturmakla ilgili bir şey değil. "Ne uğruna, neye dayanacağız abi" diye sormayıp beklentiler denizinde sürükleniyorsak olmaz o dayanıklılık. Sindirilmeyen acı güçlendirmez, köleleştirir. Ayrıca d...

Tükenmişlik sendromu değildir o; öyle olsa duramazdın, gündem yorgunluğudur o.. Başıma Bi'şey Gelmeyecekse podcast serisinin 51. bölümünde maruz kaldığımız overdose tc gündemi ve akabinde sürekli mental çöküşlere sürüklenişimizi ve buna nasıl bir çözüm bulabileceğimizi konuşuyoruz. Bu bölümde ele aldığım konular: 00:00 Ne zaman düzelicez baba mezara girince mi? 01:50 Tükenmişlik sendromu versu...

19 Mart ve sonrası Türkiye gündemine dair genel bir değerlendirme ve birtakım analizler. Süreçte gördüğüm, deneyimlediğim birçok problem var ve bunlar hakkında farkındalık kazanmak gerekiyor. Uzun soluklu bir süreç. Mentali kaybetmeden, akli melekeleri yitirmeden, eleştirel bir gözle, popülist akışa kapılmadan hareket etmek gerekiyor. Sohbet tadında, yer yer dipnotlar ve kaynak önerileriyle anlatt...

Attığı her adımda kendini açıklama zorunluluğu hissedenlerden misiniz? Bu bölüm size. İfade özgürlüğü yoksunluğunun ifade etme açlığımın dinmemesinin nedeni olduğunu hiç düşünmemiştim ama hayat.. İnsana ne farkındalıklar yaşatıyor işte.. Bu bölümde böyle sohbet havasında ifade etme açlığını konuşuyoruz. Ve naçizane video podcast konseptine geçiş yaptım ve sokakta elimde kamerayla konuşmak hiç kola...

Bir şeyler olur ve siz artık eskisi gibi devam edemezsiniz. Bıraktığınız yere geri dönemezsiniz. Çünkü zaten ileri gitmeniz gerekir. "Yeni" olanı "eski"nin kelime ve anlam gruplarıyla ifade edemeyince kendimizi ifade etme yollarımız tıkanabilir. Ama bu durum, hayatın bize "yeni anlamlarını yaratmanın zamanı geldi" deme şeklidir. 3 ay kadar aranın ardından podcast'e geri dönemeyişlerimin hikayesind...

"İstek değil ihtiyaç" söylemiyle yola çıkmıştım bu konuyu konuşmak istediğimi ilk farkettiğimde ama zaman içinde bunu eleştiren başka bir bakış açısı edindim. Çünkü farkettim ki isteklerimin aslında karşılanması zorunlu olan ihtiyaçlar olduğunu söylemek ve kendimi bu konuda açıklamak zorunda bırakmak, kendimi ve kendimi yaratma yolculuğumu sabote eden çok önemli bir ayıntıymış. Nasıl mı? Bu bölüm,...

Hayatın içindeki en anlamsız şeylerin haddinden çok değerle işaretlenmesi, her şey için hiç hak etmedikleri kadar çaba göstermek zorunda kalmamızla sonuçlandı. Böylelikle gerçekten değeri olan şeyler için çaba harcamamızın gereksizleştirilmesi gibi bir gündelik gerçekliğin içine sıkıştık. Renklerin ve güzelliğin olmadığı, güzel olanın “idealize edilmiş olan”la örtüştürüldüğü ve bunun dışında kalan...

Linçse linç yahu yetti canıma, diyerek ve kanalın adının da dibine kadar hakkını vererek tüm küstahlığımla konuştuğum, ilk defa bu kadar filtresiz ve kendime "kadın olmak" tanımları üzerinden otosansür uygulamak zorunda kalmadan, kendimi buna zorlamadan hazırladığım bir bölüm oldu. Çünkü içim şişti artık saklanarak yaşamaktan. Ama hiç utanmıyorum. Artık utanmıyorum. Bana ait olmayan, sırf kadın be...

İnsan kendi yolunda yürürken, yolda karşılaştıklarının büyüsüne kapılarak, anlam ve amaç duygusunu yitirebiliyor bazen. Yani anlamların bulanıklaşınca yolda bulduğun araçların kölesi olabiliyorsun, hiç farkında olmadan. Ama yola çıkmak demek, yola neden çıktığını da arada kendine hatırlatmayı gerektiriyormuş. Ben uzunca bir süredir kendi yolumda yürüyorum, kendi özgürleşme yolculuğumda kendi hikay...

Uzunca emekler verip kendiniz için iyi, güzel ve anlamlı, değerli şeyler ortaya koyduktan sonra, bir anda durup dururken kendinizi sabote ettiğiniz anlarınız oldu mu sizin de? İşler iyiye gidiyor bile olsa, değişim bizi kaygılandırır, çünkü değişmek demek, nereye doğru evrileceğimizi tahmin etsek de kesin olarak bilgisine sahip olamadığımız kaygan bir zeminde hareket etmek demek. Bu belirsizlik yü...

Çok çalışıp her şeyi halletmek, her şeyin üstesinden gelmek uğruna didinip durarak tüm hayatı yapılacaklar listesindeki görevler olarak yaşamaktan bıktıysanız SİZ DE BENİM GİBİ, bu bölüm size iyi gelecek, yaralarınızı saracak. Yani umarım :) Yetersizlik hissiyle üzerime basan kaygı yüzünden, büyüdükçe neşesini yitiren, hayatın renkleri soluklaşan bir insana dönmüşüm öylece koşturup giderken. Ama b...

