Alle-Dag-Kerk

Jezus wandelt langs de rand van het meer en roept de vissers op hun netten te verlaten en Hem te volgen. Dat is nogal wat, wat Hij vraagt, toch? En tegelijk, wat hebben we te verliezen? Wat heeft de controledrang ons gebracht, waarbij we ons eigen leven vorm gaven? Kan het geen ontspanning geven, als je je juist overgeeft aan een hemelse stem die roept?

Arm met de armen en vreemdeling met de vreemdelingen, blijkt Jezus met Maria en Josef in enen vluchteling met de vluchtelingen, zoals Hij ook alleen is met de mensen die alleen zijn en Zich bekommert om hen die eenzaam zijn, teleurgesteld en achtergesteld, niet geacht en niet bemind.

De boodschap van de engel Gabriël komt stevig binnen bij Maria. Ze is beduusd en vol van vertrouwen, als ze zegt: “Mij geschiede naar uw woord.” Dat geloof mag ons bezielen. En het geloofsvertrouwen van Maria mogen zien als iets aanstekelijks.

‘In het huis van mijn Vader zijn veel kamers.’ Is dat nu een troost voor de ons?  In antwoord op die vraag is het belangrijk waar dat ‘huis van de Vader’ is gesitueerd. Is het een ‘huis’ in de hemel? Theoloog Okke Jager schreef eens: ‘Het Huis van de Vader heeft ook woningen op de begane grond.’

‘Razende stilstand.’ Zo noemt de Duitse socioloog Hartmut Rosa de situatie waarin er weliswaar sprake is van groei, maar ondertussen met al die groei en al dat meer en met elke trede hoger op de ladder kom je eigenlijk helemaal niet verder. Het is razende stilstand. Op een dieper niveau zet je geen stap voorwaarts.

Het grootste gebod is de liefde, en misschien daarmee ook het moeilijkste gebod van allemaal. Want je houden aan wetten die je vertellen wat je mag eten en drinken en wat niet, dat is nog betrekkelijk simpel. Maar liefhebben, werkelijk liefhebben, dat is een grote opdracht, het grootste gebod.  Jezus doet het ook voor: het is je leven geven voor de ander, het goede in de ander zien.

Kom, draal niet, maar geloof in Jezus Christus en bekeer je. Dit tot heil van het volk en van uzelf. Dan bent u en ben jij werkelijk een heilsoldaat. Dan komen we weer tot ons doel: de verheerlijking van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken met dankzegging bekend worden bij God. Deze dag, de eerste woensdag in de maand november is al enkele eeuwen in ons land aangewezen als een dankdag. Het leven, je eten, je gezondheid, de natuur, al het goede dat en wat er van over is, waarvoor en waardoor jij leeft, komt van Hem. Ben jij ook een danker?

“Alsjeblieft,” zegt God, ”Ik ben er voor jou, Ik heb hart voor jou. En hoe je het ook verkloot hebt? Hier, heb je Mijn hand, Ik wil je thuis hebben bij Mij. Ik wil je toekomst geven.” En dus moeten wij ook aan de bak. Je moet zó liefhebben, zoals God liefheeft. Over je eigen grenzen heen reik je toch uit naar de ander.

Vriendschap is dat je jezelf kleiner maakt dan de ander, dat je zelf beseft dat je leeft van de genade van die verrezen Heer. Vriendschap betekent ook zeggen: “Wat heb je nodig, wat kan ik voor je betekenen.” Dat je niet oordeelt maar je kleiner maakt en in de ogen van de ander kijkt, en daarin de gebrokenheid, ook de gebrokenheid van Christus herkent.

Jij en ik worden door Jezus verbonden aan de ander. Jij en ik worden elkaar gegeven om alle ingewikkelde dingen, alles wat ons verblindt of mistig houdt, te ontwikkelen om zo direct zicht te krijgen op Jezus Christus. Help de ander in zijn ontwikkeling. Laat je helpen door de ander, zo ontwikkel je jezelf.

Als je inderdaad in dát Koninkrijk gaat leven, de dynamische werkelijkheid van Gods aanwezigheid in deze wereld, en het meer en meer tot de hoogste werkelijkheid van je leven laat worden, dan zal dat Koninkrijk een onuitputtelijke bron van geluk zijn. Geluk voor nu, maar ook voor eeuwig.

Terwijl wij bij onrecht instinctief verlangen naar gerechtigheid, naar vergelding, doet God het zo anders. Kom maar met je zonden. Paulus verwoordt het later zo: God echter bevestigt Zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren (Rom. 5: 8).

