آواز نجات

عیسی بر روی صلیب مرد و توسط نیقودیموس و یوسف رامه‌ای در قبر دفن شد اما در روز سوم فرشتۀ خداوند سنگ بزرگ را از جلوی قبر کنار زد تا ببینند که جسد عیسی در آنجا نیست و او زنده شده است.‏

پیلاطس، تلاش ‌کرد که عیسی را آزاد سازد اما مردم فریاد می‌زدند، مصلوبش کن. اعدام به‌وسیلۀ صلیب روشی برای مجازات جنایتکاران بود. عیسی کاملاً بی‌گناه و تا آخرین لحظه پر از محبت و شفقت بود.‏

عیسی را به‌صورت غیرقانونی محاکمه کردند و چون ادعا نموده بود که مسیح موعود و پسر خداست او را به کفرگویی متهم کردند. سربازان، مسیح را تمسخر کردند و وحشیانه او را تازيانه ‌زدند.‏

عیسی اطمینان کامل داشت که به خانۀ پدر آسمانی خود می‌رود. مسیح، راه و راستی و حیات است. یهودای خائن عیسی را بوسید و این علامتی بود تا همراهان او، عیسی را شناسایی و دستگیر کنند.‏

آيين شام خداوند برای مسیحیان، به‌یادبود مرگ مسیح برای آمرزش گناهان‌شان انجام می‌شود. عیسی به یهودا فرمود آنچه را می‌کنی زودتر بکن. یهودا رفت و خوب می‌دانست که چه کاری انجام می‌دهد.‏

سران قوم یهود و فریسیان از زمان زنده شدن ایلعازر توسط عیسی تصمیم قطعی درمورد قتل مسیح گرفته بودند. یهودای خائن به‌خاطر ۳۰ سکۀ نقره حاضر شد تا استاد خود را به دشمنان تسلیم کند.‏

عیسی، از مرگ خود بر صلیب و رستاخیزش از مردگان و همچنین از بازگشت دوبارۀ خود و پایان جهان سخن گفت. همۀ پیروان عیسی باید برای بازگشت دوبارۀ او مواظب و آماده باشند.‏

عیسی به‌طور مستقیم و در حضور مردم، فریسیان و سران مذهبی قوم یهود را توبیخ کرد و ریاکاری آن‌ها را ظاهر ساخت. سران مذهبی که خشمگین بودند، مشورت کردند که عيسی را به‌قتل برسانند.‏

عیسی، درخت انجیر را خشک کرد تا نشان دهد نتیجۀ بی‌ایمانی چيست و با استناد به تورات به صدوقیان ثابت نمود که بعد از مرگ، زندگی وجود دارد و نجات‌یافتگان همچون فرشتگان خواهند بود.‏

عیسی، همان‌گونه که پیشگویی شده بود سوار بر کرۀ الاغی به اورشلیم آمد و مردم با شوق و شادی فراوان فریاد می‌زدند و از عیسی به‌عنوان پادشاه و مسیح موعود استقبال کردند.‏

عیسی برای از‌بین بردن بی‌عدالتی‌های اجتماعی از جبروزور استفاده نمی‌کرد. عیسی به بیت‌عنیا بازگشت و ایلعازر را که چهار روز از مرگش گذشته بود، زنده کرد. عیسی فرمود، من قیامت و حیات هستم.‏

عیسی مسيح فرمود، من شبان نیکو هستم و هم‌چنین وعده داد که تمام کسانی که به او ایمان می‌آورند و از او پیروی می‌کنند، دارای حیات جاويدان خواهند بود و هرگز هلاک نخواهند شد.‏

عیسی، کور مادرزادی را که گدايی می‌کرد بينا نمود. فریسیان و علمای یهود از شنیدن و ديدن این معجزه خشمگین شدند و چون از لحاظ روحانی کور بودند نمی‌توانستند بفهمند که عیسی همان مسیحِ موعود است.‏

عیسی، در بسیاری از موارد در فکر رفع احتیاجات جسمانی نيازمندان بود و بیماران را شفا می‌بخشید. اما عيسی با ذکر یک مثل، مهم‌ترین وظیفۀ هر شخص را، توجه به ارتباط روحانی با خدا، معرفی کرد.‏

عیسی، به‌طور واضح اعلام کرد که مسيحِ موعود است. عیسی هیچ‌گاه خود را به مردم تحمیل نمی‌کرد، او به اصل آزادی اراده، اعتقاد داشت. محبت واقعی با جبروزور به‌وجود نمی‌آید.‏

سران قوم یهود، مردم را تحقیر می‌کردند و ادعا داشتند که هیچ شخص تعلیم یافته‌ای، به عیسی ایمان نیاورده‌است اما نیقودیموس، که عضو شورای عالی بود، از عیسی پیروی می‌کرد.‏

برای شاگردان مسيح، ثابت شده بود که عیسی، این استاد بزرگ همان مسیحِ موعود است که در تورات وعدۀ آمدن او داده شده بود. اما شاگردان هنوز درک کاملی از مفهوم مسیحِ موعود بودن عيسی، نداشتند.‏

تعالیم و رفتار عیسی، با رهبران مذهبی يهود بسيار فرق داشت. او خدا را بالاتر از همه‌چیز قرار می‌داد و مردم را به‌سوی ابدیت، رهبری می‌فرمود.‏

پس از قتل یحیی تعمید‌دهنده، مردم بر این باور بودند که عیسی همان پادشاه و رهاننده‌ای‌‌ست که آزادی آنان را با طغیان علیه امپراتوری روم، فراهم می‌سازد. اما پادشاهی عیسی با پادشاهی دنیا، فرق داشت.‏

عیسی، طوفان را آرام کرد و مردی را که گرفتار ارواح ناپاک بود شفا بخشید و هم‌چنین دختری را زنده کرد. شاگردان که شاهد این معجزات بودند می‌دانستند که او قدرت و توانایی خارق‌العاده‌ای دارد.‏

عیسی، دائماً سفر می‌کرد و به هرکجا که می‌رفت بیماران و اسیرانِ در روح را آزاد می‌کرد. مسیح بعد از مخالفت‌های سران مذهبی یهود، با روشی جدید، یعنی با مثل‌ها به مردم تعلیم می‌داد.‏

عیسی، خادم افسر رومی را شفا داد و همچنین پسر يگانۀ بیوه‌زنی را زنده کرد. مسیح تمام کسانی را که با ایمان به‌سوی او قدم بر‌می‌دارند می‌پذیرد و به آن‌ها نجات و شفا می‌بخشد.‏

کسانی که صدای خدای حقيقی را می‌شنوند و به‌جای پیروی از تعالیم انسانی، از تعالیم خدا در کتاب ‌مقدس‌، اطاعت و پیروی می‌کنند، آرامش واقعی و قدرت روحانی را تجربه خواهند ‌‌کرد.‏

پنطيکاست، کلمه‌ای يونانی و به معنای پنجاه يا پنجاهمين است. حدوداً هفت هفته يا پنجاه روز بعد از قيام مسيح از مردگان، روح خدا بر شاگردان و پيروان مسيح نازل شد تا آنها از روح‌القدس و قدرت الهی پر گشته و برای خدمت مجهز شوند.‏

یکی از مشهورترین موعظه‌های عیسی، موعظۀ سر کوه است. در این موعظه، عیسی معیارهای عالی اخلاقی را برای ايمانداران و پيروانش، تشریح می‌کند. این معیارها با اصول رایج جهان در‌تضاد هستند.‏