Tüm hayatı, olanı biteni anlamaya çalışırken hayatı kaçırdıysan bu bölüm sana iyi gelecek, yaralarını saracak :) Çok sağlam bir özeleştiriyle, felsefeci kimliğimle benliğimi örtmemle yüzleştiğimi fark etmemi ve kendimi mağarada, etiketlerin arkasına saklayarak yaşadığımı anladım. Önceki bölümde kendimi güvenli alan sandığım bir mağaraya kapatıp konfor alanına sıkışarak, camın arkasından hayatı izl...

Konfor alanı konusunda düşünüyorum bir süredir. Bu konfor alanı tam olarak neresi? Utancımızdan kaçtığımız mağaralarımızın konuyla kesinlikle bir ilişkisi olduğuna eminim. Mağaraya kaçmak ve saklanmak istememizin nedeni, o utanç dolu bakışlardan korunmak ve "güvende hissetmek ihtiyacı", yani hayatta kalma dürtüsü. Ama ben bunca zaman boyunca, tüm bu yolculuk süresinde anladım ki tam da a...

Plan yapmaya planları uygulamaktan daha fazla vakit ayırıp kendine planlama anksiyetesi hediye etmek ya da zamanı yönetemeyeceğimizi kabullenip, zamandaki varlığımıza yön vermeye çalışmayı seçmek. Evet, mesele bu. Bu bölüm konumuz, zaman yönetimi, yapılacaklar listesi ve bu listenin altında ezilmekle sürüp giden yılların izinden "aslında ben bu çalışma işini o kadar da sevmiyormuşum, deli del...

Eğer hiç engellenmemiş olsaydım, kendim olma yollarım hiç tıkanmamış olsaydı bugün kim olurdum ve nasıl bir hayat yaşıyor olurdum, acaba? diye düşünürken meselenin düğümlendiği nokta yine utanç. Olduğum kişiden beni utandıra utandıra ben olmak'tan alıkoymuşlar beni. Muhtemelen hepimiz gibi yani. Bu bölüm bunları konuşuyoruz ve kim olmak istediğimle ilgili kararları mercek altına alıyoruz. Konu...

İçindeyken görememek hakkında konuşuyoruz bu bölüm ve bu şey gibi: Çamura batmışsın bir bataklıktasın ve çıkmak için debeleniyorsun ama canhıraş bir debelenme hali. O bataklıktan çıkmak için bir şeye tutunman ve güç alman lazım, hayatta kalmak için oradan kurtulman lazım bir şekilde. E tabii bir yandan da bataklığın içinde ölüm kalım savaşı verirken, insan göremiyor üzerine ne kadar çamur, pislik...

Sıkı tutunun türbülansa giriyoruz. Size "geçmiş geçmişte kaldı, geçmişi bırakın şimdiye ve şu ana dönün akışta kalın, şimdiye bakıp geleceğinizi yaratın, durmayın ve çok çalışın sürekli çalışın hatta nefes bile almayın" diyenlere ben de inandım istemeden ama anladım ki bizi çok fena kandırmışlar. Sırf bugüne ve dünyanın bizden taleplerine ayak uyduralım, uslu çocuklar gibi itaat etmeyi s...

Kendi hayatınızı inşa etmeye çalışırken kişisel gelişimcilerin lafına uyup da "içindeki çocuğun hayallerine tutunmak" gibi tavsiyelerin yolundan giderseniz eğer, çoğunlukla içinizdeki ihtiyaçları görülmemiş ve acı içinde kıvranan, kontrolsüzce her şeyi kontrol etmeye ya da her şeye sahip olmaya çalışan çocuğun istek ve ihtiyaçlarını gidermeye çalışır ve haz bağımlısı olursunuz. Çünkü çoc...

Kendinizi en son ne zaman evinizde hissettiğinizi hatırlıyor musunuz? Gerçekten buralara ait olduğunuzu, buralarda bir yerde güvende hissettiğinizi... Ben çok uzun bir zamandır kendi kendime bunları düşünüyorum ve evimde hissedebilmek için içinde olduğum yerlerden kaçıp kendimi kurtarmaya çalışarak geçirdim hayatımın çok uzun bir dilimini, ama farkettim ki kaçmaya çalıştığım şey, yüzleşmekten kork...

Hayatımın iplerini elime alabilmem için nerede durup nerede yola devam etmem ve tüm bu kritik anlarda nasıl davranmam gerektiğini öğrenmem gerekiyordu. Ben de yolgeçen hanına dönmüş sınırlarımı gözden geçirip yeniden başladım. Tıpkı bir çocuğun yürümeyi öğrenmesi gibi, minik ama kararlı adımlarla kendi yolumda yürüme cesareti gösterdim. Düşe kalka, hata yapa yapa... bi çocuk ilk düştüğünde sırf dü...

Vakti çoktan geldi ve geçip gidiyor aslında. Bir durup buna bakmamız lazım. Özgürleşmek için önce kendi kendimizi cezalandırmaktan vazgeçmemiz gerekiyor. Kimse bir şey yapmıyorken bile biz kendi kendimize saldırdıkça nasıl daha iyi ya da daha özgür bir hayat yaşayabiliriz ki? Bu bölümde bunları konuşuyoruz. Ben de an itibariyle kendimi cezalandırmayı bırakmayı seçiyorum ve adım adım kendi hayatımı...