زندگی تازه

خدایی که به ابراهیم فیض بخشيد تا از راه ايمان نجات يابد و او را بشناسد، می‌تواند فيض خود را نصيب شما هم بسازد که به‌وسيلۀ توبه از گناه و ايمان به مسيح خداوند، نجات يابيد و زندگی‌تان دگرگون شود.‏

خدا، هدیه‌ای به ما بخشيد که واقعاً به آن نیاز داشتیم. عيسی مسيح خداوند، آمد که ما را از گناه نجات دهد و نجات‌دهندۀ ما باشد. به‌علاوه، او آمد که شفيع و مالک و خداوند ما باشد.‏

شخص کنترل‌کننده، برای رسیدن به خواسته‌های خود از هر روشی استفاده می‌کند. بهترین کار، فاصله گرفتن از شخص کنترل‌کننده و ماندن در این فاصله است تا زمانی که همه‌چیز بهبود یابد.‏

غُر زدن، يعنی آزار دادن شخص با حرف‌های تکراری که فایده و نتیجۀ مطلوبی ندارند. غُر زدن باعث ایجاد خشم و احساسات منفی و همچنین تقویت رفتار بد در شخص می‌شود.‏

هر گاه در یک سیستم مخرب و یا در یک رابطۀ ناسالم هستید، بهترین کار ترک کردن و بیرون آمدن از آن سیستم یا رابطه است وهرگز نباید دوباره به آن بازگشت کنید زیرا شرایط، بدتر از قبل خواهد شد.‏

یک جماعت سالم مسيحی، آموزش می‌دهد که، زندگی يک مسيحی راستين، روحانی و در دستان خدا است. خدا دارای شخصیت است و چیزهای مردۀ زندگی را زنده نموده و فیض او با ما می‌باشد.‏

وقتی می‌خواهیم از کسی انتقادی سازنده کنیم، باید فروتن شویم و مراقب باشیم که احساس محکومیت در فرد ایجاد نکنیم. شخص بالغ، انتقاد منفی و مثبت را می‌شنود و آن را تجزیه و تحلیل می‌کند.‏

عصبانیت، نوعی انرژی‌ست که خدا در ما قرار داده تا ما را در برابر بی‌عدالتی برانگیزاند. عصبانیت درست و بجا، می‌تواند در حفظ رابطه و آزادی فردی و حریم خصوصی ما نقش مهمی داشته باشد.‏

خانواده، نقش سازنده‌ای در شکل‌گیری شخصیت فرد دارد. مواردی مانند ارتباط با دیگران، حمایت و حفاظت، فردیت، ارزش‌های واقعی، جذب و دفع و چیزهای دیگر باید در خانواده آموزش داده شوند.‏

شهوت، هرگز نمی‌تواند ما را ارضاء و سیراب کند، بلکه عطش ما را بیشتر می‌کند و ما را به فلاکت می‌کشاند. نیاز به عشق و محبت و همچنين قدرت، برخی از دلایل گرفتار شدن در شهوات مختلف است.‏

یکی از گناهان ويرانگر، طمع است که به صورت ارثی از آدم و حوا در ما وجود دارد. دلایل وجود طمع در شخص، می‌تواند خلأ درونی و همچنين احساس کمبود محبت و امنیت باشد.‏

باید به گناه توجه داشت، زیرا گناه مانع داشتن زندگی خوب و سالم می‌شود. غضب، یکی از این گناهان است که نوعی خشم و عصبانیت مخرب می‌باشد و باعث آسیب به زندگی ما و اطرافیان‌مان می‌شود.‏

غرور، یعنی وقتی کسی فکر می‌کند که کاملاً دانا و قادر است و خود را از دیگران بزرگتر و برتر می‌داند. اما فقط خدا دانا و قادر مطلق است و همۀ ما اول به خدا و بعد به دیگران وابسته هستیم.‏

یکی از گناهانی که باعث نابودی ما می‌شود، حرص و ولع است و ریشۀ آن لذت‌جویی می‌باشد. حرص و ولع، یک ناتوانی‌ست که ما را وادار می‌کند نتوانیم به لذت‌های زودگذر، نه، بگوییم.‏

تنبلی و سستی، یکی دیگر از گناهانی‌ست که مانع رشد و موفقیت ما در زندگی می‌شود. تنبلی در رابطۀ خانوادگی نیز تأثيری مخرب دارد، زیرا فرد تنبل همۀ مسئولیت‌ها را بر دوش دیگران می‌گذارد.‏

یکی از گناهانی که زندگی را تباه می‌کند، حسادت است. اما اگر اشتياقی را که خدا در ما گذاشته کشف کنیم و با انگيزۀ صحيح آن را پرورش دهیم، نتيجۀ خوب به‌همراه داشته و باعث سعادتمندی ما خواهد شد.‏

وقتی در خانواده، اختلاف و درگیری به‌وجود می‌آید، بعد از تشخیص دقیق موضوع، باید سهم و مسئوليت هر شخص در درگیری مشخص شده و هر کس سهم خود را بپذیرد و در جهت اصلاح وضعيت اقدام کند.‏

اولین اقدام برای احیای آرامش در رابطه‌ای که در آن درگیری به‌وجود آمده، تشخيص علل درگيری می‌باشد. با پذيرفتن حقيقت و انکار نکردن ضعف‌های خود و اعتراف صادقانه، آرامش حاصل می‌شود.‏

با بخشیدن اشخاصی که به ما آسیب زده‌اند، آزادی و رهایی به‌وجود می‌آيد. ما باید ببخشیم و همه چیز را به دستان عيسی مسیح بسپاریم تا خدا ما را تسلی بخشد و ما نیز بتوانيم دیگران را تسلی دهیم.‏

آسیب‌های روحی و زخم‌های دوران کودکی، مانعی برای داشتن زندگی سالم در بزرگسالی می‌شوند. با شناسایی زخم‌ها و بخشیدن ديگران و اعتماد به خداوند، می‌توانیم از دردها و زخم‌های خود آزاد شویم.‏

افراد کمال‌پرست، رفتارهای کنترل‌کننده دارند و تاب و تحمل ضعف در خود و دیگران را ندارند. آنها روحیۀ انتقاد‌آميز دارند و انعطاف‌پذیر نیستند و دوستان زيادی هم ندارند.‏

کمال‌پرستی، ناشی از ترس و شرم و احساس گناه است. کمال‌گرایی، با تمام نیرو به سمت هدف حرکت کردن می‌باشد. ما باید در زندگی خود، کمال‌گرایی را جایگزین کمال‌پرستی کنیم، تا مسيح در ما کار کند.‏

برای تأديب و انضباط کودک، باید به‌جای خشم، غم و اندوه خود را نشان دهیم و همچنین قوانينی ساده ولی عميق، برای آنها تعیین کنیم. برای خود، طلب احترام نکنیم، بلکه با نمونه بودن، احترام آنان را کسب کنیم.‏

تأديب و انضباط بر طبق کتاب مقدس، باعث ساخته شدن شخصیت کودکان می‌شود، اما مجازات کردن هیچ نتیجۀ مثبتی ندارد. خشم و مجازات، باعث کُند‌ذهنی و فشار روحی و عصبی در کودک می‌شود.‏

صبر و بردباری، ثمرۀ روح‌القدس است و باعث آرامش در خانواده می‌شود. صبر معمولاً با درد همراه است، اما باعث بنا خواهد شد. با صبر، می‌توانیم منتظر عملکرد به‌موقع خدا، در زندگی‌مان باشیم.‏