Christen zijn is niet altijd eenvoudig vol te houden. Daarom is het belangrijk om steeds even opzij kijken naar al die mensen van vroeger die het al is gelukt; en naar onszelf te kijken om overtollige lasten weg te doen; en vooral om vooruit te kijken. Naar Jezus. Hij zal maken dat wij de eindstreep zeker halen.

Hizkia vraagt of hij mag leven en God hoort. Wauw! Hij leeft nog 15 jaar langer. Hizkia moet gedacht hebben: “als God mijn leven zó belangrijk vindt, als God zó betrokken is op mijn leven op aarde, dan zal Hij me nooit laten vallen, zelfs niet als ik dit leven moet verlaten.” Bedenk dat je moet sterven, maar bedenk ook dat je nu mag leven. Tijd die God je geeft is kostbare tijd.

Ora et labora, bid en werk. Dat is wat christenen in deze tijd te doen staat. Het is niet het één voor de zondag (bidden) en het ander door de week (werken). Nee, het is allebei, de hele week door, die twee woorden horen bij elkaar.

Misschien heb je de neiging psalm 26 al gauw een beetje over de top te vinden. Een beetje zelfvoldaan. Maar hoe langer je ermee bezig bent, hoe sympathieker deze psalm wordt: een lied waarin vertrouwen op God en zelfkennis hand in hand gaan. Vertrouwen op God, die - zoals Paulus het zegt - met zijn Geest onze zwakheid te hulp komt.

Jezus kijkt met gevoel. Wat Hij toen zag, ziet Hij volgens mij vandaag nog. Dat veel mensen - misschien wel achter hun pokerface, hun façade van succes, hun grote woorden - zich opgejaagd, uitgeput, afgemat voelen. Hij ziet de mensen. Hij peilt hun hart. Zijn ogen staan bewogen. 

In deze ik-gerichte tijd leert Jezus ons dat we wel een toontje lager mogen zingen als het gaat om onszelf. Want wat is nu werkelijk belangrijk? God liefhebben met heel je hart, en je naasten liefhebben zoals jezelf. Het gaat in het leven om de ander, met een hoofdletter én een kleine letter.

Met een open hart Christus aanvaarden, dan gebeurt er zoveel: vergeving,  liefde, genade, groei. In elk opzicht. Maar je wordt ook verbonden met hen die je lief zijn door Christus voor de eeuwigheid. De eenheid in Christus is grenzeloos over tijd en ruimte heen.

God is de rust zelve. En moeten we daar niet naar terugkeren? Er is nu zoveel emotionele onrust. Laten we teruggaan naar het paradijs. Daar was het goed. Als God nu rust van zijn werk, wat zullen wij dan wel? Hij neemt de tijd en Hij neemt de rust. En daar neemt Hij maar liefst een hele dag voor.  En dan is het goed.

Als je ervan uit gaat dat God in elk van ons zit, in de buurman die misschien iets te vaak aanbelt, in de straatverkoper, in iemand die net tot een gevangenisstraf is veroordeeld, in politici, in jezelf. Dan hoef je helemaal niet te wachten tot zondag. Mocht je een kerk hebben waar je je thuis voelt, laat die zondagsdienst (of woensdagmiddagdienst) dan de kroon zijn op wat er al is. Beperk God nie...

God betrekken bij je hele levenswandel, bij alles wat je doet en bij elke beslissing die je neemt. Ook wij mogen zo op weg gaan en elke dag de vreugde ervaren van een leven in nauwe verbondenheid met God zelf.  Het lijkt misschien een opgave maar het is eigenlijk een gave, een geschenk, een leven vol diepe vreugde, een leven gedragen door Zijn liefde en genade, een leven waarin je elke dag Zijn na...

Als je op ieder moment van je leven prioriteit geeft aan dat koninkrijk, dan zul je gaan ervaren dat het koninkrijk van God veiligste plek in het universum is. Dan kun je leren ervaren dat in het koninkrijk van de Vader rust en onbezorgdheid is en kun je groeien in het vertrouwen dat je je zorgen op de tweede plaats mag zetten. Op de tweede plaats, omdat je je vasthoudt aan de belofte dat God ze j...

Er is genoeg in de wereld gaande waar wij ons grote zorgen over maken. Dan kunnen we ons afvragen welke God zoiets toestaat en misschien in wanhoop vervallen. Toch roept het verhaal van de worsteling van Jacob met de engel, en de brief van Paulus aan de Romeinen, alsook het einde van Psalm 22 ons op om te blijven hopen: te blijven hopen dat alles ooit goed komt.